{{ message.message }}
{{ button.text }}

De zwangerschap en vroeggeboorte van Faye - Deel 1

Afbeelding blog 'De zwangerschap en vroeggeboorte van Faye - Deel 1
'

Het jaar 2018 was een prachtig jaar maar wel met een zwart randje eraan. Waarom? Mei 2018 had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen, Steven en ik konden het niet geloven. Ik had een goedkope test van de action en na 3 keer testen, geloofde Steven het nog steeds niet. Hij is zo'n Clearblue indicator gaan halen die dus ook de weken erbij aangeeft. Ook deze gewoon positief en 2-3 weken zwanger. Het was ons gelukt!

Dat jaar gingen we ook trouwen op 9 augustus, trouwen in Berlijn en het feest in Nederland bij mijn ouders in de tuin. Voor ik wist dat ik zwanger was had ik er mega veel zin in, lekker feesten met al mijn vrienden en familie die ik nu zo weinig zag sinds ik in Duitsland woonde. Een korte uitleg hierover: ik ben in 2015 naar Berlijn verhuisd na een relatie van 9 maanden, de afstand was te groot, ik kwam zonder werk te zitten en kreeg via een Facebookpagina een baan aangeboden bij een bedrijf als customer care specialist. Ik ben toen halsoverkop naar Berlijn vertrokken, heb kort bij mijn schoonmoeder ingewoond en toen samen met Steven in een appartementje.

Enfin, dat feest bij mijn ouders in de tuin. Opeens viel het hele plan in duigen, gezellig een drankje doen, mijn trouwjurk! De jurk waar ik zoveel voor afgevallen was en op een klein stukje na paste. Ach, ik was zwanger! Dat was het leukste en belangrijkste wat er was.Al met al hebben we leuke dagen gehad maar was ik doodmoe op de avond van het feest. En heb ik genoten van de aanwezigheid van mijn oma, 1 van de laatste keren dat ik haar levend zou zien. Later in het verhaal kom ik hierop terug.

Een paar weken na de bruiloft had ik de 20 weken echo met 20 weken. Hieruit bleek dat de doorbloeding aan 1 kant van de placenta niet goed was waardoor ik een aspirine kuur kreeg om de doorbloeding te stimuleren, asprine werkt bloedverdunnend. 25 oktober moest ik hiervoor terugkomen om te checken of het had geholpen en of ik het nog langer moest gebruiken. Het had inderdaad goed geholpen en ik mocht er vanaf de 30 weken mee stoppen. Ik heb de 3D echo doorgestuurd naar mijn moeder die ze heeft laten zien aan mijn oma.

De dag daarna, 26 oktober 2018, is mijn lieve oma na 8 jaar ziekbed door kanker rustig in haar slaap overleden. De dag daarna heeft Steven mij meteen naar Nederland gebracht zodat ik bij de begrafenis aanwezig kon zijn op 1 november. Ze heeft lang gevochten om haar achter kleinkind nog te mogen ontmoeten, maar helaas heeft dit niet meer mogen lukken.

Deze periode is erg stressig geweest voor mij en de rest van de familie waardoor er irritaties zijn gekomen naar elkaar. Ik wilde na de begrafenis zo snel mogelijk weer terug naar huis. De avond voor Steven mij wilde ophalen, kreeg ik bloedingen, ik was toen 28+4 weken zwanger. Nadat mijn moeder de huisartsenpost gebeld heeft, zijn we met spoed naar het Beatrixziekenhuis in Gorinchem gebracht. De bloedingen leken niet te stoppen en ik begon menstruatie achtige pijn te krijgen, wist ik veel dat dit al weeén waren, het was ook mijn eerste keer. In de tussentijd dat ik opgenomen lag, werden alle ziekenhuizen in Nederland met een NICU afgebeld omdat er toch wel een vroeggeboorte op de loer lag. Alles in de buurt was vol, eigenlijk leken alle ziekenhuizen compleet vol te liggen, maarja als het opgang komt zijn we nog verder van huis.

Na letterlijk uuuuuuren, kregen we eindelijk bericht dat er toch plek was in Maastricht, opzich het gunstigste voor mijn man vanuit Berlijn, maar voor mij nog een reis van 2 a 3 uur voor de boeg. Het bloeden bleef maar doorgaan en de situatie verslechterde. Ik ben uiteindelijk in de ambulance geladen om naar Maastricht te gaan. En heel eerlijk, sinds dit moment mis ik nog heel veel stukken tot op de dag van vandaag. Ik weet nog heel goed dat de situatie zo verslechterde in de ambulance ter hoogte van Eindhoven, dat de ambulance op de vluchtstrook moest stoppen om te kijken wat er aan de hand was. De bevalling leek op dat moment door te zetten. Meteen werd de meldkamer gecontacteerd dat we Maastricht echt niet gingen redden en dat we naar een ander ziekenhuis moesten. Veldhoven was het dichtste bij.

Eenmaal aangekomen werd ik binnen gebracht via de hoofdingang, ondertussen was het al middenin de nacht. Wat ik me nog kan herinneren is dat heel de kamer vol stond met artsen om mij op te vangen.  

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je