{{ message.message }}
{{ button.text }}

Blij dat we in het ziekenhuis waren

De bevalling van onze zoon

Afbeelding blog 'Blij dat we in het ziekenhuis waren'

21 jaar was ik toen ik voor het eerst zwanger was. We waren dol gelukkig. Helaas kregen we na 8.5 week te horen dat het hartje van ons kindje niet klopte en we een miskraam zouden krijgen. Veel verdriet volgde. Na 3 dagen kwam s avonds het vruchtje los.

De verloskundige belde mij 4 weken later om te vragen hoe het ging en ik vertelde haar dat ik dacht dat ik misschien weer zwanger was. Na nog een week gewacht te hebben toch een test gedaan en wat bleek... ik was weer zwanger! Deze zwangerschap ging goed, heel goed. Ik voelde me goed en heb alles tot voor de bevalling kunnen doen.

De bevalling begon op zondag ochtend. Ik moest plassen. Maar toen ik nog maar 10 minuten terug in mijn bed lag kreeg ik weer het gevoel dat ik moest plassen. Opnieuw het bed uit en naar de wc. Dit gebeurde me 4x en daarna bedacht ik me dat het misschien wel eens iets anders kon zijn dan steeds moeten plassen. Ik ben mijn bed uitgegaan en heb mijn man nog even laten slapen. 

Na 3 uurtjes heb ik hem wakker gemaakt, de weeën werden heftiger en kwamen al best regelmatig. Ik ben gaan douchen. Eenmaal onder de douche kwamen de weeën nog korter op elkaar en heb ik mijn man gevraagd om de verloskundige te bellen. Die kwam en constateerde 1 hele cm ontsluiting. Ze ging weer naar huis en zou om 14 uur terug komen. Ik besloot in bad te gaan om de weeën op te vangen, dit was heel fijn. Om 14.00 was de verloskundige er weer, het resultaat... 2 cm :-(  tijd om naar het ziekenhuis te gaan besloot de verloskundige. Ik was inmiddels in een weeën storm terecht gekomen  en zou het niet gaan volhouden. 

In het ziekenhuis aangekomen bleek ik  3 cm te hebben en werden de vliezen doorgebroken. Ik kreeg pethidine (die ik na deze ervaring nooit meer wil) na elke wee zakte ik weg (in slaap) om vervolgens op de top van de wee weer ‘wakker’ te worden en te vergaan van de pijn. Puffen had op dat punt geen zin meer. De ontsluiting vorderde gelukkig wel goed. In 2,5 uur was ik van 3 na 10 cm gegaan en mocht ik gaan persen. 

Ook tijdens de persweeën  bleef ik een weeen storm houden. Na 1 uur en 20 minuten persen mocht ik ons zoontje aanpakken. Wat was hij mooi! Hij knipperde met zijn oogjes maar echt huilen deed hij niet. Hij lag te kreunen en neusvleugelde. De verloskundige nam hem mee naar het kamertje wat aan de verloskamer zat om hem extra zuurstof toe te dienen. Binnen 10 minuten was hij weer op de kamer en werd hij op het Aankleedkussen gelegd onder de warmtelamp om te wachten op de kinderarts. 

Ik lag al die tijd nog met de benen wijd omdat de placenta nog niet gekomen was. Alle hulptroepen liepen in en uit, deur open, deur dicht. Kinderarts, het lab om bloed bij hem te prikken, het lab om bij mij een infuus te prikken, alles kwam ‘gewoon’ binnen gewandeld.

 Voor de placenta kreeg ik 2x een prik maar dit werkte niet. De gynaecoloog werd erbij gehaald. Deze gaf me de mededeling dat ik hem waarschijnlijk niet zo leuk zou vinden en vervolgens duwde hij met heel zijn lichaam op mijn buik en trok aan de navelstreng. Maar de placenta kwam niet. Wat wel kwam was een flink stolsel en aardig wat bloed. Dat werd een bezoekje aan de operatiekamer. 

Daar ga je dan, met je zoontje liggend in zijn bedje onder scherp toezicht van de verloskundige, kinderarts en verzorgende van het ziekenhuis richting de O.K.  Daar net voor ik naar binnen kwam nog een niet zo behouden anesthesist die ‘gewoon’ even de deken optilde om te kijken hoe het met het vloeien ging (tuurlijk, doe maar, halve ziekenhuis heeft al gekeken) Op de operatie kamer volgende al snel de narcose en toen ik wakker werd was alles down under geregeld. Toen ik wakker genoeg was mocht ik naar boven, eindelijk naar ons zoontje toe, hem vasthouden, horen hoe het met hem gaat. 

Hij lag lekker te slapen in zijn bedje toen ik boven kwam. Ik kreeg te horen dat hij eigenlijk naar de kinderafdeling had gemoeten omdat hij zichzelf verzuurd heeft. (Hij heeft het te zwaar gehad tijdens de persweeen storm die ik had gehad. Alleen had hij toen geen waarschuwing gegeven door te poepen waardoor ze dus niet eerder ingegrepen hebben) maar hij had zich goed hersteld in een half uur tijd waardoor de kinderarts besloot dat hij toch bij mij mocht blijven maar wel elke 3 uur geprikt moest worden. 

Ik had 1200 ml bloed verloren en voelde me aardig slapjes maar was opgelucht dat het met hem goed ging. 

Onze zoon is geboren met 40+4, was 2925 gram en 48 cm

Ons kleine knappe mannetje. Na een heftige bevalling, wat opstart problemen en een bezoekje aan de O.K. Kon het  genieten van ons gezinnetje dan toch echt beginnen

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je