{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mama met angststoornis, wie nog meer ?

Afbeelding blog 'Mama met angststoornis, wie nog meer ?' Achtergrond blur afbeelding

4,5 maand geleden ben ik bevallen, van een prachtige zoon. Ik heb lang getwijfeld om hier een bericht over te maken, maar ik merk dat er weinig tot niet over gesproken word. 

Het was een lange weg.

Mijn zwangerschap liep al niet op rolletjes. Zo was ik de eerste maanden erg ziek. Spugen duizelingen vermoeid en moest ik elke dag medicatie. Toen ik eindelijk dacht dat het beter ging kreeg ik met 22 weken weeen. Ik belde de verloskundige, maar die vertelde mij dat dit geen weeen waren. Omdat ik zelf geleerd heb altijd je eigen gevoel te volgen, ben ik naar de EHBO gegaan. Ik had pijn, niet een beetje maar echt pijn. Op de EHBO werd ik meteen naar de afdeling verloskamers gebracht. Daar werd mij verteld dat ik echt weeen had. Voor ik het wist lag ik in een ambulance met spoed naar LUMC leiden. Eenmaal daar aangekomen kreeg ik weeen remmers. Het was een spannende tijd. 

Na ongeveer een week konden we weer naar huis, ik werd wel medisch en moest elke week bij de gynaecoloog komen. Daarbij moest ik rust houden, dus werken zat er even niet meer in.

Toen ik dacht dat het eindelijk beter ging kreeg ik de griep. Zoals iedereen. Vervelend zou je denken. Na 3 dagen griep kreeg ik koorts 40,9 grade en kon ik niet meer drinken. Door de koorts kreeg ik ook weer weeen. Dus weer lag ik in het ziekenhuis. Eenmaal in het ziekenhuis verloor ik mijn bewustzijn. Mijn warmte kon ik niet meer kwijt, ik was moe uitgeput en op. Mijn bloeddruk viel weg 80/49 en mijn hartslag steeg. Inmiddels was ik 30 weken zwanger. Deze dag vergeet ik nooit meer. Ik voelde mij weg zakken mijn kamer vol met artsen waren druk met ons bezig. En niemand mocht bij me. Ik voelde mij alleen, en ontzettend bang. Later bleek dat ik door de influenza virus was uitgedroogd. Ik heb toen lang in het ziekenhuis gelegen aan infuus. Deze dag vergeet ik nooit meer. Toen ik thuis weer was merkte ik al dat ik niet meer was wie ik was. Ik was bang, in paniek en uitgeput. Omdat iedereen dacht dat dit kwam door de zwangerschap had ik mijzelf daar maar bij neergelegd. 5 weken na deze dag werd ik weer niet lekker. Ik had hoofdpijn, duizelig hartkloppingen. En kwam wederom weer in het ziekenhuis terecht. Dit keer met een zwangerschapvergifting en een te hoge bloeddruk. Ik was bang. Mijn lichaam wilde niet meer en ook mijn hoofd kon dit niet meer. Bij 37.5 werd ik ingeleid. Ook dit liep niet zoals het zou moeten.

Toen ik eenmaal bevallen was, was ik zo onwijs opgelucht en gelukkig. Mijn zoon is het mooiste wat mij is overkomen. Maar toen ik na 3 dagen weer naar huis mocht, sloeg pas echt de paniek toe. Ik durfde niks meer. Niet meer de honden uitlaten, niet te slapen. En al helemaal niet alleen te zijn. Bezoek kon ik niet aan. Alle prikkels waren te zwaar. En ik zag 24 uur per dag voor mij hoe ik die ene dag mijn bewustzijn meerdere keren verloor. Het vertrouwen in mijn lichaam was compleet weg.

Ik had hartkloppingen, had altijd duizelingen. En was inentens moe. Omdat iedereen zei dat dit kwam door dat mijn hb te laag was en ik zoveel heb mee gemaakt dus dit de tijd moest geven, bleef ik rustig. 


Maar na mijn kraamweek werd het eigenlijk erger. Mijn partner moest zoals elke partner werken. Mijn kraamzorg ging na 8 dagen weg. En daar zat ik, alleen met mijn net geboren zoon.

Elke dag voelde ik nog steeds paniek, het liefst zat ik hele dagen thuis. Als ik in de winkel stond voelde het alsof ik flauw ging vallen. Als ik auto reedt dan leek het alsof mijn hoofd er niet bij was.

Wat is er met mij aan de hand? En toen besloot ik dat dit genoeg was. Zo kon ik niet veder. Ik had elke dag angstaanvallen. Alles was eng. Ik zweten,hartkloppingen, duizelingen.ik was inentens verdrietig en tegelijk ook gelukkig. 


Momenteel loop ik bij het ggz. Ik heb de diagnose ptss en angststoornis. Hiervoor volg ik EMDR en voer ik elke week gesprekken. Ik was wat sceptisch erover, maar het gaat beter. Ik ben er nog lang niet. Echt nog lang niet..

Maar ik kan wel weer werken, ik kan weer auto rijden. Ik kan met mijn zoontje ook echt genieten. En heel soms zelfs met mensen afspreken. Maar dat ligt echt aan mijn dag, want nu 4 maanden later nog steeds heb ik dagen waarbij ik “overvallen” word door rare duizelingen, zweetaanvallen, tintelingen in mijn vingers, vermoeidheid en hartkloppingen oorsuizingen, gevoel van flauwvallen en dat ik echt denk dat ik dood ga. Ja echt, dat denk je met een angststoornis. En het is dood eng.

Ik heb lang nagedacht of ik mijn verhaal wil delen. Maar omdat ik zelf merk in mijn omgevening is er weinig weet over. Mensen kunnen er ook moeilijk mee omgaan merk ik.

Inmiddels ben ik mijn schaamte voorbij, en kan ik hier openhartig over praten.

Ik hoop ook dat mensen er meer alert op worden. Want achteraf gezien had ik na die bewuste dag allang hulp moeten hebben. Maar Niemand had dit door. 

Ik merk dat als ik vertel wat er in mijn hoofd gebeurd, dat niemand begrijpt. Maar een zwangerschap en bevalling kan veel met zich mee brengen. Zo ook angsten en trauma’s.


Ik hoop hiermee dat dit bespreekbaar word. En dat mama’s met deze zelfde angstgevoelens gehoord worden. Wees trots op je zelf, en geloof in je zelf. 


Liefs, 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je