{{ message.message }}
{{ button.text }}

Meer duidelijkheid

In de vorige blog ben ik gestopt op het moment dat de ambulance voor de deur stond tijdens de bevalling van Sophie. Ik neem jullie graag mee in het verdere verhaal!

Afbeelding blog 'Meer duidelijkheid  '

Dave gaat snel de deur open doen terwijl de verloskundige nog steeds bezig is met het beademen van Sophie. Ik lig nog steeds maar een beetje te wachten op wat er gaat komen, ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik anders moet. Opstaan lijkt me geen sterk plan dus ik blijf maar een beetje half rechtop op bed liggen. De woorden: ze heeft een geslachtsafwijking blijven knagen maar ik vraag ook niet naar wat er nu precies is. Alles gaat zo snel en misschien ben ik ook wel bang voor het antwoord. Daarbij wil ik de verloskundige ook niet afleiden nu ze zo bezig is met ons kind. Als Sophie maar zelfstandig gaat ademen, de rest zie ik daarna wel.

Ik hoor voetstappen op de trap en er komen twee vriendelijke gezichten binnen lopen. Volgens mij werd er nog gegroet maar ik kan mij dat niet zo goed herinneren. Bemoei je vooral niet met mij, ga maar snel bij mijn kind kijken en vertel alsjeblieft wat er aan de hand is. En dan is daar de conclusie van het ambulancepersoneel: zij weten het ook niet. Heeft ze dan zoiets geks? Hoe kan het dat niemand iets weet en ook niemand iets heeft gezien op aaaaaalllll die echo’s? Door iemand van de ambulance wordt opgemerkt dat ik nog steeds op het bed lig. Nou meis: zullen we je ook maar even een deken geven anders lig je er ook zo open bij. Lief van haar, maar al had ik zo een rondje Amsterdam moeten doen, maakt me allemaal niks meer uit joh. 

De bel gaat opnieuw en Dave gaat weer snel naar beneden.. de kraamhulp heeft ook nog besloten zich te melden. Dave heeft haar gelijk duidelijk gemaakt dat ze te laat is en de deur weer dicht gegooid. Joe! En tot nooit meer ziens aangezien ze ook nooit meer hebben gebeld of maar iets hebben laten horen. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Er wordt door het ambulancepersoneel besloten dat er nog iemand naar Sophie moet kijken, een kinderarts dit keer. Terwijl we daarop wachten hoor ik boven ons huis een helikopter vliegen. Die zou toch niet voor ons zijn? Een trauma helikopter is altijd foute boel. Nu wil ik niet zeggen dat het op dit moment een heel rooskleurige situatie is maar Sophie is sterk. Daarbij kan ze nu zelfstandig ademen dus ik zie het allemaal wat positiever in. Ben ik dan misschien te positief? Moet ik uitgaan van het ergste zodat het alleen maar kan meevallen? Ze ademt zelfstandig dus het moet allemaal toch goed komen?!! 

Blijkbaar ziet de verloskundige (of was het iemand van de ambulance?) mijn overpeinzingen want ze stelt mij “gerust”. Het is spitstijd en de kinderarts is er zo veel sneller dan met de auto. Oke klinkt logisch, maar dat neemt niet weg dat er blijkbaar erg veel haast is. En moet ons kleine meisje dan straks ook in die helikopter mee? Nee Suzanne: positief! Alles komt goed. 

Even later staan er dan ook nog twee (kinder)artsen in de slaapkamer. Het past bijna niet meer, zoveel mensen als er nu binnen zijn. Achteraf begreep ik dat buiten ook nog politie en brandweer stond. Hebben wij niks van meegekregen en gelukkig zijn die alleen buiten bezig geweest met de sneeuw en hoefde zij niet ook de kamer in. Maar snel terug naar de ingevlogen artsen: zij gingen direct aan de slag met Sophie. Maar nu het bizarre: ook zij wisten niet wat ze had. Dave stond nog steeds naast me en beide wisten we eigenlijk niet zo goed wat we ervan moesten denken. Aangezien Sophie nu wel stabiel was ging zij gelijk de ambulance in en Dave ging met haar mee. Snel een kus en ik zou snel volgen in een tweede ambulance. Ik bleef dus achter en kreeg nog even wat hechtingen geplaatst.  Je kan de wachttijd maar beter goed besteden zullen we maar zeggen. Tijdens het hechten stonden er weer twee nieuwe ambulancebroeders in de kamer. Ja hoi! Suzanne, aangenaam... als je even hebt ga ik zo mee. Hahaha de arme mannen gingen maar weer even naar beneden om daar te wachten. Of ze dan gelijk maar wat water aan de hond moesten geven? Dat arme beestje had de schrik van zijn leven en zat in een hoekje in zijn bench. Gelukkig zou hij snel opgehaald worden dat had Dave tussendoor nog even snel geregeld. 

De hechtingen zaten erin, een compleet matras als verband was tevoorschijn gehaald en de hond was voorzien van water. Dus daar ging ik: hop snel de ambulance in. De lieve verloskundige en haar collega, die net aan haar dienst was begonnen, zouden nog wat opruimen en dan ook volgen. Naar beneden mocht ik nog wel lopen van de ambulancebroeders. Daarna moest ik wel toch echt op de brancard gaan liggen. Ik zag mezelf alweer helemaal dramatisch langs alle buren naar buiten worden gereden. Maar buiten was er gelukkig niemand te zien. Dat scheelt weer! Aangezien het spits was en er overal file stond kreeg de bestuurder toestemming om met de sirene te rijden. Heb ik dat toch ook weer eens meegemaakt.. Onderweg heb ik nog geprobeerd een soort van gesprek te voeren maar dat verloopt op zo’n moment toch een beetje stroef. 

Bij binnenkomst was het nog steeds niet de bedoeling dat ik van de brancard af ging.. wel kreeg ik gelijk te horen dat Sophie stabiel was. Ze lag op de afdeling Neonatologie in een couveuse. Met ziekenhuisbed en al werd ik naar haar en Dave gereden. En daar kwam eindelijk het antwoord op de vraag wat er met haar is: blaasextrofie. Sophie is geboren met een open blaas. Iets wat bij 1 op de 40.000 kinderen voorkomt en dan ook nog eens vaker bij jongens. Het is een aangeboren afwijking die ontstaat door een sluitingsfout van de blaas en de onderste buikwand. Het is een afwijking aan de blaas, urinewegen, bekken en geslachtsorganen. Door de zeldzaamheid wist in eerste instantie niemand wat het was maar de kinderuroloog in het ziekenhuis zag het gelukkig meteen. Nu hadden we wel duidelijkheid maar gingen we gelijk een traject in het ziekenhuis in. Een operatie doen ze namelijk zo snel mogelijk.. voorlopig ging Sophie dus nog niet naar huis. 

Dat was weer een heel verhaal. Ik kreeg al veel vragen over hoe het nu met Sophie gaat en hoe alles is verlopen. Daarom zal ik in mijn volgende blog onze tijd  in het ziekenhuis bespreken. 

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je