{{ message.message }}
{{ button.text }}

Bevallingsverhaal: "zo kan het dus ook"

Totaal niet als 'gepland', maar achteraf niet anders gewild

Afbeelding blog 'Bevallingsverhaal: "zo kan het dus ook" '

16 juni 2019; Vaderdag. Al een paar weken hoopte ik iedere dag dat het al zo ver zou zijn. Mijn uitgerekende datum was 13 juni en ik kon niet wachten om ons kleine meisje eindelijk te ontmoeten. Helaas was het op Vaderdag nog niet zo ver en zaten we ’s avonds lekker bij de Griek met de familie. Mijn vader die militair is zou de volgende dag ook vertrekken naar Frankrijk voor een oefening van een week en natuurlijk werd er lachend gezegd dat ze dan wel zou komen.

Diezelfde nacht werd ik rond 03:00 wakker met wat ik dacht buikkrampen; dat zou wel van het eten zijn. Om 05:00 uur werd ik echter weer wakker met dit keer een andere buikpijn. Meteen dacht ik aan een wee, maar omdat de volgende kramp uit bleef ben ik toch weer gaan slapen. Om 06:00 uur werd ik weer wakker en dit keer wist ik het meteen, dit zijn weeën! Ik probeerde rustig te blijven en liet mijn vriend ook nog even slapen, de weeën kwamen erg onregelmatig en waren ook niet heel pijnlijk. Om 07:00uur ging de wekker en keek ik mijn vriend aan; volgens mij is het begonnen..

Om 07:30uur zaten we samen aan een kopje koffie te bespreken of mijn vriend toch nog even naar de zaak zou gaan. De weeën kwamen nog erg onregelmatig en waren goed te doen. Van de zwangerschapscursus wisten we dat het weer af kon zakken, of nog erg lang kon duren voor de weeën elke 3 a 4 minuten een minuut zouden aanhouden. Nog voordat we de knoop hadden doorgehakt voelde ik opeens een veel intensere pijn. Toen mijn vriend dit zag zei hij; “oké, ik blijf thuis” en vanaf dat moment was het net of mijn lichaam dat gehoord had.

Om 10:00 kwamen de weeën toch wel snel achter elkaar en besloot ik ze te gaan timen met een handige app. Om 11:00 konden we de verloskundige bellen en kreeg ik de eerste koerswijziging; mijn dienstdoende verloskundige was net opgeroepen naar een andere bevalling, dus was er een voor mij onbekende verloskundige onderweg. Om 12:00 stond deze super lieve verloskundige aan de deur en had ik al 3cm ontsluiting. Ik had aangegeven om zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te willen om rust voor mezelf te creëren dus ging de verloskundige bellen; koerswijziging 2.

Wij wonen recht tegenover het ziekenhuis, ik had er naartoe kunnen lopen maar het bleek dat de afdeling die dag vol lag waardoor ik naar een ander ziekenhuis moest op ongeveer 20 minuten rijden. In mijn bevallingsplan stond dat ik in het ziekenhuis in bad wilde als pijnbestrijding en eventueel ook in bad wilde bevallen. De kraamsuites waren dan ook voorzien van een bad, maar niet in het ziekenhuis waar we nu heen gingen. Op dat moment ging er opeens een knop bij mij om; ik wil die ruggenprik.

Eenmaal in het ziekenhuis waren mijn weeën zo intens dat veel moeite moest doen om deze op te vangen. Echter na controle bleek dat mijn ontsluiting niets was gevorderd. De verloskundige zei dat het verstandig was om voor de ruggenprik te gaan, omdat ik waarschijnlijk ook nog weeën-opwekkers ging krijgen. Om 15:00 werd ik daarom overgedragen aan de gynaecologe en kreeg ik de ruggenprik; wat een verlichting!

Eenmaal terug op de kamer waren mijn vriend en ik helemaal relaxed, te relaxed werd er gezegd, dus werd er besloten om oxytocine (weeen-opwekkers) toe te dienen waardoor mijn ontsluiting sneller zou moeten gaan. Op dat moment zat ik nog steeds op 4cm ontsluiting en lag ik lekker naar muziek te luisteren en te kletsen met mijn vriend terwijl via een monitor mijn weeën in de gaten werden gehouden. De verpleegkundige kwam regelmatig kijken en merkte op dat mijn weeën nog steeds niet zo intens waren als ze zouden moeten zijn. Het schoot allemaal niet erg op dus de dosis werd verhoogd.

Rond 18:00uur begon ik een hele erge druk te voelen alsof ik naar de WC moest. Meteen dacht ik weer aan de cursus; dit zullen toch niet al persweeën zijn? Mijn ontsluiting was de laatste controle toch nog maar 5cm? Toen de verpleegkundige weer kwam kijken vertrouwde ze het niet helemaal en riep de gynaecologe erbij. Toen bleek dat de monitor zijn werk niet had gedaan; ik zat al op 9cm ontsluiting! Omdat ons meisje nog niet goed was gedraaid werd er gevraagd of ik op mijn rechterzij kon gaan liggen zodat ze zou draaien. Omdat ik erg gevoelig aan het worden was daar beneden kreeg ik een extra ‘shot’ pijnstilling erbij, mijn lijf had tenslotte veel harder gewerkt dan de monitor had laten zien.

Niet veel later kwamen de gynaecologe, de verpleegkundige en de verloskundige opeens binnen gerend; er ging iets niet goed. Blijkbaar was de hartslag van ons meisje erg gezakt. Op dat moment raakte ik in paniek en kon ik alleen nog naar mijn vriend kijken; er zou toch niets misgaan, niet nu we haar bijna vast kunnen houden? Gelukkig loste het probleem zichzelf op nadat ik terug op mijn rug ging liggen en was haar hartslag snel weer normaal. De gynaecologe besloot dat ze over een uurtje terugkwam, en dat ik om uiterlijk 20:30 zou mogen beginnen met persen; ons meisje zou vandaag nog geboren worden!

Bij de laatste check om 19:30 wilden ze dat ik even zou proberen mee te persen als er een wee kwam om te kijken wat er gebeurde. Vanaf dat moment ging alles erg snel. Het probeer-persen werd al snel echt-persen en na 3 weeën keek ik mijn vriend aan; dit ga ik niet die gemiddelde 1,5 tot 2 uur volhouden hoor! De verpleegkundige probeerde mij gerust te stellen door de zeggen dat ik voor het donker mijn kindje zal ontmoeten waarop ik antwoorde: “het blijft tot harstikke laat licht!”. Na eventjes te hebben gelachen kwam de volgende wee alweer en ben ik zoals ze in het ziekenhuis zeiden gaan topsporten. Ik vond het gek dat ik bij het persen niets voelde gebeuren, maar de gynaecologe verzekerde mij van wel omdat ze de donkere bos haren van ons meisje al kon zien.

Waar heel mijn bevalling eigenlijk boven verwachting was meegevallen, kwam het moment dat het hoofdje ging staan; dit is het moment dat het hoofdje niet meer terugglijdt. Er werd mij gevraagd meteen te stoppen met persen en te gaan zuchten omdat er anders kans is op een ernstige of zelfs totaalruptuur. Mijn tip aan alle mommys to be: ga op een zwangerschapscursus waarin ademhalingsoefeningen worden besproken. Van de ruggenprik merkte ik vrijwel niets meer toen het hoofdje stond, wat deed dat pijn! Maar toch was ik onbewust aan het zuchten/puffen waardoor opeens, zonder dat ik het doorhad, er een prachtig klein meisje op mijn borst werd gelegd. “Wat ben je mooi!” is alles wat ik nog kon zeggen.

Onze lieve Sammie is op 17 juni om 20:06 geboren na een bevalling van ongeveer 15 uur. Hoewel de ongevraagde adviezen en verhalen tijdens je zwangerschap irritant kunnen zijn is er één cliché echt waar: de pijn ben je meteen vergeten op het moment dat je dat kleine mensje in je armen hebt.

Mijn bevalling ging totaal niet als ‘gepland’. Ik had mijn eigen verloskundige niet, kon niet naar het ziekenhuis waarvoor ik had gekozen en kon niet in bad. Ik wilde graag natuurlijke pijnstilling maar heb toch gekozen voor een ruggenprik en achteraf zou ik het niet anders hebben gewild.

Ik wilde mijn verhaal graag delen met aanstaande moeders, omdat ik als mommy-to-be op zoek was naar bevallingservaringen en opmerkte dat er weinig verhalen worden gedeeld waarin een bevalling eigenlijk boven verwachting goed verliep. Don’t get me wrong: Ik onderschat een bevalling niet en ik vind het super dat vrouwen de mogelijkheid hebben hun ervaringen te delen en van zich af te schrijven. Ik heb na mijn bevalling ook diep respect voor de mama’s die zonder pijnstilling hun kindjes op de wereld hebben gezet en ben bij ieder verhaal weer verbaasd en geëmotioneerd over waartoe wij vrouwen in staat zijn.

De boodschap die ik wil meegeven met deze blog is; just go with it. Een bevalling kan je niet plannen en iedere bevalling is anders. Van tevoren kan je niet weten hoe de jouwe gaat lopen, dus laat je leiden door je gevoel. Kies voor pijnstilling als jij je daar goed bij voelt en laat je geruststellen door de artsen en verpleegkundigen die je bijstaan. Mij deed het goed om ervaringen van anderen te lezen en een cursus te volgen. Ik hoop dat aanstaande mama’s na mijn verhaal denken; “zo kan het dus ook” en misschien met wat meer rust de laatste loodjes van hun zwangerschap door komen.


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je