{{ message.message }}
{{ button.text }}

Met weeën in de Kruidvat...

"Daar stond ik dan, mijn weeën op te vangen boven de rekken in de Kruidvat, vanbinnen telde ik af 3,2,1 ja we kunnen door riep ik vol goede moed"

Afbeelding blog 'Met weeën in de Kruidvat...'

Hai lieve mensen, daar is ze weer hoor. Terug van weggeweest. Ik ben weer geland van die roze wolk, verbouwing in huis en weer werken. Ik heb weer zin in het leven, daar bedoel ik mee het leven buiten alleen het moeder zijn.

Daar was onze knappe dochter ineens, nou ineens, we wisten natuurlijk dat ze kwam. Op 31 augustus zijn we weer trots ouders geworden. Nog net op het nippertje een augustus kindje. Het was dit keer een super snelle en fijne bevalling, zonder poespas!


BLOEDHITTE
Mijn oudste twee jongens kwamen beide precies op de uitgerekende datum, dus was ik natuurlijk benieuwd of dat dit keer ook weer zou gaan gebeuren, gevalletje Guinness Book of Records. Ik bedoel dat zou toch leuk zijn. Anyway, de meeste mensen om mij heen dachten dat het deze keer eerder zou gebeuren, dus ging ik daar onbewust ook een beetje vanuit. Het wachten begon daarom al vroeg. Mijn schoonzusje was inmiddels ook 3 weken te vroeg bevallen, dus het zou zomaar kunnen natuurlijk.

Het waren snikhete weken, man wat was het warm. Iedereen had hier natuurlijk last van maar ik trok het deze keer niet echt. Tijdens mijn zwangerschappen van de jongens was het ook super warm, maar kon ik er iets beter tegen. Mijn verlof begon midden in de zomervakantie en wat was dat genieten. Het was ook bouwvak vakantie dus ik had even geen bouwvakkers over de vloer (later meer over onze verbouwing). Gewoon even helemaal niks moeten. Leuke dingen doen met de jongens, maar uiteindelijk kwam ik op het punt dat ik niet meer zo ver alleen met de jongens van huis wilde. Niet echt prettig, mocht er iets gebeuren onderweg.

"Vanwege mijn vorige bevallingen moest ik ook dit keer bevallen in het ziekenhuis. Dikke prima, heb ik die bende niet thuis"


STRIPPEN EN INLEIDEN
Daar was ie dan, de uitgerekende, de dag ging voorbij en geen baby. Helemaal niks. Lekker dan, had ik daar op gewacht? Toch niet eerder bevallen deze keer. Bedankt voor de dode mus mensen! Donderdag 29 augustus 2019, controledag. Ik gaf bij de verloskundige aan niet te willen wachten tot 42 weken, dus hadden we het over eventueel strippen en inleiden. Ook dit wilde ik eigenlijk allemaal liever niet en hoopte dat ze zelf zou komen, maar het was goed om het één en ander te bespreken en mijn wensen door te geven. Één van mijn wensen was een badbevalling, dat leek me zo ontspannend en rustgevend. Gelukkig kon dit ook gerealiseerd worden in het ziekenhuis waar ik zou gaan bevallen. Vanwege mijn vorige bevallingen moest ik ook dit keer bevallen in het ziekenhuis. Dikke prima, heb ik die bende niet thuis.

Vrijdag 30 augustus 2019, na mijn controle bij de verloskundige gister was er vannacht ineens iets gaande. Maar zo hard het begon, zo hard stopte het ook weer. Rond een uur of half 10 belde ik de verloskundige om het even te bespreken waarna ze mij vroeg toch even langs te komen. Bij de controle had ik al wat ontsluiting en besloot ze mij te strippen. Na deze controle moest ik, gestript en wel, ook nog even langs de gynaecoloog vanwege het eventuele inleiden. Inmiddels zat ik op 3 cm ontsluiting en kon ik een week later pas terecht bij de gynaecoloog voor de inleiding, mocht dochterlief zich nog niet hebben aangediend. Bizar feitje, bij deze plotselinge controle bij de gynaecoloog kwam ik op precies dezelfde kamer terecht als tijdens mijn bevalling van Yaell. Ik gok dat hij even wilde laten weten dat hij er was, lieverdje!

"Zo kon ik even mijn ding doen, zoals buiten in het zonnetje zitten met een drankje en een boekje. Kletsen met de buren en oh ja, ondertussen mijn weeën opvangen"


WEEËN IN DE KRUIDVAT

Zaterdag 31 augustus 2019, er gebeurde wel al het een en ander maar kreeg nu niet de indruk dat mevrouwtje er haast bij had. Het was wederom een heerlijke zonnige zomer dag en wilde niet de hele dag binnen zitten. Waggelend liep ik met mijn mannen door het dorp. Ik bedacht me dat ik nog wat boodschapjes nodig had en daar stond ik dan, mijn weeën op te vangen boven de rekken in het Kruidvat, vanbinnen telde ik af 3,2,1 ja we kunnen door riep ik vol goede moed. Oke, er gebeurde toch al meer dan ik toegaf. Ook Marcello had dit vlijmscherp in de gaten, waarschijnlijk veel meer dan ik zelf door had. Na ons rondje dorp gingen Marcello en de jongens nog even naar het voetbalveldje in de buurt. Zo kon ik even mijn ding doen, zoals buiten in het zonnetje zitten met een drankje en een boekje. Kletsen met de buren en oh ja, ondertussen mijn weeën opvangen.

"Het enige wat ik onderweg kon bedenken was; geen bevalling op de Zaanse Schans graag, ohhh die troep in de auto!'


BEVALLEN OP DE ZAANSE SCHANS?

Tegen 17:00 uur vond Marcello het toch wel tijd voor een belletje naar de verloskundige. Dit is bij al mijn bevallingen zo gegaan. Ik ben niet zo snel in “paniek”, ik zou zelf waarschijnlijk pas eens gaan bellen tijdens “the ring of fire”, maar ik heb gelukkig een man die weet wanneer er meer aan de hand is. Ik denk altijd; het valt nog mee, zit nog niet op die 4 minuten precies etc etc. Ook de verloskundige gaf tijdens het telefoongesprek aan nog even aan te kijken want ik klonk nog te helder. Rond 20:00 wilde ik onder de douche, vond ik de afgelopen weken ook ineens rustgevend, dus dit was even fijn. De weeën kwamen regelmatiger en dus lichtte we toch maar mijn ouders in om te komen. (Wij hadden afgesproken dat mijn ouders hier weer zouden zijn voor de jongens als wij richting ziekenhuis moesten). 21:00 uur ook de verloskundige werd weer gebeld en ze kwam toch even langs om alles te controleren. Ze was er letterlijk binnen 5 minuten want ze woont om de hoek, heel fijn! Want wat bleek ik zat al op 8 cm ontsluiting en dus was er enige spoed bij. Tot zover mijn badbevalling. Mijn ouders waren onderweg maar zouden niet op tijd zijn. Dus belde we mijn lieve vriendin die binnen no time kwam aangesjeesd op de fiets zodat wij meteen met gierende banden weg konden.

Onderweg zwaaide we nog even naar mijn ouders en hop richting ziekenhuis. Route Zaanse Schans, een route die we normaal niet naar het ziekenhuis reden maar nu hadden we geen stoplichten tegen. Het enige wat ik onderweg kon bedenken was; geen bevalling op de Zaanse Schans graag, ohhh die troep in de auto!, ik hoop dat we het ziekenhuis redden, alstublieft geen troep in de auto! Als ze nu komt halen we wel het Zaanse nieuws. Eindelijk, we hebben de bevalkamer gered, nu mag het gebeuren.

"Ze is er, veilig en wel. Ze ademt, ze huilt, ze drinkt. Ze “doet” het gewoon!"


ZE IS ER!!

Mijn vliezen waren nog niet gebroken en mijn verloskundige gaf aan dit te kunnen doen zodat het dat het waarschijnlijk allemaal sneller zou gaan. Met moeite klom ik dat bed op, wilde alleen maar zitten en niet bewegen. De weeën kwamen nu snel achter elkaar en ik had ook al persdrang. 22:30 werden mijn vliezen gebroken en “moest” ik op mijn linkerzij gaan liggen, zo kon de baby makkelijk naar beneden glijden (tof zo een inwendige glijbaan). De persdrang werd inderdaad heftiger nu ik zo lag. Dan heb je die bijna onmogelijk opgave, nog niet vol mee persen omdat je nog niet de volledige 10 cm ontsluiting hebt. Ik kan dat dus niet en ga dus gewoon vol gas met mijn lijf mee. YES! Ik mocht eindelijk ook van de verloskundige ook echt mee gaan persen en 1 minuut later was ze er. Om 23:05 was ze daar dan, onze lieve mooie prachtige regenboog baby Noé November. Haar tweede naam November is een eerbetoon naar de geboortemaand van haar broer Yaèll.

Wat een droombevalling, zo rustig en toch zo vlot. Een bevalling zonder poespas, geen bevalkamer vol medisch personeel dit keer, geen operatie achteraf, geen gedoe. Zo kon het dus ook! Wat was ik me een partijtje opgelucht. Ze is er, veilig en wel. Ze ademt, ze huilt, ze drinkt. Ze “doet” het gewoon!

Het ging zelfs zo goed dat we rond 01:45 alweer naar huis mochten. Mijn ouders waren flabbergasted dat we belde dat ik al was bevallen en richting huis kwam.

Daar waren we dan, thuis met onze dochter, we hebben gewoon een dochter. En wat is ze mooi en bijzonder! Ons cadeautje.. Och en dan haar grote trotse broers de volgende ochtend. Man wat waren en zijn ze trots op hun zusje. Beter hadden we het niet kunnen wensen of durven hopen!