{{ message.message }}
{{ button.text }}

Echt? Ja, echt! Echt? Ja, echt!

Zwanger enzo...

Afbeelding blog 'Echt? Ja, echt! Echt? Ja, echt! ' Achtergrond blur afbeelding

De verpleegkundige aan de telefoon heeft het 5 keer moeten herhalen. Ja, de bloeduitslag is positief en ja, je bent dus zwanger. Ik kan het niet geloven en blijf maar om bevestiging vragen. Uiteindelijk stelt ze voor dat ik het nieuws even laat bezinken en dat ze me met een half uur terugbelt. Dan valt het kwartje, het is echt...
Ze hoeft niet meer terug te bellen, ineens is daar zomaar vanuit het niets die roze wolk waar ik al heel lang van droomde, maar die er nooit was.
Ik moet nog een paar uur lesgeven voordat ik naar huis kan om mijn man het goede nieuws te vertellen.
Stiekem had ik alvast babysokjes gekocht en ingepakt. Ik heb al een tijdje in m'n hoofd dat ik hem zo wil verrassen.
De dag duurt lang!
Als om 15.00 uur eindelijk de bel gaat vlieg ik bijna letterlijk naar huis.
Ik heb m'n man ondertussen een paar keer geappt, dat ik nieuwsgierig ben en dat ze (van het ziekenhuis) nog niet gebeld hebben. Een leugentje om eigen bestwil, nu mag het.
In mijn laatste app laat ik hem weten dat ik nog even langs de bakker ga omdat ik trek heb.

Eenmaal thuis plof ik naast mijn man op de bank. Ik heb ook iets 'lekkers' voor hem meegebracht. Hij denkt het al te weten, want het pakje is erg licht van gewicht. Macarons, hij is ervan overtuigd.
Als hij het pakje openmaakt en er 2 kleine witte babysokjes tevoorschijn komen kan ik de blik op zijn gezicht niet goed plaatsen. Verbazing, blijheid, opluchting... En dan, alleen maar blijheid: "Je bent toch gebeld!"
Hij heeft de hint meteen door en we vallen elkaar in de armen. Wat hebben we ontzettend lang uitgekeken naar dit moment!

Nog geen twee dagen later koop ik de eerste babykleertjes voor ons kindje. Ik moet me inhouden, ineens is er zoveel leuks en ik wil het allemaal kopen!

Na de eerste bloeduitslag moet ik nog een keer terug voor een tweede keer bloedprikken, dat doen ze standaard, een extra check. En ook dan is de uitslag weer positief.

Al snel merk ik dat ik de hele dag (en nacht) ontzettend moe ben, er valt niet tegenop te slapen! Ik ben alleen maar blij, dit hoort erbij en dat is prima. Verder voel ik me best oké, al heb ik wel al heel snel last van misselijkheid en helaas beperkt zich dat niet alleen tot de ochtend, maar ook dat boeit niet, ik ben allang blij!

Een paar weken later lopen we de afdeling fertiliteit weer op, onze eerste echo. Een hartje, alleen maar een vlekje met daarin een soort knipperlichtje, het begin van ons kindje!
De volgende echo hebben we ook nog in het ziekenhuis. Onze arts laat ons een ienieminie mensje zien, net 2 cm, maar al zo echt! Omdat alles goed is mogen we vanaf nu verder bij de verloskundige, heerlijk!

Ik houd braaf m'n dagboek bij, speciaal voor mijn zwangerschap heb ik het 'Oei, wij groeien' boek gekocht, heerlijk om dat elke week even rustig bij te werken.
Ik geniet en ik slaap en ik geniet en ik slaap en ik geniet nog meer.

Bij de verloskundige ben ik gestart met Centering Pregnancy, iets wat ik iedereen kan aanraden. Leuk om elke zoveel tijd met een groepje vrouwen die zo'n beetje allemaal rond dezelfde tijd zijn uitgerekend, even bij te kletsen en diverse thema's te bespreken onder leiding van de verloskundige. Elke bijeenkomst luisteren we ook even naar het hartje, heerlijk is dat!

Vanaf week 16 voel ik m'n kindje schoppen, nou ja, schoppen... Eigenlijk voelt het meer alsof er iemand aan de binnenkant met een kwastje mijn buik beschildert.
Rond diezelfde tijd beginnen ook de harde buiken.

Op 20 juli staat de 20 weken echo gepland in het ziekenhuis. We hopen in de eerste plaats natuurlijk dat alles in orde is, maar we zijn ook nieuwsgierig en willen graag weten of we een jongen of een meisje krijgen. Ik ben er al heel lang stellig van overtuigd dat er een meisje in mij groeit, maar naarmate 20 juli dichterbij komt zeg ik mezelf steeds vaker dat het ook echt een jongen kan zijn, want ik wil één ding echt niet en dat is teleurgesteld zijn als ik hoor dat het een jongetje blijkt te zijn.

En dan lig ik daar op de behandeltafel in het ziekenhuis. Spannend, want de arts zegt niet zoveel. Als ze klaar is laat ze ons weten dat er geen bijzonderheden te zien zijn en dat dus alles in orde is. Op onze vraag of dat we een jongen of meisje krijgen kan ze geen antwoord geven, ze wist niet dat we het wilden weten en heeft er dus niet op gelet (ja, echt!), maar gelukkig loopt er een arts in opleiding met haar mee die ook graag nog even wil oefenen, dus zij zal voor ons kijken.
En dan horen we het: "het is een jongen."
Ik snap niet hoe ik zo bang heb kunnen zijn dat ik teleurgesteld zou zijn. Op het moment dat de woorden bij mij binnenkomen ben ik alleen maar ontzettend blij en ongelofelijk trots! We krijgen een jongen! Ik ben zwanger van een jongen. Mijn man wordt papa van een jongen, mijn man heeft een stamhouder!
Zo'n beetje huppelend verlaten we het ziekenhuis, we krijgen een jongen! Een JONGEN!!!

Op de terugweg in de auto, ter hoogte van Leiderdorp ben ik in gedachten als mijn man ineens zegt dat hij de naam die hij laatst voor de grap genoemd had, eigenlijk wel echt een leuke naam vindt. Precies waar ik zat met mijn gedachten en we zijn het dus in één keer eens, we hebben zijn naam al. Mochten we nog iets anders tegenkomen dan kan daar zeker over gesproken worden, maar voorlopig hebben we nu een naam die we allebei heel mooi vinden.

23 juli gaan we op vakantie met mijn ouders en zusjes en hun vriendjes, naar Gran Canaria. Op Schiphol geef ik alledrie de stellen een kaartje uit naam van onze ongeboren zoon, zodat ze weten dat we een jongen krijgen. Leuk om te zien hoe ze reageren! Mijn zwager springend van blijdschap in een cafeetje want hij krijgt een neef! Geweldig! Hij heeft ook gelijk zijn naam alvast: Lorenzo! Vanaf dat moment is de bijnaam voor ons kindje dus Lorenzo. 😂
Tijdens de vakantie ben ik precies op de helft. Op Facebook maken we die dag bekend dat we een zoon zullen krijgen. We hebben hiervoor een filmpje gemaakt van een rij blauwe en roze M&M's. Om de beurt pakken mijn man en ik een M&M en doen die terug in het bekertje, de laatste die overblijft is blauw! 😀

Met 22 weken blijkt dat de harde buiken waarvan ik dacht dat ze erbij hoorden, helemaal niet zo normaal zijn als ik dacht. De verloskundige maakt meteen een afspraak bij de gynaecoloog en de volgende dag moet ik gelijk langskomen. Nadat ze me onderzocht heeft laat de gynaecoloog me weten dat ze zich geen zorgen maakt, dat die harde buiken er bij mij blijkbaar bij horen, maar dat ik wel rustig aan moet doen.

Met week 24 krijg ik een extra bloedonderzoek omdat de verloskundige aan eventuele zwangerschapssuiker denkt. Gelukkig komt er niets raars uit.

Wel ga ik ondertussen minder werken, want de harde buiken nemen toe en dat is niet oké.
Het geeft me wel de tijd, rust en ruimte om meer met ons kindje bezig te zijn. Ik slaap veel en verder zit ik in een soort luchtbel. Er gaat veel langs me heen, de wereld draait eigenlijk alleen maar om dat kleine jongetje in m'n buik.

Met week 27 heb ik een extra groei echo bij de verloskundige. Leuk, want dan kunnen we ons kindje weer eens zien! Ik vind het zo spannend en leuk dat ik de nacht ervoor niet kan slapen. Ik gebruik mijn tijd die nacht om een klein gedichtje te maken voor het geboortekaartje en hoop dat mijn man het mooi vindt.
's Avonds om 20.00 uur hebben we onze afspraak, kom maar op met de beelden van ons kindje!
Alleen vertelt de verloskundige ons dat ze vindt dat ons kindje aan de kleine kant is en dat ze ons daarom weer naar de gynaecoloog stuurt voor weer een extra echo.
Ik denk nog, klein maar fijn (ik ben ook niet groot), maar blijkbaar is te klein niet zo fijn.

De gynaecoloog constateert een ernstige groei achterstand. De placenta en de navelstreng werken naar behoren, maar ons kindje is veel te klein.
Dat is echt wel heel kl***!
Vanaf dat moment wekelijks extra controles bij de gynaecoloog.
Ondertussen roept mijn omgeving dat ik positief moet blijven en moet genieten van deze zwangerschap. Daar kan ik dus echt helemaal niets mee. Ik maak zelf wel uit of ik nog geniet of niet en toevallig geniet ik dus even niet.
Ja, natuurlijk ben ik nog steeds ontzettend gelukkig met het jongetje dat in mijn buik groeit, maar zorgeloos genieten is er niet meer bij, het is verdorie hartstikke spannend!
Tijdens één van de extra controles, ik ben inmiddels 33 weken zwanger, blijken toch de placenta en de navelstreng langzaam minder goed te gaan functioneren. Ik krijg filmapparatuur mee en moet vanaf nu elke ochtend een hartfilmpje van een half uur maken en mailen naar het ziekenhuis. Daar wordt het filmpje beoordeeld en als het filmpje goed is mag ik weer een dag verder, als het filmpje niet goed is, moet ik een nieuwe maken of langskomen.
Ik vind het allemaal doodeng, maar na een paar dagen went het en ik heb inmiddels ook door waar ik op moet letten.
Met 35 weken krijgen we weer een keer beter nieuws: hij lijkt een groeispurtje gemaakt te hebben en de navelstreng en placenta zijn niet verder achteruit gegaan.
Jammer genoeg is het minder leuke nieuws dat zijn hartslag op één van de filmpjes flinke dalingen laat zien.
De gynaecoloog beslist daarom dat ik met 37 weken ingeleid ga worden, het heeft lang genoeg geduurd.
Maar dan bij nog weer een extra controle blijkt dat de doorbloeding van de navelstreng ineens hard achteruit gegaan is. De gynaecoloog wil niet meer wachten. Ik moet me de volgende dag om 8 uur 's ochtends melden.

En daar staan we dan 's ochtends vroeg met de ctg-apparatuur en m'n vluchtkoffer (daar we langer het ziekenhuis in zouden gaan was het meer een wereldreiskoffer).
We krijgen een mooie grote kamer waar we ons kunnen installeren.
Ik hang het eerste pakje voor onze zoon op zodat ik het vanaf mijn bed goed kan zien.
De verloskundige komt me halen. Er wordt een ballonnetje geplaatst om de baarmoedermond te rijpen. Mijn lichaam reageert met weeën, maar met een uur nemen ze af en kan ik terug naar mijn eigen kamer. Nu is het afwachten. In elk geval 24 uur.
De volgende ochtend blijkt er nog niet veel veranderd en dus wacht ik nog eens 24 uur. Mijn man is bij mij, kan ook blijven, dus dat is heel fijn. We praten wat, we kijken tv, we lezen een boek en tussendoor komt er visite.
Op maandagochtend komt de verloskundige me controleren.
Ja, de baarmoedermond is rijp.
Ze gaat mijn vliezen doorprikken en ik krijg een infuus met weeënopwekkers. Hoe lang het duurt kan ze niet precies zeggen. Meestal beginnen bij een eerste kindje aan het einde van de middag, maar soms ook pas 's avonds de weeën, dus ik zal nog even moeten wachten.
Dat wachten blijkt niet zo lang te duren, binnen een half uur nadat ik de weeënopwekkers via het infuus krijg, begint er vanuit het niets een weeënstorm (niet dat ik me dat op dat moment realiseerde, ik wist niet eens dat een weeënstorm bestond...).
Ik puf braaf de ene na de andere wee weg, maar er is niet tegenop te puffen!
Tijdens de weeën hoor ik ineens de hartslag van ons kindje dalen, dat lijkt me niet de bedoeling. Zijn hartslag komt niet terug, dit kan niet goed zijn. Ik voel paniek, maar er gebeurt zoveel dat ik niet goed kan denken.
De verloskundige komt binnen en geeft aan dat het lang genoeg geduurd heeft, dat het mooi geweest is dat we het op de normale manier geprobeerd hebben, maar dat ze nu over wil gaan op een keizersnede. Ik zucht dat ik dat goed vind (maar haal asjeblieft die rottige weeën weg!). Het volgende moment roept ze door haar telefoon iets over code rood en een spoed sectio. In no time staat mijn hele kamer vol met mensen.
Dan ineens vlieg ik op mijn bed door het ziekenhuis, het lijkt wel of ik in een achtbaan in de Efteling zit. En wauw, die weeën zijn weg, wat heerlijk (weeënremmers, wist ik veel)!
Daar is het gezicht van mijn gynaecoloog, fijn, een bekende!
Dan hoor ik achter me: "ik probeer het één keer, als het niet lukt wordt het algehele narcose, dan maak je de bevalling niet mee!" (oh, hallo meneer de anesthesist, u ook hier, wat leuk!)
Dat klinkt als een dreigement dus ik durf me niet meer te bewegen.
"Hij zit!"
Ik word platgelegd en voel nog dat er aan me getrokken wordt, maar ik kan niets zien, een groen doek belemmert me het zicht.
Dan ineens iets boven het doek uit. "Kijk eens! " zegt de gynaecoloog. Ik snap er niets van en vraag "is die van mij?"
Maar ze zijn alweer weg en ik lig daar maar.
Even later vertelt iemand me dat er visite is. Raar, denk ik, sinds wanneer mag de visite in de ok? En wie komt er nu al bij me op visite? We hebben toch nog niemand gebeld?
Een man met een pakje, leuk, een cadeautje, ofzo.
Mijn man met onze zoon. Ik kijk, maar ik zie niets, ze hebben m'n bril afgedaan. Dichterbij. Ik zie inderdaad mijn man en hij houdt ons kindje vast. Dan zijn ze weer weg.
De gynaecoloog vraagt me tussen het hechten door hoe onze zoon heet. Floris, Floris Yann.
Maar ik snap het niet, want net was hij er nog, maar nu is hij weg.
Na een tijd op de uitslaapkamer (en ik sliep niet eens, ik was alleen maar nieuwsgierig en ongeduldig) word ik dan eindelijk naar boven gereden, maar in plaats van naar mijn kamer gaan we naar de kinderafdeling, helemaal naar achter, naar de couveusezaal. Ik word binnengereden en zie daar mijn man weer. Hij kijkt in een grote doorzichtige box, de verpleegkundige is bezig met iets.
En dan, dan is daar eindelijk het moment waarop ik zo lang heb gewacht, ik krijg mijn zoon in m'n armen.
De tranen lopen over mijn wangen. Tranen van geluk...
Floris Yann, een ienieminie bundeltje geluk.








*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je