{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hoe ik mijn bevalling heb ervaren.

Terug van weg geweest op mamaplaats. Ondertussen is ons zoontje geboren. Hij is nu 5 weken oud.

Afbeelding blog 'Hoe ik mijn bevalling heb ervaren.'

Ik zal jullie meenemen in hoe ik mijn bevalling heb ervaren. Tijdens mijn zwangerschap ging ik er vanuit dat de bevalling een van de ergste pijnlijke situatie zou zijn dat je je maar kan voorstellen. Ik kan namelijk niet zo goed tegen pijn en mijn man zei al 'als het zover is dan wil jij meteen pijnstilling...' We hadden dan ook besloten dat ik in het ziekenhuis zou bevallen, voor de pijnstillers maar ook omdat je daar alles bij de hand hebt.

Ondertussen waren we bij week 39 aangekomen. Ik was wel klaar met de zwangerschap, reuze nieuwsgierig na ons zoontje en de bevalling wilde ik maar gehad hebben.

Toen ik op een ochtend wakker werd had ik wat lichte krampen, niet echt pijnlijk te noemen, en wat opviel ze kwamen om de 5 minuten. Maar dit beeld van bevallen had ik niet dus ik ging gewoon door met mijn dagelijkse huishoudklusjes. Wel mijn man die thuis was ingelicht omdat ik het wel vreemd vond. Na een paar uur zo rondgelopen te hebben, voor de zekerheid de verloskundige gebeld. Zij dacht aan voorweeen. 'Ga maar douchen en lekker rusten' zei ze. Zo gezegd zo gedaan. Ik stond onder de douche en de pijn leek erger te worden dus snel er onderuit en op de bank gaan liggen. Waar de pijn steeds om de 5 min erger werd en ik bij elke pijnscheut moest gaan staan en lopen. Nog steeds had ik niet door dat de bevalling begonnen was. Wel dacht ik als dit voorween zijn hoe gaat een bevalling dan???
Na een paar uur heeft mijn man toch maar de verloskundige gebeld en die zou langskomen. Toen de verloskundige er was en keek, bleek ik 5cm ontsluiting te hebben. Dus hop, voor de drukte op de weg na het ziekenhuis. Tijdens de autorit 2 weeen gehad, wat een hel! Je kan geen kant op!
In het ziekenhuis werden de weeen wel wat heftiger. Ik bleef in de kamer rondjes lopen en met een wee keerde ik in mezelf en ving de wee op (nooit gedacht dat ik dit zo zou kunnen). Met 7cm ontsluiting ben ik op bed blijven liggen en ving ik de weeen met een arm over mijn gezicht op, afgesloten van de buitenwereld. Op gegeven moment mocht ik op mijn linkerzij liggen en gaan persen. Geen idee had ik waarvoor ik aan het persen was. Ik dacht, ik ga zo poepen maar dat hoort er ook bij! Totdat ik een soort van waterballon hoorde knappen en overal nattigheid was. De vliezen waren gebroken! Al snel daarna kon ik beginnen met persen. Even dacht ik ojeee ik ben te laat voor pijnstillers hoe ga ik dit doen.... en jeetje het persen deed pijn. Ik heb wel alles gegeven wat ik in me had. En bij elke we dacht ik: dit gaat zo over! En na een kwartiertje was hij daar onze wonder, onze zoon! En ja het klinkt als een cliché maar de pijn was ik echt vergeten!
Nooit gedacht dat ik zo rustig mijn weeen Kon opvangen en dat ik het in me had om zo alles te geven met het persen. Maar wat een mooie ervaring was dit voor mij! Ik hoop ooit nog zo een bevalling mee te mogen maken!
Ik ben erg nieuwsgierig hoe andere de bevalling hebben ervaren? Was je goed voorbereid? Vond je het mee of tegenvallen?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je