{{ message.message }}
{{ button.text }}

Bevallingsverhaal van ons wondertje Gaia

Gaia Aurora

Afbeelding blog 'Bevallingsverhaal van ons wondertje Gaia' Achtergrond blur afbeelding

Het begon allemaal zo : bij 39 weken zwanger had ik wel al af en toe buikkrampjes gehad, maar voelde ik mijn baby niet meer zoveel als eerst. Ik had met 39 weken een controle bij de verloskundige en gaf aan dat ik mijn baby niet meer zo goed voelde als in het begin. Wat daarop volgde waren wat controles met een doppler. In principe was haar hartslag gewoon goed, maar voor de zekerheid werd ik door gestuurd naar het ziekenhuis. Dit was op 29 december 2017, eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis kreeg ik een CTG scan. Op de CTG was niks vreemds te zien. Er werden ook allerlei vragen aan mij gesteld, waar dus weer uit kwam dat ik haar echt veel minder voelde als voorheen. De volgende dag 30.12.2017 , moest ik terug komen voor een andere controle. Ook hier kwam weer hetzelfde uit. Toen werd er besloten dat ik op 31.12.2017 nog een keer terug moest komen, en mocht de situatie onveranderd blijven werd ik gelijk opgenomen voor inleiden. Zo gezegd , zo gedaan 31.12 werd ik ingeleid. Mijn moeder is gelijk gekomen en mijn vriend was al bij me. ( Alhoewel, ik heel graag wilde dat ze geboren zou worden, wenste ik dat het aub niet op deze dag gebeurde) De eerste dag van het inleidingsproces kreeg ik een pilletje om de verweking van de baarmoeder te bevorderen ( 1 cm ontsluiting op dat moment ) elke paar uur kreeg ik ook weer een CTG scan om te kijken hoe het ging met de baby. Intussen dus oud en nieuw gevierd in het ziekenhuis. Godzij dank mocht mijn vriend blijven slapen en hebben we samen het nieuwe jaar gevierd. De volgende ochtend had ik 3 cm en werd er een ballonentje geplaatst. Wat ik opzich niet zo pijnlijk vondt. Het ballonentje moet eigenlijk blijven zitten tot hij er uit valt. Maar, hij zat los genoeg en 'savonds om een uur of 21:00 mocht hij eruit. De volgende dag mocht ik dan eindelijk naar de verloskamers en werden mijn vliezen om 09:00 die ochtend gebroken. Ik wil niet zeggen dat , dat persee een fijn gevoel is. Met een haak in je , je weet wel.. Ok.. eenmaal mijn vliezen gebroken werd ik aan de weeën opwekker gelegd/. Het eerste uurtje dacht ik okay, dit is te doen. Het tweede uur verging ik van de pijn , ik kon alleen nog maar staan ( helaas kon ik niet lopen, omdat ik aan allerlei hartmontioren lag. Elk uur werd de weeen opwekker hoger en hoger gezet. Tot, ik het rond een uur of 13:00 echt niet meer aankon. Ik hoorde namelijk dat ik na zoveel uren pijn lijden nog maar 4 cm ontsluiting had. Er werd mij een ruggenprik geadviseerd. Ik heb altijd gezegd dat ik dat niet wilde, maar heb het op dat moment toch maar gedaan. Helaas, had de anestist geen tijd om naar de bevallingskamer te komen ,dus werd ik met bed en al naar beneden gerold. Ok a fijn , met heftige weeën een ruggenprik.. stil zitten is moeilijk. Maar, ik sloeg me er door heen. Eenmaal boven voelde ik dat er iets niet klopte. Naar een half uur had ik namelijk nog steeds vreselijke pijn .Gelijk werd er door mijn vriend en moeder de verpleegster geroepen. Ik had inderdaad gelijk , de ruggenprik was niet goed gezet. Dus, moest ik nog een keer terug ! gelukkig vond ik de ruggenprik zelf niet zo pijnlijk. De weeën waren echter hels. Gelukkig, een half uurtje na de tweede prik voelde ik de weeën wegzakken. Waarna, ik uiteindelijk niks meer voelde. Even een moment van rust. En die heb ik zeker genomen. Volgens mijn vriend en moeder was ik zo suf dat ik zeker tot een uur of 18:00 amper wakker ben geweest. Alleen , wanneer ze de ontsluiting kwamen checken. Rond een uur of 8 zat ik op 8cm Waardoor ik geen morfine meer mocht bijpompen en de ruggenprik aan het uitwerken was ( voor als de persdrang zou komen ). Om 22:00 had ik dan eindelijk 10 cm ontsluiting ! wat was ik opgelucht maar ook een klein beetje bang. Om 22:30 mocht ik beginnen met persen. De eerste 10 minuten gingen goed, na 10 minuten zagen ze het hoofdje met haartjes. Daarna, ging echter haar hartslag zo erg omhoog dat er met spoed allerlei doktoren bijkwamen. Ik moest ondanks persdrang eerst stoppen met persen. De gyno ging de pomp er bij halen. Uiteindelijk is ze doormiddel van de pomp geboren om 23:02. Een traumatische ervaring voor mijn moeder en vriend , aangezien ze het zo benauwd had dat ze er helemaal paars uitkwam. Hierzelf heb ik niet veel van meekregen ( was nog suf ) Ze werd op mijn buik gelegd en begon te huilen. Een opluchting en tranen van ons allen volgden. Eindelijk was ze daar onze mooie dochter : Gaia Aurora. Maar liefst 4058 gram en 51cm. En wij maar denken dat ze inieminie was.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je