{{ message.message }}
{{ button.text }}

Geslachtsafwijking?!

Afbeelding blog 'Geslachtsafwijking?!' Achtergrond blur afbeelding

Mijn zwangerschap van Sophie verliep eigenlijk heel goed. Had over het algemeen nergens last van en waggelde lekker de 9 maanden door. Sophie was niet heel groot en daarom kregen we nog wat extra echo’s om dat in de gaten te houden. Bij alle controles bleek ze niet te klein en alles zag er goed uit, we hoefde ons dus nergens zorgen over te maken. Zo kwam ik de hele zwangerschap met enkel wat maagzuur goed door. Nou werkt mijn man wisseldiensten en had hij enkele “regels” opgesteld waaraan onze aankomende dochter zich moest gaan houden mocht ze besluiten ter wereld te komen. Niet gelijk na zijn dienst (want dan lang wakker) en niet midden in de nacht (bij voorkeur 12 uur s middags als het even kon). Ja hoor schat, gaan we rekening mee houden ?.

Op de uitgerekende datum voelde ik nog niks en heb ik nog de hele dag in en rondom het huis aangerommeld. Mijn schoonmoeder had bruine bonen met rijst gemaakt die mijn schoonvader die avond kwam brengen. Ik was alleen thuis (want: wisseldiensten) dus tv aan en voetjes omhoog met een bord lekker eten. Rond 23:00 kwam Dave thuis en ik dacht dat er wel iets rommelde. Volgens hem waren dat gewoon de bruine bonen en zou een wc bezoek dat prima oplossen. Ik was hier minder van overtuigd en uiteindeljk besloot hij toch maar snel naar bed te gaan zodat hij nog wat kon slapen voor de stel dat.  

Ik kon allang niet meer slapen en bleef beneden nog wat tv  kijken. Langzaam kwamen er nu toch echt wat weeën, maar er zat nog genoeg tijd tussen om nog rustig te kunnen blijven liggen op de bank. Uiteindeljk volgde ze elkaar wat sneller op en bedacht ik dat douchen misschien wel een goed idee was. Want overal valt altijd te lezen dat de warmte helpt en ja je probeerd ook maar wat, want je weet maar nooit! Douche in, douche uit, douche in ennnnn weer uit. Oké dat was voor mij dus toch geen succes, dus hup weer naar beneden en dan maar wat lopen/zitten/liggen op 600 verschillende plekken. Dave was onderhand ook uit bed, dat slapen zat er niet meer in en ook hij was nu wel overtuigd dat dit niet door bruine bonen kwam. Nog wel even een opmerking gemaakt over tijdstip en moment (na zijn dienst) maar dat heb ik maar gewoon genegeerd hahaha. Uiteindeljk had ik besloten dat de wc het lekkerste zat en eindigde we samen in de wc. Ik  heen en weer wiebelend om te bepalen welke houding het beste zat en Dave op een stoel ernaast met de timer. 

Want dat vond ik echt wel wat: wanneer is een bevalling nou echt begonnen? Je krijgt zo’n briefje mee met informatie over wanneer je moet gaan bellen. Maar hoe snel ben je op dat punt? En wat is 2 cm ontsluiting pijn en wat is 10cm ontsluiting pijn? Enige houvast was dus dat briefje en daar hielden we ons dan maar aan. Alleen werd die pijn steeds heftiger en wou ik toch echt wel eens weten hoever ik was. Kan je je daar toch wat op instellen. Volgens Dave en zijn timer was het alleen nog geen tijd om te bellen. Toen kwam zijn opmerking: probeer niet in paniek te raken, blijf rustig ademen. Een “kleine” snauw van mijn kant: dit is geen paniek, dit is pijn!! En we besloten toch maar te bellen (lees: we bellen nu of je kijkt maar hoe en wat maar ik stop er dan mee). Ik wou weten hoe het er daar beneden voorstond want deze pijn ga ik niet nog een hele dag verdragen! Aangezien het onze eerste kind was, en het waarschijnlijk wel even zou duren, kwam de verloskundige zonder haast naar ons huis. Wat voor mij een periode van 300 jaar later leek, stond ze voor de deur. En hop naar boven om de boel te controleren. Dave was ondertussen beneden alvast de tas etc aan het pakken, want hopelijk kunnen we snel gaan. Na weer een wee zei de verloskundige: nu moet je even goed naar me luisteren: je zit op 9 cm. Enige wat ik dacht is: chillll dan zijn we er bijna, want ik ben wel klaar met dit feestje! 

Plek in het dichtstbijzijnde ziekenhuis was er niet meer (al hadden we dat misschien sowieso niet gered). Wat betekende dat in plaats van de vluchtkoffer Dave alle spullen voor een thuisbevalling mocht gaan pakken. Verloskundige wou nog zo lang mogelijk de bevalling uitstellen aangezien ze alleen was maar het kleintje in mij begon steeds meer druk te geven en vond het ook minder gezellig daarbinnen. Ook die was blijkbaar wel klaar met dit hele bevallingsfeestje. De kraamhulp was onderhand drie keer gebeld maar die is eerst een rondje door heel Amsterdam gereden ofzo want die bleef wel heel lang onderweg. 

Uiteindelijk werd besloten om toch de vliezen te breken en de ambulance te bellen omdat de verloskundige nog steeds  alleen was. Sophie kreeg het steeds zwaarder en toen kreeg ik te horen dat ze er nu echt uit moest. Net of ik tot dusver qua persen net alsof heb gedaan en nu dan toch maar voor het eggie zou gaan persen maargoed... nog een keer alles op alles en daar was ze dan eindelijk!

Navelstreng werd snel verwijderd want die zat om haar nek heen. Dat verklaarde dus waarom het allemaal zo moeilijk was gegaan. Het kleine frommeltje werd op mijn borst gelegd maar ze was helemaal blauw/grijs en dat gegil wat je graag wilt horen kwam ook niet op gang. Snel werd ze weer weggehaald en toen moest de verloskundige aan de slag met de handmatige beademing. Terwijl ze aan het beademen was hoorde ik haar zeggen: ze heeft een geslachtsafwijking. Ik vroeg me gelijk af wat dat dan precies zou inhouden.. want zo goed had ik haar in die paar seconden niet kunnen bekijken. Gelukkig ging 5 minuten na haar geboorte de bel en stond de ambulance voor de deur.. nu komt het vast allemaal goed met de extra hulp!

Volgende week het vervolg.. 

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je