{{ message.message }}
{{ button.text }}

Die bevalling, dat was toch wel een dingetje....

Mijn bevalling was de eerste keer niet zo'n wereldsucces....en daarna voelde ik me ook niet dolgelukkig

Afbeelding blog 'Die bevalling, dat was toch wel een dingetje....' Achtergrond blur afbeelding

Mijn eerste zwangerschap verliep niet geheel zonder problemen, dat maakte het wat ongemakkelijk soms, maar toch genoot ik optimaal! Ik genoot van alle schopjes in mijn buik, van de heerlijke aardverschuivingen in mijn buik en van het idee dat er een levend mensje in mij zat. 

Ik heb heel veel overgegeven (tot 20 weken ongeveer) en vervolgens had ik zwangerschapssuiker, maar toch...ik was gelukkig met de baby in mijn buik. Dankbaar dat we dit mochten beleven en vol verwachting keek ik uit naar ons kind.

Maar toen....toen moest toen nog Puck (onze werknaam voor de baby), uit mijn buik. Van te voren dacht ik: "honderden vrouwen zijn me voorgegaan, dat kan ik ook". En ik moet ook zeggen ik heb het overleefd, maar wat een hel! 's Morgens braken mijn vliezen rond 7:00 uur, het vruchtwater was niet helder en dus moesten we direct naar het ziekenhuis. Ik moest toch al in het ziekenhuis bevallen vanwege mijn zwangerschapssuiker, dus heel erg vond ik dat niet. 

Rond een uur of 17:00 uur had ik fikse weeën onder andere gekregen met behulp van een geplaatste hormoonveter. De ontsluiting echter kwam nog niet verder dan 1 cm, dus we moesten nog "even" geduld hebben. Maar eigenlijk viel het met best mee: "de weeën deden wel zeer, maar ik dacht wel dat dit te doen was". Rond het avondeten kwamen de weeën vaker en werden ze veel heftiger en rond 20:00 uur had ik nog maar af en toe een adempauze en stond ik puffend onder de douche in de hoop dat de baby nu snel zou komen. Pas veel later in de nacht bleek dat de ontsluiting nog steeds niet echt op gang kwam en kreeg ik dus een infuus om nog meer weeën op te wekken die dan wel voor ontsluiting moesten gaan zorgen. Ik had van te voren altijd gezegd dat ik geen pijnstilling hoefde, maar daar dacht ik nu toch wel een beetje anders over. Dit heb ik ook aangegeven maar ik heb geen pijnstilling gekregen. Afijn rond een uur of 3:00 's nachts zei de verloskundige dat de baby nu wel snel zou komen. Echter mijn lichaam wilde nog niet erg meewerken en dus werd om 5:00 uur de Gynaecoloog erbij gebeld. Hij stelde zich netjes voor en zei vervolgens: "ik ga me even inlezen". Ik had niet meer de energie om er iets van te zeggen, maar ik herinner me nog dat ik dacht: "inlezen?!.....hoe moeilijk kan het zijn....haal gewoon die baby eruit, dat is je werk!". Maar goed, de beste mag keek een poosje op het scherm en besloot na 3 persweeen dat we toch de vacuum pomp maar meosten proberen. Het inbrengen hiervan kon een beetje pijnlijk zijn, aldus de beste man. Ik dacht nog: "veel erger kan niet meer", maar bij het inbrengen bleek dat toch even anders en gaf ik (voor het eerst!!!) een fikse pijnkreet. De man zei: "nou mevrouw, dat gaat niet helpen hoor" en verzocht me vriendelijk doch dringend om mijn energie in het persen te stoppen. Tsja...wat dacht je dan dat ik al die tijd aan het doen was....ik had heus wel in de gaten dat dit niet vanzelf ging. Maar goed om 5:30 uur had ik mijn eerste kind gebaard....

En toen dacht ik, waarom ben ik niet helemaal verliefd op dit wezentje...waarom heb ik geen tranen van geluk en wil ik hem helemaal niet vasthouden? Hier heb ik toch naar uit gekeken. Ik zag heus wel dat mijn man het geweldig mooi vond. Ik wilde toch graag moeder worden en ik was zo gelukkig met de baby in mijn buik. Waarom dan niet nu hij eruit is? Ik dacht alleen maar: "als de zuster hem nu maar even meeneemt dan kan ik tenminste even slapen". Zou dit komen door de zware bevalling? 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je