{{ message.message }}
{{ button.text }}

Maud

4 jaar

Afbeelding blog 'Maud' Achtergrond blur afbeelding

Eerder dit jaar heb ik een blog gedeeld over Maaike en vorige maand over Milou. Aankomend weekend wordt onze middelste dochter Maud vier jaar en natuurlijk schrijf ik ook over haar. Vandaag vier jaar terug zat ik met een dikke buik vol verwachting te wachten op het moment dat ik haar eindelijk mocht ontmoeten. Het was een mooie zwangerschap geweest, met relatief weinig klachten. Maar in de laatste weken toch nog zwangerschapssuiker ontwikkeld. We zouden eigenlijk voor een vaginale bevalling gaan, maar vanwege de suiker, het vermoeden dat Maud een grote baby was en natuurlijk de eerdere keizersnede, leek het ons en de gynaecologen toch beter om opnieuw voor een keizersnede te gaan. Omdat we dit pas in de laatste weken beslisten, werd het wat ze noemden een spoedkeizersnede. Dinsdag 15 juli zaten we ’s ochtends al heel vroeg in het UMCG. We wisten niet of de artsen tijd voor ons hadden, we zouden ertussen geschoven worden als er een plekje vrij zou komen. We hoorden van de zusters al dat het een drukke dag was met bevallingen en wij dachten zelf dat het niet meer zou lukken die dinsdag. Börn was net naar beneden gelopen om een broodje te eten, toen de zusters mij kwamen halen voor de operatie. Snel heb ik Björn opgebeld dat hij NU boven moest komen, omdat het nu toch echt ging gebeuren. Maar toen we voor de operatiekamer stonden bleek deze toch niet vrij te zijn. We werden daarom naar een ruimte gebracht waar je wacht tot de operatiekamer vrij is. Daar haalden ze mij in de war met een andere patiënt. “Nee, ik ben niet mevrouw huppeldepup, ik ben mevrouw Steenstra en ik kom voor een keizersnede” Verwarring alom. Opnieuw werd ik naar de operatiekamer gereden en deze keer mochten we naar binnen. De opluchting was groot toen ik daar onze eigen gynaecoloog zag, zij had ook onze eerste dochter gehaald. De anesthesist zette de ruggenprik en Björn mocht bij mij komen zitten en hield mijn hand vast. Na 20min, om 14:32uur precies werd Maud geboren. Wat was ze ontzettend mooi! Björn mocht de navelstreng doorknippen en daarna werd ze in een deken gewikkeld en bij mij neergelegd, daar mocht ze blijven liggen tot ik weer dichtgenaaid was. Daarna mocht ze met Björn mee naar onze kraamkamer en werd ik naar de uitslaapkamer gereden. Het duurde voor mijn gevoel verschrikkelijk lang voordat ik ook eindelijk naar de kraamkamer mocht. Daar mochten we tot vrijdag blijven met ons drieën, alleen ’s nachts sliep Björn op de piketkamers van de zusters. Vrijdag 18 juli werd ik ontslagen uit het UMCG en ik kon het niet geloven dat we Maud mee naar huis mochten nemen. Een jaar eerder waren we via de achteruitgang stiekem weggeslopen met Maaike in een mandje. Dit keer gingen we weg via de hoofdingang met Maud in de Maxi-Cosi. In het ziekenhuis was de temperatuur heerlijk vanwege klimaatcontrole, maar buiten was het een hittegolf. Maud heeft de eerste week thuis alleen maar Pampers en rompertjes gedragen. Onze kraamweek thuis was niet makkelijk. Maud huilde veel, ze had verschrikkelijk last van krampjes. De borstvoeding ging ook niet gemakkelijk, ik had altijd gedacht dat dit vanzelf zou gaan en dat was echt niet het geval, we moesten er beide hard voor werken. Verder had Maud als baby al een hele sterke wil en kon ze behoorlijk driftig worden. Gelukkig hadden we een hele fijne kraamvrouw, die echt met bruikbare tips kwam zoals bijvoorbeeld de draagdoek. Ook hielp ze Björn muizen vangen. Onze poes kwam namelijk geregeld met cadeautjes thuis voor ons. Heel lief bedoeld, maar wij vonden het toch iets minder geslaagd om samen met de kraamvisite achter levende muizen aan te rennen. Eén muisje had zich verstopt achter de koelkast en was daar in het lekbakje gekropen en helaas verdronken. Voordat we hier eindelijk achter kwamen zaten we al dagen in de stank van de inmiddels rottende muis. Ondanks het feit dat het niet makkelijk was, prezen we ons gelukkig met een gezonde baby. We wisten tenslotte maar al te goed dat dit niet vanzelfsprekend is en dit maakt alles voor ons juist extra bijzonder. Nu vier jaar later is dit besef er nog steeds en dit werd alleen maar groter na de stil geboorte van zusje Milou vorig jaar. Ons gezin zal nooit compleet zijn, we hebben altijd twee kinderen te kort. Maar Maud is ons grote wondermeisje en ze tovert elke dag weer een lach op ons gezicht. Nu zal ik heel eerlijk bekennen dat ik niet echt een baby-moeder ben. Hoe ouder ze wordt, hoe leuker ik het moeder zijn vind. De baby-jaren hebben we nu echt achter ons gelaten. Maud wordt aankomende zaterdag al een kleuter en zal na de zomervakantie voor het eerst naar de “grote” school gaan. Ze heeft reeds twee ochtenden proef gedraaid en ze vond het helemaal geweldig. Wat kun je dan ontzettend trots zijn als ouders. Dus kom maar op met deze nieuwe fase, wij zijn er helemaal klaar voor!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je