{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hoe jij mij voor de tweede keer mama maakte

Bevallingsverhaal van onze lieve Emma

Afbeelding blog 'Hoe jij mij voor de tweede keer mama maakte'

Hoi lieve lezers! Dát is lang geleden.. 

Er is veel gebeurd sinds mijn laatste blog reeks. Dat was het bevallingsverhaal van mijn bevalling van Noah. Alles ging daar fout. Nu schrijf ik alweer het bevallingsverhaal van Emma. Eigenlijk ging alles daar goed! Ik had een droombevalling. Alleen ontstond na de bevalling een complicatie en moest ik met spoed geopereerd worden. Lees je mee? 


Allereerst wil ik aan jullie voorstellen, ons mooie meisje Emma Sofie Harsta. Geboren op 16 December 2020 om 4:55) met een gewicht van 3005 gr en 50 cm lang.


Afbeelding blog 'Hoe jij mij voor de tweede keer mama maakte'

Emma Sofie Harsta

Zoals jullie misschien wel weten kwamen wij er tijdens de 20 weken echo achter dat er een afwijking in de navelstreng zat. Hierdoor kreeg ik rond de 30 weken een hoge bloeddruk. Ik heb me doodziek gevoeld totdat ik met 33 weken eeeeiiiiindelijk medicatie kreeg om de bloeddruk te verlagen. Protocol zegt dat je dan met 38 weken ingeleid moet worden. Zelf wilde ik niet zo lang wachten met het risico dat ik nog een zwangerschapsvergiftiging zou ontwikkelen.


Het was 37 weken en 1 dag toen we de laatste controle voor de bevalling zouden hebben. Opeens was ons kleine monstertje niet meer ingedaald. Ze was weer omhoog geklommen alsof ze zei mama ik kom er lekker toch niet uit. Tjah dan kun je dus niet inleiden. De verloskundige (van het ziekenhuis) wilde absoluut niet inleiden. Het was heel duidelijk hoe ze er over dacht. Compleet tegen inleiden en alles aan het lot over laten. Nee dankje, deze controle freak hier houd graag zelf de touwtjes in handen haha. 

Ik was het hier niet mee eens en heb geeist dat ze zou overleggen met de gyn. We hadden een heel plan gemaakt om er voor te zorgen dat deze bevalling niet zo zou lopen als met Noah toen. Alles was geregeld, en wie mij kent weet dat het werkelijk tot in de puntjes geregeld was. 16 december vond ik een mooie geboorte dag voor ons meisje. Met 37+3, dus precies op de helft van de 37 en 38 weken. 

Gelukkig was de gyn het met mij eens en viel het allemaal best wel mee. Ik kon dan niet met een ballon ingeleid worden maar met pillen. Ik vond alles prima. Ik was er klaar mee en was nu té nieuwschierig naar onze kleine meid om nog langer te wachten. Met 37.1 had ik 0 ontsluiting alles was nog dicht en niks was gaande(nouja vingertop begaanbaar maar dat staat gelijk aan 0 zonder verweekt te zijn). Had ik al die stomme voorweeën voor niks gehad. 

Toen ik me met 37.2 melde in het ziekenhuis voor het preppen met de tabletten kwamen we er met inwendig onderzoek achter dat ik al 2 cm ontsluiting had. Ik mocht zelf kiezen of ik een ballon of tabletten wilde en na een hoop informatie, vragen en angsten overwinnen koos ik toch voor een ballonkatheter. Het plaatsen was prima en deed geen pijn, heel anders als met Noah. 

Smiddags kreeg ik al redelijk regelmatige weeen maar het stopte na een half uur weer. Toen ik snacht's rond 12 uur op bed wilde (ik koos er voor in het ziekenhuis te blijven) kreeg ik de eerste wee. Heel lichtjes en prima te doen, maar ik herkende het wel. Om 1 uur kwam er enige regelmaat ik. Elke 3 minuten kreeg ik een wee van 50 seconden. Ik drukte op de bel en een enorm chagerijnige verpleegster kwam naar mij toe. Toen ik zei dat ik zo'n pijn had zei ze: "ja dit wil je toch? Jíj wil toch ingeleid worden? Als zometeen je echte weeen beginnen doet het nog veel meer pijn hoor." 

Ik kreeg een kruik en moest het maar uitzingen. Ohja eerst kreeg ik paracetamol, want dat zou de voorweeën wel stoppen. Ze vertelde wel even dat ik wel erg vroeg ben om ingeleid te worden en dat ik er wel vanuit kon gaan dat er morgen nog niet eens genoeg cm's ontsluiting zou zijn om door te kunnen gaan met de inleiding. Toen werd ík een beetje boos. Ik zei dat dit mijn tweede is en dat ik 'sochtends al 2 cm had. Haar reactie? 

"Nou het is nog niet begonnen hoor, je ziet er echt niet uit als een bevallende vrouw, maar als je het dan toch niet aankan ga dan maar onder de douche, dan zakt het wel af. " ik sprong onder de douche en daar werd het alleen maar heftiger. Ik durfde bijna niet meer te bellen maar dat deed ik wel. Dit voelde écht alsof het was begonnen... Ik ben echt niet achterlijk dacht ik, ondanks wat die heks zegt. 

Op dit moment heeft ze de verloskundige er maar even bij gehaald. Die deed inwendig onderzoek (om 2:30 precies was dit) nee hoor je zit nog op precies hetzelfde als vannochtend. Misschien 2.5 cm maar meer niet. Ze dwong me haast om een prik met slaapmedicatie te nemen. Ik wees dit af. Gelukkig ben ik enorm eigenwijs! Het voelde echt alsof het begonnen was.. 

Na 10 minuten belde ik weer. De verloskundige kwam weer ipv die heks. Ik zei haal die k*t ballon eruit dan is het klaar ik kan niet meer wat een pijn. Ze spurde tegen, ze zei als ik hem er nu uithaal lijd ik je niet meer in totdat je de 39 weken voorbij bent. (Ohja? En dat bepaal jij ipv de gyn? Protocollen zijn er niet voor niks) 

Whatever die pijn moest weg. Dit trok ik niet en dan moest de bevalling nog beginnen. Ze besloot wat water er uit te halen, dan moest de druk minder worden en de pijn dus ook. Toen ze weg was heb ik die ballon er uit getrokken. Ik ben weer op bed gaan leggen maar de pijn stopte niet. Het werd alleen maar erger. Ik scheurde mijn kleren uit en gooide alles door de kamer. Ik MOEST onder de douche dit hield ik niet meer. Onder de douche aan het rode koort getrokken en gesmeekt of ik alsjeblieft een ruggenprik mocht. Please help me doe desnoods een keizersnede zei ik tegen de verloskundige. (Ik was namelijk echt gaan geloven dat ik nog helemaal geen echte weeen had)

De vk besloot nogmaals te voelen. Ze wilde ook tijdens een wee voelen. Prima doe met me wat je wil dacht ik. Ik bleek op dat moment al 6 cm ontsluiting te hebben. Ik had dus toch gelijk. Ze vroeg of ik pijn medicatie wilde of natuurlijk. Omdat het mentaal echt veel met je doet als je denkt dat de pijn voor niks was en ik toen ik het eenmaal zeker wist de pijn een stuk beter te handelen was..  En natuurlijk omdat ik die eerste cm's helemaal alleen heb moeten doen zonder mijn man, zonder vk aan mijn zeide. 

Ik heb even overwogen om het zonder pijnstilling te doen maar nee. Ik ging voor het pijnpompje. Zij maakten alles in orde en ik moest mijn man bellen. 


3:05 ik belde voor het eerst mijn man maar hij nam niet op. Ik had hem nog zó gewaarschuwd omdat ik wist dat dit zou gebeuren. Gelukkig nam mijn moeder wel op. Zij zou bij Noah blijven en dan kon Marcel naar mij. Gelukkig had die handige harry van mij de klinken niet op de voordeur.. Hij schrok enorm van mijn moeder naast zijn bed (snap ik, sorry mam hahahaha grapje!) Om 3:45 was hij bij me. Op dat moment sloten ze eindelijk het pompje aan. Ik heb de vk vervloekt dat het zolang duurde. Elke keer die ctg op mijn buik aandrukken het deed enorm veel pijn haha logisch want ik ging in rap tempo. Toen mijn man er was ging het een stuk beter. We puften samen, precies wat we geoefend hadden. Precies zoals ik het zo graag wilde.

Om 4:52 had ik volledige ontsluiting. Iets daarvoor werd de pomp uitgezet. Oh even tussendoor wat een heeeerlijk spul is dat. Zo lekker! Ik wilde op knieën bevallen maar dat kon ik niet meer. Ik was zo haai dat ik niet eens meer mijn ogen open kon doen hahaha. Dat werkte natuurlijk snel uit en op het moment dat ik ging persen was ik weer clear as day. Mijn lichaam perste zelf en ik wist precies wat ik moest doen (het fijne aan een tweede bevalling). Na 3 minuten persen werd daar om 4:55 onze prachtige dochter geboren. Ze was zo warm en klein. Zo wit nog. Maar helemaal perfect. Ik was DIRECT verlieft en alle clichés waren opnieuw waar! 

The ring of fire waar ik zo bang voor was? Erg overrated, het viel reuze mee. Met Noah beviel ik met ruggenprik dus heb er niks van gevoelt. Kleine Emma had gelijk een goede score en vanaf dat moment mag ik mij mama noemen van niet een maar twee kindjes. 

De placenta wilde niet komen dus werd de gyn opgeroepen en het ok team klaar gemaakt. De navelstreng werd er af getrokken door de gyn en toen vloog ik met spoed door naar de OK. Zonder al te veel in detail te treden, ik was er van overtuigd dat ik dood zou gaan. Ik had in een droom gezien dat de placenta niet wilde komen en dat ik daardoor dood zou gaan. Gelukkig werd ik na anderhalf uur toch wakker op de IC. De gyn heeft de placenta er met de hand uitgetrokken. Me daarna gecurreteerd. Ik stopte maar niet met bloeden en mijn baarmoeder werd niet hard. Ik heb toen 3 keer een middeltje toegediend gekregen om te zorgen dat mijn baarmoeder enorm zou samen trekken. Toen ik wakker werd voelde ik me prima. Ookal was ik ruim 1.5 liter bloed verloren.. maar goed dat ik geen bloed gezien heb. Tegen andersmans bloed kan ik goed, maar mijn eigen... dat is toch andere koek haha. Mijn hb was bij het verlaten van het ziekenhuis gelukkig 6.2 niet extreem laag maar ik moest wel ijzer tabletten slikken. Jaaa doeiii lekker eigenwijs natuurlijk dus dat heb ik niet gedaan. Na 1.5 week zat mijn hb alweer op 7.4 dus het ging prima! Geen klachten gehad verder. 

Uiteindelijk is de echte klap nog gekomen. Met 2 a 3 weken toen ik me pas realiseerde hoe bang ik was geweest. Emma is nu bijna 10 weken en ik kan zeggen dat ik me prima voel. Emma heeft wat opstart problemen gehad (erge kma en een hartafwijking waar we later pas achter kwamen) maar nu hebben we zeker onze draai gevonden. We zitten nogsteeds op een enorme roze wolk want ondanks alles is ze echt de meest blije baby ooit! 






Afbeelding blog 'Hoe jij mij voor de tweede keer mama maakte'

Ons prachtige gezin!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je