{{ message.message }}
{{ button.text }}

Daar is hij dan!

De geboorte van S.

Afbeelding blog 'Daar is hij dan!'

In de vroege, hele vroege ochtend van 7 juni werd ik om 1.00 wakker. Terwijl ik op mijn telefoon kijk hoe laat het is besef ik me dat ik niets voel. Zucht, gaan we weer.. ook deze nacht kondigt baby 2.0 zich niet aan en gaan we inmiddels naar 5 dagen overtijd. Terwijl ik als een blinde zeekoe ( want, -3.5 zonder lenzen en die zeekoe..nouja die spreekt voor zich..)naar de wc waggel neem ik mezelf voor om te stoppen met balen en te accepteren dat deze buikbewoner gewoon de 42 weken vol gaat maken. Wonderlijk genoeg val ik na mijn nachtelijke plassessie in slaap.

Ik word wakker van mijn blaas en terwijl ik naar de wc waggel - again- en me afvraag hoe het komt dat ik binnen 2 uur tijd weer naar het toilet moet voel ik een felle kramp in mijn buik. Ik houd me vast aan de deurpost en hijg de pijn weg. Nondeju, wat is dit nou weer. Terwijl ik verder strompel naar de wc besluit ik na plassessie 2.0 even naar beneden te gaan om een thee'tje te drinken. Ik zet de waterkoker aan, wil op mijn telefoon kijken hoe laat het is maar voel de kramp weer komen. Shit, this thing is gettin' real! Ik zie dat het 5 over 3 is, pak mijn weeëntimer erbij op de app en wacht af. Een volle minuut neemt dit kreng in beslag. Aiaiai, was dit ook zo pijnlijk toen N. werd geboren? Een half uur later besef ik me dat ik niet toe kom aan mijn thee. Om de 2 a 3 minuten heb ik een wee van een goede minuut. Ik besluit nog even te douchen en laat manlief lekker liggen. Na 3 minuten kom ik al puffend onder de douche vandaan. Dit.Doet.Pijn! Om 4 uur bel ik de verloskundige die 20 minuutjes later op de stoep staat. Een inwendig onderzoek later is de stand van zaken: 2-3 centimeter. Ik juich van binnen want een paar dagen geleden was er nog niets aan de hand. De vk vraagt me wat ik wil. Ik geef aan dat ik tijdens de bevalling van N. pethidine heb gekregen en hier best veel baat bij had. ( lees: ik voelde me zo stoned als wat en ging daar best lekker op ). Als ik - denk ik dan nog - minimaal een uur of 8 moet dan ga ik dat niet trekken. De vk geeft aan dat ze dat begrijpt maar dat ik in mijn achterhoofd moet houden dat als ik in het ziekenhuis ben ik misschien wat centimeters verder ben dus dit pethidineshotje niet meer kan. Ook het ziekenhuis waar ik zou gaan bevallen is van de baan. Precies vannacht is er een softwareupdate van het systeem waardoor alleen spoedgevallen kunnen komen. Prima, momenteel vind ik alles best als ik maar naar een ziekenhuis kan om mijn oh zo gewilde pethide prik te krijgen. Ik maak manlief wakker en bel ondertussen mijn vader op om te vragen of hij deze kant op kan komen zodat hij N. om 8 uur bij de gastouder kan brengen. 10 minuten later staat manlief de tassen in te laden en probeer ik me tijdens de weeën een beetje te vermannen terwijl ik mijn vader bijpraat. Om iets over 5en stappen we in de auto en komen we om half 6 aan in het ziekenhuis. Tijdens het onderzoek blijk ik 6 centimeter te hebben dus de pethidine is van de baan, de verloskundige verwacht dat het vrij snel gaat en we willen geen suffe baby ter wereld brengen. Mijn vliezen worden doorgeprikt en ik besluit onder de douche te gaan. 'Blijven staan meisje, laat de zwaartekracht z'n werk doen' hoor ik de verloskundige zeggen. Ik zie op de klok dat het 10 over 6 is en dan gaat alles ineens snel. Op het moment dat ik mezelf voorneem dit never (ever!) nooit meer te gaan doen, ik zeker weet dat ik dit niet kan en vind dat er linea recta een knoop bij manlief gezet mag worden hoor ik de verloskundige zeggen: Het gaat goed meid, voel je die persdrang, geef je er aan over..
Het overrompeld me. Nu al? We besluiten dat ik op bed ga liggen want de druk word groter. Tot dat moment zat manlief zijn tijd op de bank uit, ik redde me goed met de verloskundige maar het was fijn om hem naast me te hebben staan nu ik op bed lag. Ik voel een oerdrang en een paar minuten later mag ik volle kracht persen. Na een paar persweeen is het hoofdje geboren maar moet ik wachten op de volgende wee. Alsof ik in een bos brandnetels zit.. ik sta in de fik! Mijn nieuwsgierigheid neemt toe en ik voel het hoofdje tussen mijn benen 'Hé, het lijkt wel of er een kikker tussen mijn benen zit' alsof ik daadwerkelijk weet hoe dat moet voelen.. Eigenlijk wil ik graag zien wat down there gebeurd dus vraag ik of er een spiegel is. In alle haast is die niet te vinden maar komt manlief met zijn telefoon aanzetten en zet deze op selfiestand. Gelukkig niet per ongeluk live op Instagram..
Terwijl ik me probeer te focussen op het scherm van de telefoon die toch net wat ongemakkelijk tussen mijn benen bungelt voel ik een wee opkomen.
Ik voel de oerkracht en ben me er van bewust dat ik met deze wee mijn kindje op de wereld ga zetten. Ik pers zo hard ik kan en pak met beide handen mijn kindje aan en leg hem op mijn borst. Even is het stil, kijkt hij me recht aan en dan laat hij heel even van zich horen. Terwijl ik hem bewonder voel ik de opluchting door mijn lijf. Het zit erop, hij is er! Tijdens het doorknippen van de navelstreng bakent hij direct nog even zijn territorium af door mij onder te plassen. Nu al een echte wildplasser.

Lieve S. Wat ben je onwijs welkom. Ik hou van jou, mijn leven lang!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je