{{ message.message }}
{{ button.text }}

Lana

"Van de liefde komt niets dan liefs"

Afbeelding blog 'Lana ' Achtergrond blur afbeelding

Ik lig zoals de laatste paar weken weer op het logeer bed. Met zijn tweeën in bed is echt geen optie meer. Rusteloze benen, slapende armen, kramp overal. I need my space at the moment. Dus logeer bed it is.

Bobby heeft zijn laatste middagdienst, en ik lig op bed als het me opvalt dat ik toch best regelmatig kramp heb. Ik ben gelijk gefocust. Het zou namelijk wel eens een keer tijd worden nu. Ik ben de 41 weken voorbij, dus kom maar door met die baby. De krampen zijn onregelmatig, vervelend, maar uiteindelijk val ik in slaap.

Zo gaat het twee nachten. Bobby is in zijn eerste nachtdienst naar huis gekomen omdat we dachten dat het zo ver was. Maar helaas. Het is zondag, we gaan maar een eindje rijden samen. Eenmaal thuis besluit ik met 41.2 weken de trap te nemen naar de 5de verdieping. Die baby moet eruit. Ik red het maar tot de 3de verdieping, wat ik al een schouderklopje waard vind. Ik besluit te gaan slapen op de bank. De nachten zijn namelijk kort met al die krampen en valse alarmen. Het is 14:30 als ik vraag of Bobby me even om hoog wil trekken. Ineens voel ik een soort plop. Mijn vliezen! Jaaaaaa! Met een natte joggingbroek ren ik naar de keuken voor een bakje. Even checken, helder! Geen stress dus. We bellen de verloskundige. Ze is er met een uurtje/anderhalf. Ik merk dat ik wat kramp krijg. En het is allemaal nog goed te behappen. Ik app ondertussen mijn zussen, en mijn beste vriendin of ze morgen wat te doen hebben. En of ze zin hebben in beschuit met muisjes.

De verloskundige is er om 17:00 ze checkt mijn ontsluiting, 1cm. Oké, karig, dan moeten er dus nog even, ontspan. Ze komt zes uur weer terug. Ik besluit te gaan douchen. En dan gaat t ineens enorm hard. Ik kom in een super heftige weeenstorm. En ik weet niet meer waar ik het zoeken moet. Ik schreeuw letter ALLES bij elkaar. Niks mindfulls aan, geen mooi gepuf. Ik roep om mijn moeder, ik schreeuw dat ik het niet kan, niet meer wil, wat een pijn. Hel. Pure hel. Bobby houd de douche op mijn rug. Maar het is één grote wee die maar niet ophoud. "Rug, nee op me buik. Rug, buik, rug, buik" "ik ga de verloskundige bellen" zegt Bobby. Ik hoor hem zeggen dat hij mij in de auto gaat zetten en we naar t ziekenhuis gaan.

Met pijn en moeite naar de lift. Als ik buiten ben zie ik vanuit mijn ooghoek dat de halve flat buiten staat te kijken. Ik heb dus nogal hard geschreeuwd. Fuck dat, gas, naar het geboorte centrum. 18:30, Bobby gooit de auto voor de ingang neer, haalt een rolstoel voor me. En op dat moment word ik overvallen door een enorme drang. Persdrang. Al rijdend in de rolstoel komen we de eerste hulp opgereden. Ik al schreeuwend "IK MOET POEPENNNNN" we racen naar t geboorte centrum, ik nog steeds schreeuwend dat ik moet poepen. De verpleegkundige wil me op het bed hebben. Maar nee, ik blijf maar schreeuwen dat ik naar de wc moet. Ze laat t uiteindelijk toch toe dat ik op de wc ga zitten. Het lukt allemaal niet, en als ik besef dat het de baby is die ik voel, ga ik inderdaad maar op bed liggen. De verloskundige komt later dan ons aan. Ze check de ontsluiting. 10 cm. Oké netjes. Ik mag gaan persen. Maar het lukt niet. Op de baarkruk. Ook niet. Ze luistert met de dopler naar haar hartslag. Ik krijg het allemaal maar half mee. Maar ineens hoor ik dat de baby het allemaal niet meer zo leuk vind en we naar boven moeten.

Eenmaal boven gaat het allemaal heel snel. Er word geprobeerd een antenne op haar hoofdje te plaatsen (bizar eigenlijk) maar dit lukt tot twee keer toe niet. Ze blijft steken. En haar hartslag daalt steeds vaker. Ik merk dat de paniek groter word in de kamer. Ineens zegt één van de verpleegsters dat ze gaan knippen en haar eruit gaat halen met een tang. "Ik wil geen knip." Maar het is allang gebeurd. Ik hoor de gynaecoloog zeggen "Trekken. TREK-KEN!!" Ze beukt de arts weg die de tang vast had en hoppa, samen met nog een perswee is ze om 20:02 daar. Onze Lana. Het enige wat ik uit kan brengen is "oh mijn god, oh mijn god, daar ben je éindelijk. We hebben zo lang op je gewacht." Ik voel me overreden door 8 treinen. Maar oh wat is ze mooi. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je