{{ message.message }}
{{ button.text }}

De 2de bevalling

weer niet volgens het boekje...

Afbeelding blog 'De 2de bevalling' Achtergrond blur afbeelding

In mijn eerdere blogs vertelde ik over mijn eerste zwangerschap en bevalling. Hierbij het verhaal van mijn tweede zwangerschap en bevalling. 

In 2013 besloten we dat een tweede kindje erg welkom zou zijn. Ik slikte na de vorige bevalling eerst 9 maanden een pil die geschikt was naast de borstvoeding. Na negen maanden was ik met de borstvoeding gestopt en teruggegaan op mijn ‘oude pil’, de ‘Diane’. Nadat ik deze drie maanden had geslikt kwamen er meerdere berichten in het nieuws over het gevaar van deze pil. Het stond mij tegen om deze pil nog langer te slikken. Ik heb dan ook de apotheek gebeld om te vertellen dat ik het vervolgrecept niet op zou halen…
Een tweede kindje was welkom. De eerste keer was ik erg snel zwanger, zou dat weer zo zijn? Een rekensommetje leerde me dat als het direct raak zou zijn, we uitgerekend zouden zijn in december. Met alle feestdagen, jarige broers, opa, schoonzus etc…. al een erg drukke maand. We besloten het risico niet te nemen en gebruikten nog een maandje andere voorbehoedsmiddelen. Dat was maar goed ook. Want ik was inderdaad snel weer zwanger! De uitgerekende datum 21 januari 2014. 

Bij de 20-weken echo hebben we ditmaal wel even gekeken of we een meisje zouden krijgen of een tweede jongetje. Alles leek goed en we verwachtten een meisje! We hebben dit de rest van de zwangerschap met niemand gedeeld. Alleen wij tweetjes wisten dat we een meisje kregen. Dat scheelde ook namenstress… alhoewel…. Uiteindelijk was het half december dat we pas de naam voor onze dochter hebben bedacht.

Ik werkte door tot 35 weken, nam nog een week vakantie en ging officieel met verlof bij week 36. Mijn bloeddruk ging rond die periode ook weer omhoog, en je raad het al… onder verscherpt toezicht, tweemaal per week controle van de bloeddruk en urine. En op vrijdag 3 januari was het weer zo ver dat mijn onderdruk gestegen was naar 100 en ik net zoals bij de eerste zwangerschap doorverwezen werd naar de gynaecoloog. En deze was direct weer duidelijk, over de 37 weken en een hoge bloeddruk: inleiden maar!
Op zaterdag 4 januari stonden al twee inleidingen gepland. Ik mocht daarom op zondag ingeleid worden. Op zaterdag nog een controle, welke goed was, en de rest van de dag konden we het huis weer baby-klaar maken. Bed in de kamer, wieg in de kamer enz. 

Zondagmorgen 5 januari weer vroeg naar het ziekenhuis. Ochtends werd er gevoeld of er al ontsluiting was. Net zoals de vorige keer; 1 centimeter. De vliezen werden gebroken en het infuus aangesloten. Omdat de verloskundige bij het breken van de vliezen het idee had dat onze dochter haar een hand wil geven werd er nog een echo gemaakt. De kleine lag er goed voor dus de bevalling kon beginnen. Zoals gewoonlijk bij een inleiding lag ik aan het CTG en werd de kleine goed in de gaten gehouden.
De weeën wilden niet opschieten. De verloskundige stelde voor dat ik nog even ging plassen, misschien wilde dat wat meer druk geven op de baarmoedermond. Wanneer ik dit gedaan had en terug kwam van het toilet voelde ze naar de ontsluiting. Ik kreeg niet te horen hoeveel centimeter, maar mijn bed werd direct plat gelegd en de weeopwekkers uitgezet. “Je kind komt er daar uit” zei ze terwijl ze bij zichzelf de plek voor een keizersnede aanwees. “Het wordt een keizersnede, de navelstreng komt er eerst uit en dit is erg gevaarlijk. We gaan nu alles klaarmaken”. 
Het is zondagmiddag half 3, het laboratorium kwam nog een keer bloedprikken met spoed voor de bloedgroepbepaling. We mochten nog een fotoboek bekijken als we wilden en of we nog vragen hadden? Ik vroeg of ik een natuurlijke keizersnede kon krijgen. Dit kon niet omdat ik niet mocht zitten voor de ruggeprik. Want dan zou ik zitten op de zuurstoftoevoer van mijn kindje. 
Binnen 45 minuten is op deze zondagmiddag de gynaecoloog en een tweede OK-team gearriveerd, én brengen ze mij onder zeil en wordt mijn dochter gehaald. 15.20 uur is ze geboren. 3770 gram; een flink gewicht voor de termijn van 37 weken en vier dagen. Ze wordt lekker in haar blootje op de blote borst van mijn man gelegd nadat ze is gecontroleerd. Wanneer ik wakker werd was het eerste dat ik hoorde: “Je hebt een gezonde dochter gekregen”. Ze hielden haar onder mijn neus en ik moest huilen.

Mijn dochter lag als een kleine acrobaat in mijn buik waardoor de navelstreng uit kon zakken. Ze lag eerst met een voet bij de ‘uitgang’, daarna een handje en daarna haar hoofd. Op de natuurlijke wijze was ze er nooit uit gekomen… Wat ben je dan blij hier te bevallen en niet in de rimboe! Mijn dochter heeft het steeds goed gehad in mijn buik en is gezond geboren. Dat had heel anders kunnen zijn! 

Drie dagen later mag ik weer naar huis. Ik moet echt wel herstellen van deze keizersnede. En zo nu en dan bekruipt het gevoel me dat ik ‘gespijbeld’ heb omdat ik voor dat de weeën heftig werden al een keizersnede kreeg. Maar mijn dochter was echt in levensgevaar en een keizersnede is fysiek gezien een pittig herstel. Het is zo gelopen en ik heb er verder ook geen trauma aan over gehouden. Ik kan me wel inbeelden dat vrouwen dit als traumatisch kunnen ervaren. Ik denk dat het feit dat ik een nuchtere Fries ben, en de OK geen onbekende omgeving voor me is, maken dat ik vrij relaxed ben gebleven onder deze heftige ervaring. 

Nu ik dit bevallingsverhaal schrijf is inmiddels mijn derde kind geboren. Lees je volgende keer weer mee? Zou driemaal scheepsrecht zijn? Zou het dan eindelijk eens lukken om een kind te baren en dan weer naar huis te mogen omdat alles goed is gegaan? 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je