{{ message.message }}
{{ button.text }}

De kritieke bevalling - deel 2

​Hoeveel je ook met dingen rekening houdt, je kunt niet overal rekening mee houden.

Afbeelding blog 'De kritieke bevalling - deel 2' Achtergrond blur afbeelding

In mijn vorige blog was te lezen, hoe onze dochter op maandag 30 april 2018 te wereld is gekomen. In deze blog lees je de kritieke afloop...

5.59uur
Onze dochter wordt geboren met een Apgar score van 9/10/10. En ik krijg haar op mijn buik. Ik krijg gelijk een injectie met Oxytocine in mijn been. Om er zo voor te zorgen dat mijn baarmoeder snel samentrekt.

6.10uur
Er wordt geconstateerd dat ik nog al ruim vloei, ik ben op dit moment 290cc bloed kwijt. I.v.m. het vloeien en de placenta bilobata (dubbele placenta) wordt ik gekatheteriseerd, om zo te hopen dat mijn baarmoeder ruimte heeft om te krimpen.
Wij hebben besloten dat ik de navelstreng door mag knippen, dus dat gebeurd ook. Daarna vraag ik of ik de kleine aan de borst mag leggen, om zo ook mijn baarmoeder te laten krimpen. Dit mag jammer genoeg niet baten.

6.30uur
Het idee is om mij op de baarkruk te laten zitten, om de placenta wat zwaartekracht mee te geven, om geboren te worden. Maar tot dat moment kom ik niet, want de klinisch VK wordt erbij gehaald, want ik blijf vloeien. Op dat moment in totaal 700cc. Vanaf dat moment wordt ik dus overgedragen naar de klinisch verloskundige, en gaat alles heel snel....
Ik moet de kleine meid aan mijn man geven.
Er wordt een infuus geprikt, met nogmaals Oxytocine.
Op het moment dat er gevoeld wordt of de placenta al los komt, verlies ik gelijk nog wat scheuten bloed. De gynaecoloog wordt gebeld. Als deze tijd blijf ik gelukkig goed aanspreekbaar en helemaal blij. In totaal ben ik dan 1100cc bloed verloren.

6.40uur
Ik voel wat krampen, dus wordt er nogmaals geprobeerd te placenta geboren te laten worden. Maar jammer genoeg komt er alleen maar een flinke golf bloed (in totaal nu 1900cc)
De status wordt door gebeld aan de gynaecoloog, die het OK team van thuis oproept.
Op het moment dat de gynaecoloog opgeroepen wordt, gaat alles heel snel:
- Het wordt noodalarm geslagen, wat betekend dat al het personeel van de afdeling naar mijn kamer komt om te helpen.
- Er wordt een warme deken op mij gelegd
- Ik wordt aan het zuurstof gelegd
- Er wordt een tweede infuus aangebracht en ik krijg vocht en vullers toegediend, om er voor te zorgen dat naast het vele bloedverlies mijn organen goed blijven werken.
- ik krijg nogmaals een katheter ingebracht
- mijn bed wordt gekanteld.
Tijdens dit alles probeert de gynaecoloog op allerlei manier om mijn placenta toch nog op de kamer geboren te laten worden, door bijvoorbeeld hard op mijn buik te drukken, wat een verschrikkelijke gevoel.
Op begeven moment dacht hij, maar ook ik dat de placenta eruit kwam, want ik voelde dat er iets groot uitkwam. Dit was jammer genoeg niet mijn placenta, maar een heel groot stolsel. Daarna was de laatste poging, dit werd gedaan door aan mijn placenta te trekken, met de grote kans dat deze zou scheuren. Dit gebeurde ook, dus ik moest zo snel mogelijk naar de OK toe.

7.00uur
Ik mocht naar OK, ik was in de tussentijd 2800cc bloed kwijt. Op OK werd ik onder volledige narcose gebracht. Wat ik nog heel goed herinner, en nooit zal vergeten, is dat voor de holding een man van het OK personeel stond met een verschrikkelijke after-shave lucht. Hier wordt je op je nuchtere maag echt niet blij van ;)

7.26uur
Op de afdeling krijgt mijn man te horen dat de manuele placenta verwijdering goed is gelukt. Ik moet natuurlijk nog even over verkoever blijven. Ik ben in totaal 3,5L (3500cc) bloed verloren. Ik krijg 4L bloed en 8 L vocht toegediend.

9.00uur
Ik kom weer terug op de afdeling, waar mijn man en dochter op mij wachten. Wat ben ik intens blij om hun te zien. Ik krijg de kleine meid gelijk bij mij. Ik voel mij gelukkig redelijk goed. Dit verbaasd iedereen. Gelijk heel de situatie nog even besproken met mijn VK, wat was het prettig dat zij er nog was.

In de tussentijd dat ik op de OK lag hebben mijn man en de verloskundige, de kleine meid gecontroleerd, gewogen en haar eerste kleertjes aangedaan. Dit alles is voor mij gefilmd.

Na een nachtje in het ziekenhuis, mocht ik tegen ieders verbazing in de volgende dag naar huis toe.
In mijn vorige blogs hebben jullie kunnen lezen dat ik een grote wens had om thuis te bevallen, maar wat is het mijn geluk geweest, dat de kleine meid ineens niet meer ingedaald was. En de VK het niet vertrouwde dus ik naar het ziekenhuis moest. Want ja, hoe zou dit anders afgelopen zijn....?!?

Ondanks dit alles kijk is positief terug op mijn bevalling. Maar welke weerslag dit nog heeft gekregen en nu nog heeft vertel ik graag in een latere blog.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je