{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het bevallingsverhaal van onze engel.

wat een liefde , geluk en verdriet..

Afbeelding blog 'Het bevallingsverhaal van onze engel.' Achtergrond blur afbeelding

In overlevingmodus ga je als je hoort dat jouw zoontje niet lang bij je kan zijn. En daar zaten wij echt diep in. Toen was het ineens zo ver. 08 april 2019. Mijn vader zijn 60e verjaardag, hoe bijzonder.. Zal hij voor de vierde keer opa worden op zijn verjaardag? Ik werd ingeleid met 39.1. Ik wilde niet langer door lopen omdat ik bang was dat ik de bevalling fysiek en mentaal zou aan kunnen. Gek genoeg keken wij toch heel erg naar de bevalling uit. Ik had echt positieve zenuwen. Mijn gedachten gingen echt elke kant op; Hoe gaat hij er uit zien, lijkt hij op zijn grote broer Jake? Maar ook vragen van wat als hij al bij de geboorte overlijd? Wij hoopten zo erg dat wij in ieder geval één mooie dag zouden krijgen als een gezin van vier.  

Die nacht voor de inleiding kon ik niet slapen. Gek toch?! 
Wij moesten om 06:00 bellen naar het VUmc of er plek was, en dat was er. Rustig alle tassen in de auto doen en daar gingen wij. Op reis, de zwaarste reis van ons leven.  
Die autorit was zo gek. Je weet dat je vandaag of morgen jouw baby in je armen mag hebben. Maar hoe en wat ? Wij gingen uit van het ergste , dan kon het altijd meevallen.. 

Eenmaal aangekomen werden wij in de meest afgelegen verloskamer gezet. Zo hadden wij wat privacy. Er werd duidelijk gemaakt dat alles mog en kon, zolang wij er maar met een mooi gevoel op terug konden kijken.

Colin nam plaats in de stoel. En ik zat op het bed. Wij keken elkaar aan en wat nu? Wij konden er wel om lachen. Toen kreeg ik om 08:00 tabletjes om mijn baarmoedermond te verweken want alles zat nog potdicht. O my.. dat wordt een lange dag. Ik moest om de 2 uur tabletjes innemen. Zo gezegd zo gedaan. Om de tijd te doden hadden wij hadden een soort quiz gedownload op onze telefoon , we moesten toch iets doen haha. 
Rond 14:30 stuurde ik mijn familie en vriendinnen een apje van er is nog weinig aan de hand. Ondertussen was het wel wat gaan rommelen. Zat nog een saucijzenbroodje naar binnen te werken, ik dacht nog bij mijzelf als dit het is .. Makkie haha.

Om
15:30 kon de gyn mijn vliezen breken ik zat op 4 cm! En toen begon het om 16:00.. een weeenstorm die was nog erger dan bij Jake.  Colin was nog aan het bellen op de gang dat het nog wel even kon duren.. Ondertussen werd het mij teveel, Colin was weg en ik was daar alleen , met pijn en alle emoties kwamen er op dat moment uit. Ik ben aan het bevallen van mijn zoontje die ik ga verliezen. Wat een kutzooi. Ik kon mijzelf niet meer sterk houden en ik barste in huilen uit. De gyn was erg ondersteunend en lief. En zei: meid je bent zo dapper en sterk, laat die emoties maar gaan en pijnstilling is ook goed.. zo hoef je niet door deze strijd heen en kan je zometeen genieten van je mannetje.
Ik was op dat moment boos op de wereld en vooral boos op mijzelf. Waarom heb ik het gevoel dat ik dit niet aan kan? Dit moet ik zelf kunnen voor mijn kindje , dit is het enige wat ik goed kan doen. Het was wel realistisch wat ze zei over pijnstilling dus oké kom maar op met die ruggenprik. 
Ze ging voor de zekerheid kijken hoever ik nu was en  de centimeters waren er aan gevlogen. Ze riep Colin terug en die kon bellen dat de baby er al binnen 30 minuten zou zijn! Ik mocht om 17:00 al persen. Op dat moment kwam ook de vrouw binnen die de ruggenprik wilden gaan zetten dat hoefde dus niet meer. Er gingen zoveel emoties door mij heen en na even persen werd onze tweede zoon geboren: Owen .
Wauuuuuuuwwww.. Colin brak. Hij kon niet meer stoppen met huilen en ik was in shock. Ik dacht dat ik een bepaalde afstand ging houden , en had twijfels, kon ik net zoveel houden van hem als van Jake? Maar het moment dat Owen op mijn borst werd gelegd , werd mijn hart spontaan twee keer zo groot. Spontaan verliefd! Hij was zo mooi , zo perfect!

Gelukkig had ik niet te veel schade daar beneden. En heeft Owen heerlijk een uurtje bij mij gelegen. Hij was overigens net als een normale baby, niets aan te zien echt knalroze! Een bos haar en de billenkin van zijn vader haha. Toen kon ik niet meer wachten om Jake erbij te halen. ( ondertussen zat de hele wachtkamer vol met familie ) 
Jake kwam binnenlopen en het was echt zoals het hoort.. Zo lief, het enigste wat hij kon zeggen was: aaaah aaaah wat een lieve baby, MIJN broertje! Hij kwam naast mij liggen en vroeg alles wat in hem op kwam. Wat was dit genieten. Wat hadden wij dit graag voor altijd kunnen hebben, zo met zijn viertjes.
Daarna kwam de familie binnen. En het was pure geluk en liefde wat iedereen had gevoeld op dat moment. En wij ook! Geen één moment aan gedacht wat als hij nu gaat.. nee puur genieten van echt elk moment!
Drie uur na de bevalling was ik al een fotoshoot aan het houden. Wij hadden dit van te voren afgesproken met Make a Memory, een stichting die foto's komt maken van kinderen die komen te overlijden.  En wat zijn wij dankbaar voor deze mensen die dit willen doen !
Prachtige foto's zijn er gemaakt .. zo hebben wij in ieder geval voor altijd die herrinering <3. Die pure liefde straalt ervan af. En wat zijn wij trots op elkaar dat wij zo een mooi mannetje op de wereld hebben gezet , wetende wat er uiteindelijk komen gaat. Wij houden zoveel van jou Owen , teveel om te kunnen beschrijven!

Owen 
08-04-2019
17:17
3489 gram

De reis die na zijn geboorte gewoon verder gaat volgt nog. Ik vind het best lastig om het op tijd te moeten doen omdat het te veel is om te bevatten en te vertellen. Daarnaast heb ik heb niet altijd even veel energie en kracht om er aan te gaan zitten. Ik hoop dat jullie dit begrijpen.
Liefs,
Mama van Jake en Owen!

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je