{{ message.message }}
{{ button.text }}

De volgende hobbel

35 weken en eindelijk verlof, wat had ik hier naar uitgekeken. Eindelijk niks doen en gewoon genieten van mijn klein mannetje in mijn buik. Toch verliep ook dit weer net iets anders dan we hadden gedacht

Afbeelding blog 'De volgende hobbel'

Aangekomen bij het echocentrum waren we snel aan de beurt. De echoscopiste riep ons naar binnen en ik herkende haar van de 12 weken echo. Ze vertelde waar ze naar ging kijken (of de kleine goed lag) en ik kon al op het bed gaan liggen. Ik had er nog steeds vertrouwen in dat het allemaal wel mee zou vallen dat de kleine man niet zo onwijs klein zou zijn. Ik zag dat de echoscopiste verschillende keren de beentjes op deed meten. En ze mompelde iets van hoe kan dat toch? Na een kwartier meten zei ze: Sorry het is niet goed, u bent 35 weken zwanger toch? Ja dat klopt, vandaag precies 35 weken. Ik heb de kleine verschillende keren opgemeten en ik kom steeds uit op net 30 weken. Dat betekend dus dat de kleine een groeiachterstand heeft van 5 weken. Ik ga nu de verloskundige bellen om te overleggen en u kunt de verloskundige bellen wanneer u thuis bent. Verslagen keken wij elkaar aan, hoe kon dit nu weer!! Hoe hebben ze dit kunnen missen! Ja hij was telkens wel aan de kleine kant maar dat was geen moment zorgelijk geweest en nu 5 weken achterstand ?!

Samen reden we weer naar huis, manlief was stil en zei eigenlijk niks.
Ik bleef volhouden dat het wel goed zou komen maar ergens kwam dat voorgevoel weer naar boven die ik eerder in de zwangerschap had, gaat het dan toch nog mis??
Thuis belde ik direct de verloskundige en zij had inmiddels contact gehad met het ziekenhuis. Ze wilde graag een ctg en een echo van de navelstreng om te kijken of de doorbloeding goed was. Moet ik dan spullen mee nemen voor mij en de kleine ? "nou dat kun je voor de zekerheid doen maar ik verwacht niet dat dat nodig zal zijn, veel succes was het antwoord.

Overdonderd ben ik toch maar een tas gaan pakken met wat ondergoed en schone kleren, gewoon voor de zekerheid. Weer terug naar het ziekenhuis. Daar werden we opgevangen door de verloskundige die we ook op het echobureau hadden gezien. Hij sloot mij aan op het ctg en liet ons even alleen. Een kwartier later kwam hij terug en werd er een echo gemaakt. De kleine was erg rustig maar dat was nu wel gunstig want dan kon hij goed de doorbloeding van de navelstreng bekijken, deze was goed. Ook werd ons manneke nog een keer gemeten en nu kwam hij zelfs op 29 weken uit...oef...dat was dus wel echt een flinke achterstand.
Mevrouw, ik ben bang dat u voorlopig hier in het ziekenhuis blijft en u pas naar huis gaat als deze kleine man geboren is sprak de verloskundige. BAM weer een klap in ons gezicht, ik knikte en we werden naar een kamer gebracht waar ik de komende weken zou verblijven.
Inmiddels was het half 2 'snachts en manlief moest naar huis. Allebei gebroken door het nieuws gaven we elkaar een knuffel en een kus. Toen hij eenmaal de kamer uit was ben ik vlug even gaan douche en toen kwamen de tranen, ik was ontzettend boos op mijn "stom"lijf, eerst konden we geen kind krijgen, toen waren de hormoonwaardes niet goed en nu bleek mijn lijf ook nog te falen door de kleine niet te laten groeien?! Uiteindelijk viel ik om half 5 in slaap en werd ik om half 7 weer wakker...niet wetende in wat voor achtbaan we nu weer terecht gekomen waren....

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je