{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik voel het niet...

Afbeelding blog 'Ik voel het niet...'

Daar lig ik dan, in het ziekenhuis, 40 weken en het moment is daar. Je komt er aan. 'Nog een keer goed persen en hij is er!' wordt er geroepen. Ik ben op. Na al die uren van weeën opvangen en heftige persweeën die ik moest negeren, wordt er nu van me verwacht dat ik er een kind uitpers zonder weeën. Er wordt afgeteld. '3,2,1, Pers!' Ik hou Sander zijn hand stevig vast, haal een diepe teug adem en geeft nog één keer alles wat ik heb. Ik voel hoe ons mannetje geboren wordt. Ik hoor een huiltje en dan wordt hij meteen op mijn borst gelegd.

Ik kijk naar Sander die met tranen in zijn ogen staat te kijken. 'Onze zoon.' zegt hij trots. En hij aait de haren die nat zijn van het zweet uit mijn gezicht en geeft me een kus. 'Sanne, ik ben zo trots op jou. Kijk nou wat een prachtig kindje je op de wereld hebt gezet.' Het gaat een beetje als een waas aan mij voorbij. 9 maanden hebben we hier naar uitgekeken. Mijn hele leven stel ik me dit moment al voor als het mooiste moment uit mijn leven. Maar ik voel het niet.

Er ligt een klein hoopje mens op mijn borst, maar het voelt niet als van mij. 'Hoe heet hij?' Vraagt de verloskundige. 'Dit is Julian.' Hoor ik Sander zeggen. Ik hoor de emotie in zijn stem en ik zie de liefde en trots in zijn blik. Ik voel alleen teleurstelling. Teleurstelling in mezelf.

Ik ben teleurgesteld omdat ik net een prachtig kindje op de wereld heb gezet en er niks voor voel. Ik had dit moment me zo anders voorgesteld. Ik had verwacht dat ik overmand zou worden door liefde, dat ik dezelfde emotie zou voelen zoals Sander die nu voelt. Maar ik voel het niet. Ja ik vind Julian een mooi en lieve baby. Maar ik voel net zoveel voor hem als voor elke andere baby.

Het is gewoon een baby. Ik voel me schuldig. Deze baby verdient meer dan dit. Hij verdient een moeder die onvoorwaardelijk van hem houdt. Ik raak in paniek. Hoe moet ik dit doen? Hoe moet ik deze baby de liefde geven die hij nodig heeft als ik die liefde niet voel? Door mijn gepieker heb ik helemaal niet mee gekregen dat Sander de navelstreng heeft doorgeknipt. Ik kijk naar Sander die alleen nog maar oog heeft voor ons mannetje. Een echte papa, nu al. De verloskundige helpt Julian om mijn borst te vinden. Hij begint te drinken. Ik kijk er naar, maar ook hier voel ik niks bij. Ik wrijf Julian over zijn rug.

Ik voel me schuldig. Ik voel me schuldig tegenover Julian, omdat hij een moeder verdient die onvoorwaardelijk van hem houdt. Ik voel me schuldig tegenover Sander, omdat ik niet net zoveel hou van zijn kind als hij. Ik voel me schuldig tegenover al die vrouwen die zelf geen kinderen kunnen krijgen en met alle liefde de moeder van Julian zouden willen zijn. Al die vrouwen die zoveel meer een kindje verdienen dan ik. Ik herpak mezelf en beloof met heel mijn hart dat ik dit kindje alles zal geven wat hij nodig heeft. Ik kijk naar Julian en ik geef hem een kusje op zijn hoofd. 'Mama houdt van jou.' Fluister ik zachtjes tegen hem. Hij is nog geen 10 minuten op deze wereld en ik heb hem nu al mijn eerste leugen verteld. 'Mama houdt heel veel van jou.' Fluister ik nog een keer. Misschien, als ik het vaak genoeg herhaal, ga ik er vanzelf in geloven...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je