{{ message.message }}
{{ button.text }}

Geboorteverhaal Maxim

Ze zei tegen mij: 'Blijf maar rustig zitten, het gaat geen pijn doen' terwijl ze naar Steven met haar gezichtsuitdrukking teken deed van 'ik heb hier een megagrote spuit vast en het gaat pijn doen'

Afbeelding blog 'Geboorteverhaal Maxim'

29 september 2015

Ik voelde me echt niet zo goed, maar dat gebeurde wel vaker de laatste dagen. Over tijd zijn betekent wachten, wachten en nog eens wachten. Die avond nadat ik Ella in bedje had gelegd, installeerde ik me in de zetel en keek nog tv tot een uur of tien. Soms voelde ik precies wat beweging in mijn buik, of toch niet? Hoe voelde opkomende weeën nu weer? Ik wist het eigenlijk niet goed meer. Het was dan ook bijna twee jaar geleden… Om tien uur ging ik naar bed. Nu ik neerlag, en geen afleiding meer had van de tv, voelde ik precies toch wel af en toe een wee. Ik hield mijn wekker in het oog om te zien om de hoeveel tijd ik dit 'gevoel' had. Slechts om de twintig minuten. En dat is lang. Dus misschien waren het alweer oefenweeën... Intussen kwam Steven thuis van zijn werk, van de late shift. Zoals steeds, kwam hij nog even naar me kijken met de gebruikelijke vraag van de laatste dagen:

'En...?'

'Ik denk dat het begonnen is. Maar het doet nog niet echt pijn, en de tijd ertussen duurt nog lang'.

Steven keek blij verrast en zei enthousiast: ' Ik ga douchen en nog iets eten, en dan ga ik niet meer slapen hoor!'

Toen hij uit de douche kwam leek het alsof de weeën waren gestopt dus ik zei: 'Vals alarm' en ik viel in slaap.

Tegen half twee werd ik echter wakker en bleek dat het toch begonnen was. Op mijn wekker hield ik de tijd in het oog.

Om drie uur moest ik opstaan omdat de pijn erger werd. Ik belde naar de materniteit om te informeren vanaf wanneer we moesten vertrekken. Ging het bij een tweede kindje niet sneller? Nu had ik weeën om de acht minuten. De vroedvrouw aan de andere kant van de lijn vertelde me doodleuk dat ik gerust nog even thuis kon blijven en dat we pas moesten vertrekken als ik weeën had om de drie minuten, tenzij ik echt veel pijn had natuurlijk.

Ik zuchtte en legde de telefoon neer. Nog even wachten dus... Om vier uur kwamen de weeën om de 6 minuten. In mijn hoofd begon ik op te sommen wat er nog moest gebeuren: we moesten ons Ellatje nog wegdoen, nog spullen pakken en nog naar het ziekenhuis rijden. Dus ik besloot om Steven wakker te maken.

Een beetje suf werd hij wakker en zei:' Huh, heb je weeën? Dat had ik niet gemerkt? Ik dacht dat het gestopt was! .... '

Hij stond op, kleedde zich aan en belde naar zijn mama. Net op dat moment besloot zijn gsm om het te begeven. Gelukkig lukte het toch om zijn mama te bereiken. We haalden Ellatje uit haar bedje. Ze was echt superflink. Ze weende niet. Steven nam haar in haar armen, deed haar schattige paarse jasje aan over haar roze pyama en vertrok. Ik gaf onze kleine meid nog een kusje op haar bolle wangetje en zei: 'Mama houdt heel veel van jou'.

Gek hoe ontspannen Steven en ik deze keer met heel de situatie omgingen. Ik nam nog een douche; hij laadde de spullen in de auto en tussen de weeën door zaten we gezellig te kletsen alsof er niets aan de hand was.

Rond half vijf vertrokken we naar het ziekenhuis. In een bocht een wee krijgen is niet aangenaam Maar al bij al viel de autorit goed mee. Op de spoed melden we ons aan. Gek hoe alles dan zo'n beetje terugkomt van de geboorte van ons Ella.

Ook deze keer namen we de trap. Ik mag er niet aan denken om vast te zitten in een lift terwijl je moet bevallen. Op de materniteit werden we opgewacht door vroedvrouw Sanne. Ik werd aan de monitor gelegd. Intussen werden de weeën wel heftiger. Bleek dat ik toch al wel 6 a 7 cm opening had! Dat had ik nog niet verwacht.

Toen kwam de anesthesiste eraan om de epidurale verdoving te geven. Ik moest op een krukje gaan zitten en voorover buigen over een kussen. Net op dat moment was het wisseling van de shiften... Intussen zat de anesthesiste gekke snoeten te trekken naar Steven. (blijkbaar, hoorde ik achteraf van hem).

Ze zei tegen mij: 'Blijf maar rustig zitten, het gaat geen pijn doen' terwijl ze naar Steven met haar gezichtsuitdrukking teken deed van 'ik heb hier een megagrote spuit vast en het gaat pijn doen' Gekke dame. In ieder geval, even later werd de pijn wat minder.

Het was intussen half 7 geworden. Ik belde even naar mama en papa om te laten weten dat we in het ziekenhuis waren en dat Ellatje bij Voela was. Ik hoorde de spanning in hun stemmen.

Mijn water werd gebroken, er werd nog eens gekeken en ik had nu al bijna 9cm opening. Ik had een zakje antibiotica gekregen en weeenopwekkers. Mijn gynaecologe was op de hoogte gebracht. Na een tijdje kwam ze binnen en zei dat we er binnen een half uurtje aan zouden gaan beginnen. Ze was weer lekker streng. Ze besloot om de epidurale af te zetten zodat ik zeker de weeen kon voelen en goed zou kunnen persen. Intussen werd de pijn onhoudbaar. Even later kwamen ze me halen om naar de verloskamer te rijden. Ze installeerden me op de verlostafel en meteen toen ik weer een wee voelde begonnen we eraan. De eerste keer persen ging niet zo goed, maar ik zette alles op alles en werd goed aangemoedigd en toen ging het echt goed. Ik voelde het babytje echt naar voor schuiven zonder verdoving. Pijnlijk natuurlijk, maar het gaf toch voldoening dat ik deze keer wel goed bezig was.

Na een tijdje, het leek al best snel voor mij; maar het was twintig minuten later zei de gynaecologe. Ik zie zijn hoofdje al. Na de volgende keer persen staken zijn schoudertjes er al uit. Dat was echt pijnlijk. 'Nou meid, dit is echt een rotgevoel he; nog een keer goed doorpersen en dan is hij er, dan ben je er vanaf; komaan he!

Dus dat deed ik en hop ineens was onze baby er. Hij huilde. Steven mocht de navelstreng doorknippen en ik mocht hem al even vasthouden.

Ze vroegen de naam en ik zei: 'Maxim'.

'Oh dat vind ik een mooie naam' zei de gynaecologe.

Hij woog 3.575 en mat 51cm. Hij was al erg beweeglijk.

Wat een bewogen nacht was het geweest.

Onze baby was geboren, ons prachtige zoontje Maxim...

Nadat ik was gewassen werd ik naar mijn kamer gereden in een bed met de baby in mijn armen. Steven liep naast mij. We kwamen heel wat personeel tegen en iedereen wenste ons proficiat

We werden in onze kamer gereden en mochten ons zoontje meteen papje geven. 10ml

Daarna bracht Steven de bagage en reed hij naar huis om te rusten. Maxim en ik deden ook een broodnodig, deugddoend dutje. Na het eten belde ik naar ons mama met het grote nieuws. Ze hadden allemaal in spanning zitten afwachten. Mama kwam heel eventjes op bezoek. Ze vond Maxim meteen een mooi kindje en ook een mooie naam. Ik genoot echt van de rust en van mijn pasgeboren baby lekker dicht bij mij. Ik kon zelfs al zelf uit bed en het pampertje van Maxim zelf vervangen. Wat een verschil met hoe ik me voelde na de bevalling van ons Ellatje. Tegen half zes kwam Steven eraan met doopsuiker, drinken voor de gasten enz... s'avonds kwamen de eerste bezoekers. Maxim was heel flink zijn eerste nacht. Hij at goed en sliep goed. En ik dus ook. Wat een schattig lief klein ventje hebben we!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je