{{ message.message }}
{{ button.text }}

Geplande keizersnede een pretje? Nou, nee!

Na een hele pittige (ik druk me voorzichtig uit) had ik bij de tweede zwangerschap een geplande keizersnede.. Relaxed, dacht ik ;-)

Afbeelding blog 'Geplande keizersnede een pretje? Nou, nee!'

18 december 2015, tasje gepakt, oudste zoon naar mijn moeder gebracht, relaxt gedoucht, 'genieten' van het laatste momentje van mijn zoon in mijn buik ging ik met gezonde zenuwen richting het ziekenhuis. Vandaag zou ik worden geopereerd en krijg ik een keizersnede! De vorige bevalling was er niet eentje om over naar huis te schrijven, dus hadden de artsen dit keer het beter met me voort en kreeg ik een geplande keizersnede zodat we niet de stress en spanning van de vorige keer zouden hebben.. Ook zou deze kleine jongen een grote baby zijn en dus hadden we meerdere factoren te pakken waarop een keizersnede beter zou zijn voor moeder en kind.

Netjes om 7:30 uur melde we ons in het ziekenhuis, gewoon bij de balie. De mevrouw die met ons mee liep naar de afdeling wist eigenlijk niet zo goed waar ik nou precies moest zijn (..tja...). Uiteindelijk zaten we op de goede plek na nog wat heen en weer geschoven te zijn in de ziekenhuiskamers. 

En dan begint het.. "Ga maar liggen in bed, we komen zo bij je en dan krijg je een katheter en een infuus". Je krijgt uitleg over wat je staat te wachten, hoe de dag gaat verlopen en wat de verwachtingen zijn. Oh ja, vragen stellen mag natuurlijk ook. :) Het liep al direct uit, de tijd die gereserveerd stond voor mij gingen we niet halen. Spoedgeval tussendoor. Dat kan natuurlijk gebeuren en dus hadden wij een vertraging. Daar lig je dan, nerveus als de pest, wachten op wat er komen gaat.  In eens stak er een zuster haar hoofd om de deur. Ik kon 'klaargemaakt' worden. Alsof ik een stuk biefstuk was die nu opgediend kon worden omdat de gast het voorgerecht ophad.. Binnen 10 minuten had ik een infuus en een katheter (dat stukje laat ik even voor wat het is haha). En dan denk je: Nu komt het.. Ik wordt zo opgehaald, de OK op gereden en mijn zoon is straks geboren. Mijn man en ik grapte een beetje hoe laat we zouden denken dat onze zoon op de wereld zou zijn.. "nu over een uurtje.. dan is hij er vast!" Dat soort teksten. Maar er gebeurde niets.. Er ging een uur voorbij, anderhalf.. geen zuster, geen operatie en al helemaal geen kind.  Dat wachten top dat moment is absoluut niet mijn ding. Want ik werd nog nerveuzer, ik dacht dat ik moest plassen terwijl ik een katheter in had, ik maakte me druk over wat ging komen want hoe gaat de ruggenprik deze keer (vorige keer bij operatie lukte de prik niet goed..)?

Eindelijk was het zover! Ik mocht naar de OK! Na voor de 25ste keer mijn geboortedatum gezegd te hebben en ook herhaaldelijk gezegd te hebben dat ik voor een keizersnede kwam werd ik de OK op gereden. Koud zeg. Dat was het eerste wat ik dacht. Mijn man mocht met dat kleine stukje in het proces niet mee. Er werd mij door iemand (geen idee meer wie) een antwoord gegeven op mijn vraag waarom het zou koud was en dat de OK altijd op een bepaalde temperatuur moet zijn, bla bla. Ene oor in, andere uit. Ik had het koud. Punt. ;-) 

De anesthesist zette de ruggenprik, weer geen pretje omdat mijn wervels vrij dicht op elkaar zaten en ik met die enorme dikke buik niet goed kon buigen. Maar uiteindelijk lag ik er klaar voor! Manlief naast me.. Gelukkig! Het schiet op. Zenuwen nog steeds paraat maar onder controle. De operatie was begonnen! Ineens voelde ik me niet lekker, ontzettende daling van mijn bloeddruk waardoor ik even heel erg bezig was met mijzelf of ik niet moest overgeven en of ik niet ging flauw vallen. Ik heb mezelf streng toegesproken: "We gaan nu NIET in paniek raken, haal adem, ontspan!" Na wat extra medicatie ging het wel weer. Ik werd goed in de gaten gehouden en voelde me alweer wat beter. De gynaecoloog bleef maar bezig, duurde allemaal wat langer dan dat ze het in het voorgesprek hadden verteld. En dan hoor je ein-de-lijk: We zijn er! Jullie baby gaat nu geboren worden. Ik mocht meekijken door een doorzichtig scherm. Een grote bos met haar kwam tevoorschijn op een prachtig hoofdje. Pim! Hij legde zijn handje tegen zijn kant van het scherm, wij de onze tegen onze kant. Hij zwaaide zeiden we ;-) Heel bijzonder, heel mooi! Pim was inderdaad een hele grote baby.. 4695 kg en 56 cm. En dat voor een week te vroeg! 

Hij werd bij mij gelegd, maar Pim was niet tevreden.. Hij kreunde en maakte een onrustige indruk. Om een HEEL lang verhaal kort te maken en misschien besteed ik er nog een keer een blog aan: Achteraf bleek dat Pim met een klaplong was geboren. (Dat is uiteindelijk allemaal goed gekomen, we zijn na 5 dagen intensive care zorg op kerstavond weer thuis gekomen). 

Dus: Ik dacht waarschijnlijk heel naïef dat een geplande keizersnede een stuk beter en rustiger zou verlopen, maar voor mij werkt dat dus niet. Ik heb teveel tijd gehad om na te denken.. Me zorgen te maken.. me druk te maken om dingen die niet gingen gebeuren.. En het is gek om te zeggen dat ik bij onze eerste zoon de spoedoperatie prettiger vond. 

En achteraf? Is het alles dubbel en dwars waard! Ik ben een gelukkig mens met twee van die prachtige zonen! 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je