{{ message.message }}
{{ button.text }}

De kritieke bevalling - deel 1

Hoeveel je ook met dingen rekening houdt, je kunt niet overal rekening mee houden.

Afbeelding blog 'De kritieke bevalling - deel 1'

In mijn vorige blogs nam ik jullie in 4 delen mee in mijn zwangerschap, die heel gewenst was, waar ik heel gelukkig mee was, maar ook veel onzekerheid met zich mee bracht. Zeker doordat ze erachter kwamen dat ik een placenta bilobata (dubbele placenta) had. Gelukkig heeft de kleine meid daar geen last van gehad, alleen bracht de wel de nodige onzekerheden met zich mee.
In deze blog lees je hoe de bevalling is verlopen en de kritieke afloop hiervan.


Zo eindigde mijn laatste blog:
Zondag 29 april 2018 (41 weken en 4 dagen zwanger)
In de ochtend nog even lekker naar de kinderboerderij geweest met z'n drietjes en nog even op bezoek bij 'oude oma'. Tijdens dat bezoek werd ik gebeld door de verloskundige met de vraag hoe het ging en of het anders voelde na het strippen van gisteren. Ik had wel wat gevoeld, maar durfde nergens meer in te geloven dat het nog zelf op gang zou komen.
Ze wilde me toch nog even zien, en kijken of zij mij nogmaals kon strippen.
We zijn naar de praktijk gereden, en het strippen was heel goed mogelijk. Zo'n 4cm ontsluiting, dus er was weer een beetje hoop terug.
Op weg naar huis merkte ik dat het wel een beetje rommelde, dit was het begin van mijn bevalling...

Toen ik thuis kwam, heb ik nog even geluncht voordat ik mijn bed in ging. Mijn man heeft onze zoon naar bed gebracht.
Rond 14.00uur merkte ik dat ik wat regelmatige krampen had, maar durfde dit totaal niet te geloven, ik ben lekker op bed blijven liggen en heb wat tv gekeken, slapen kon ik niet.
Mijn man brengt rond 16.00uur mijn zoontje naar mijn ouders, daar slaapt hij altijd op zondag, omdat ik eigenlijk om maandag werk. Mijn ouders hebben niets door van de bevalling, mijn man heeft nog heerlijk daar een uurtje koffie gedronken.

Tegen 18.00uur maar even mijn bed uit om wat te eten. Ik durf nog steeds niet te geloven dat het begonnen is, maar heb al wel zo'n anderhalf uur regelmatige weeën om de 3 a 5 minuten.
Om 18.35uur belt mijn man de verloskundige (VK) om toch te zeggen dat het toch echt begonnen is. Omdat om 19.00uur de overdracht is, vragen ze of het goed is dat de andere VK om 19.30uur er is. Helemaal goed! Ik kan het allemaal nog rustig opvangen op een bevalbal. Ook belt hij de kraamzorg om een rommelmeldig te doen.
Nadat de VK er is arriveert ook snel de kraamzorg (KZ). Omdat ik bij de vorige bevalling in 4 uur bevallen ben, houden ze nu ook rekening met een snelle bevalling.

20.15uur
We zijn naar boven gegaan, zodat de VK mij kon toucheren. En wat bleek, de kleine was ineens niet meer ingedaald, dit was wel even een domper (maar wat ze later blijken een groot geluk, dat misschien wel mijn leven heeft gered)
Ik ben toen in bad gegaan om te onspannen, de verloskundige is gebleven, heeft kaarsjes in de badkamer neer gezet, alles voor zo'n ontspannen mogelijke sfeer. Ik heb mijn oordopjes in gedaan met muziek op. Dit alles werkte zeker ontspannend en de weeën zette goed door.

22.50uur
Na zo'n 2,5 uur moest ik uit bad zodat mijn ontsluiting weer gemeten kon worden, dit was in bad niet mogelijk en het bad was ook al flink koud geworden... Toen ik in de slaapkamer kwam, stond alles klaar voor de thuisbevalling, wat was dit vreemd om te zien!
Bij het toucheren blijkt dat de situatie nog hetzelfde is. Wat was dit balen.. Ik was volledig uit mijn 'zenmodus'. Heb toen even op bed gelegen/gehangen. Na ruim een half uur is de VK even komen kijken en merkte dat ik volledige uit de zenmodus was en daardoor mij niet meer prettig voelde. Ik ben toen even onder de douche gegaan. Na 20 min. zou dan gekeken worden, hoe verder... De VK bleef mij moed inspreken, want volgens haar was ik zo goed bezig.

Maandag 30 april 2018, 00.10uur
Onder de douche vandaan om weer getoucheerd te worden, de status was nog niet echt veranderd. Had nu zo'n 4 cm ontsluiting, maar de kleine was nog niet ingedaald. De VK had al met mijn man besproken dat zij zich er niet prettig bij voelde om thuis mijn vliezen te breken, i.v.m. mijn placenta bilobata. Zoals we vanaf het begin hadden gezegd, voelt het voor haar niet prettig, dan gaan met naar het ziekenhuis. Dit was dus ook het plan.

0.40uur
We vertrekken naar het ziekenhuis, ik bij mijn man in de auto. Dit vond ik prima te doen.

1.00uur
We komen aan in het ziekenhuis, mijn weeën zijn nog om de 1 a 2 minuten.
Het hartslag van de kleine meid is erg hoog, daarom willen ze nog niet de vliezen breken, ik ben aan het CTG gelegd. Gelukkig werd al snel duidelijk dat deze goed was. Mijn vliezen konden gebroken worden, doordat de verpleegkundige hard op mijn buik heeft gedrukt, zodat de VK tegendruk kreeg. Dit lukte en gelukkig was het vruchtwater helder.
De weeën komen gelijk goed op gang.

2.45uur
Ik ga onder de douche om verder te kunnen ontspannen. Na een uurtje onder de douche merkte ik had ik erg moe was en zowat in slaap viel. Hierdoor vielen mijn weeën ook deels weg. Ook merkte ik dat ik ging denken dat het op een keizersnede uit zou lopen.
Ik moest onder de douche vandaag zodat ik weer getoucheerd kon worden. Er werd toen over weeënopwekkers gesproken, als er geen vordering in zou zitten. Gelukkig was hier geen spraken van had nu zo'n 5 a 6 cm ontsluiting.
Ik ben op bed blijven liggen en ben door de VK gemasseerd op mijn rug, om zo te kijken hoe de ontsluiting verder zou vorderen.

4.50uur
Van het bed af, om in bad te gaan. Had nu zo'n 8 cm ontsluiting. Merk dat ik in bad al snel persweeën krijg. Deze heb ik een tijdje weg gezucht, dit was pittig.

5.40uur
Ik moet uit bad, dit gaat erg lastig tussen de persweeën door. Maar eenmaal op bed mag ik gelijk gaan persen. Wat is dat even omschakelen. Ineens weet ik niet meer hoe dat moet, gelukkig krijg ik goede begeleiding van de VK en de vplk.
Na deze lange aanloopt wordt binnen 14 minuten onze dochter geboren... Mijn eerste zin was dan ook: " Daar ben je dan eindelijk!!!!" Na een zwangerschap van 41 weken en 5 dagen en een (voor mij) lange bevalling, in vergelijking met de 4 uur van vorige keer.... Wat was het geweldig om haar in mijn handen te houden! Zo'n lief glad frommeltje, wat net als haar broer door de snelle persfase zonder 'geboorte-schade' ter wereld is gekomen...

Maar toen..... De kritieke toestand die ik daarna bereik vertel in de de volgende blog.

Liefs



*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je