{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een vlotte thuisbevalling die eindigde in het ziekenhuis - deel 2

In de ambulance met flinke weeën...

Afbeelding blog 'Een vlotte thuisbevalling die eindigde in het ziekenhuis - deel 2'

Tilly werd op mijn borst gelegd en ik straalde! Daar was onze mooie dochter dan eindelijk. Maar lang kon ik niet van haar genieten, want ik hoorde de verloskundige zeggen: 'De placenta is nog niet geboren en we zijn al bijna een uur verder. Ik ga de ambulance bellen...' 

Ik keek manlief aan en dacht, oh nee zeg. Ik gaf Tilly aan mijn man en de verloskundig probeerde nogmaals de placenta los te trekken, maar er kwam geen beweging in. Voor mij was dit ook compleet nieuw, want de bevallingen hiervoor had ik nauwelijks gemerkt dat de placenta geboren werd.

Squads naast het bed

Nadat ik twee prikken in mijn been kreeg om te helpen om de placenta eruit te krijgen, werd er gevraagd of ik naast het ben kon gaan staan. Ik moest squads doen, in de hoop dat de zwaartekracht zijn werk zou doen. Wat moet dit er gek uit hebben gezien trouwens. Bezweet, plakkerig van vruchtwater en bloed en met een navelstreng met twee van die afklemscharen aan me stond ik op een handdoek. Maar de squads waren tevergeefs, want nog steeds zat de placenta muurvast.

Opeens stonden de ambulancebroeders in de kamer en kreeg ik zo'n wit net onderbroekje aan, met twee scharen erin. Of ik naar benden kon lopen? 'Natuurlijk!' riep ik uit. Onze twee jongens waren wakker geworden toen ik aan het persen was en kwamen meteen hun zusje begroeten, maar ik wilde hun nu niet weer wakker maken. En bedacht me vooral dat het een heftige ervaring voor ze zou zijn als ik met een brancard naar benenden zou moeten worden getild. 

Op naar het ziekenhuis

Ik liep naar beneden, want nog wonderbaarlijk goed ging. Thanks to the adrealine zullen we maar zeggen. Manlief zou met Tilly die nog maar 1,5 uur oud was achter de ambulance aankomen, mijn moeder bleef thuis bij de jongens en de verloskundige moest door naar een volgende bevalling.

Terwijl ik in de gang stond gaf ik nog snel aanwijzingen wat er allemaal mee moest. Ik had immers de vluchtkoffer wel ingepakt, maar er niet op gerekend dat ik zonder schoenen of jas in mijn pyjama op een brancard naar het ziekenhuis zou gaan...

Terwijl ik plaatsnam op de brancard voelde ik de scharen in me prikken en ik sprong verschrikt op. De verloskundige kon gelukkig de scharen op een prettigere manier in de onderbroek steken en ik ging liggen op de bancard. Het voelde wat onwerkelijk en inmiddels was het 2 uur midden in de nacht.

Met flinke weeën in de ambulance

De stilte en de koude donkere lucht staarde me aan vanaf de brancard. Het voelde vreemd om onze 1,5 oude dochter achter te laten en alleen in een ambulance te liggen. Met mondkapje natuurlijk, want he corona is nog steeds in het land. Vanaf de brancard appte ik mijn moeder waar spullen lagen die nu ineens mee moesten. Het was nogal een hobbelige weg met heel wat bochten en rotondes. En de naweeën waren flink. Alsof mijn baarmoeder de placenta eruit wilde duwen. Ik had het gevoel dat ik de weeën echt moest wegpuffen en probeerde weer even te denken aan de ademhalingsoefeningen tijdens de bevalling van 1,5 uur geleden. De halfuur durende rit met de ambulance leek wel een eeuwigheid te duren en ik kromp telkens ineen van de pijn. Eindelijk was daar het ziekenhuis. En met brancard en al werd ik naar binnen gereden. 

We proberen het nog één keer 

'We proberen het nog één keer of we moeten naar de OK,' Dit was letterlijk wat de zuster in het ziekenhuis zei en ik keek haar geloof ik een beetje angstvallig aan. Ik moest nog een keer met alle kracht in me persen. En dan te bedenken dat ik al wakker was vanaf 06:30... 

Mijn benen werden in beugels gezet en ik moest persen. De zuster trok en ik perste alsof mijn leven ervan af hing, deed het natuurlijk ook wel een beetje, en toen werd de placenta geboren! Wat een opluchting om niet naar de OK te hoeven.

Manlief stapte niet veel later binnen en ik kon hem geruststellen, want hij wist nog van niks. Nu konden we even een paar uur samen genieten van Tilly in het ziekenhuis voordat onze zoontjes Tilly zouden ontmoeten.

Volg mij op Instagram.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je