{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het zoveelste bevallingsverhaal

Althans op mamaplaats, voor mij is het mijn tweede bevalling. En totaal anders dan de eerste.

Afbeelding blog 'Het zoveelste bevallingsverhaal' Achtergrond blur afbeelding

In 2015 kregen we een zoontje. De bevalling ging niet helemaal als gepland. Misschien had ik wel niks echt gepland. De ontsluiting zette niet door, hij was een sterrenkijker en zijn hoofd lag niet goed voor de uitgang. Na pijnbestrijding en veel weeën kwam de gynaecoloog binnen en die zei dat het een keizersnede moest worden. Op dat moment had ik nog maar één wens: schiet nou maar gewoon op! Maar dan moet het hele operatieteam uit bed gebeld worden, ruggenprik moet inwerken terwijl de weeënstorm was begonnen. Maar uiteindelijk was hij er. Hij schreeuwde al de longen uit zijn lijf voordat ze hem uit mijn buik hadden getild. Hij gaf de zuster bijna de schrik van haar leven toen hij al zijn hoofd optilde terwijl ze hem op zijn buik had gelegd om het bloed van hem af te vegen.

Het herstel duurde vrij lang, zoals gewoonlijk bij een keizersnede. Lachen, niezen, hoesten en bewegen in het algemeen was pijnlijk. Ik heb volgens mij nog nooit zo vaak de slappe lach gehad, ondanks dat het heel erg pijn deed. Ook realiseer je dan pas hoe veel je buikspieren nodig hebt. Maar ik moet bekennen dat ik heel erg bang was voor de bevalling en stiekem wel een keizersnede had gewild.

Bij de tweede zwangerschap had ik er meer vertrouwen in. De gynaecoloog gaf aan dat een groot gedeelte van de vrouwen die een keizersnede hebben gehad, op de normale manier kunnen bevallen, mits het kind goed ligt etc. Dus besloot ik het toch maar te gaan proberen, alles ging goed, ze was goed ingedaald etc.

Aangezien ik al 40 weken zwanger was, maakten we een afspraak om haar met 41 weken in te leiden. Maar daar had ze geen zin in, twee dagen voor de afspraak begonnen de weeën. De ontsluiting schoot weer niet echt op en ze twijfelden om ons terug naar huis te laten gaan, omdat het heel druk was met bevallingen op dat moment. De periodes tussen de weeën namen af maar bleven wel constant. Uiteindelijk werd er besloten dat ik met 2-3 cm ontsluiting toch mocht blijven. Ik kreeg een prik morfine zodat ik misschien wat kon "slapen". Laten we zeggen dat alleen de rugweeën minder goed voelbaar waren, maar verder weinig kunnen slapen. Ondertussen vroeg ik mezelf af of ik inderdaad de verstandigste keuze had gemaakt om niet te kiezen voor een keizersnede. Toen ze gingen kijken of ik nog een morfineprik zou mogen, bleek ik ondertussen een ontsluiting van 8 cm te hebben en ze besloten de vliezen te breken. Vanaf dat moment ging alles vrij snel en kon ik beginnen met persen. Wat een enthousiasme van de mensen die naar mijn vagina aan het roepen waren dat ik het goed deed en nog beetje meer moest persen. Tussen de persweeën in was ik steeds flink aan het nahijgen en riep veelvuldig "ik kan dit niet!". Uiteindelijk na ongeveer 75 à 90 minuten intensief persen kwam het hoofdje tevoorschijn en floepte de rest van het lichaampje er zo uit. Ook een placenta kwam er gemakkelijk uit en ons tweede wondertje was geboren. Op de natuurlijke manier.

Het is toch bijzonder om op twee verschillende manieren te zijn bevallen, zeker als de eerste keer een keizersnede was en de tweede op de natuurlijke manier. Het blijft bijzonder waar het lichaam en in dit geval mijn lichaam toe in staat is. Ons meisje is nu ruim een week oud en ik ben nog steeds trots op mezelf dat ik zo'n prestatie heb geleverd. Ik, die altijd een vrij lage pijngrens heeft. Maar elke moeder mag trots zijn op dese prestatie of het nou natuurlijk is of met een ingreep. Het blijft bijzonder. En ik weet wel dat ik twee kinderen wil, dus ben ik blij dat ik in elk geval elke manier heb kunnen ervaren.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je