{{ message.message }}
{{ button.text }}

Bevallingsverhaal Daley. Dacht, dit doe ik wel "ff".

Afbeelding blog 'Bevallingsverhaal Daley. Dacht, dit doe ik wel "ff".'

BEVALLINGSVERHAAL DALEY

26 juni 2014 – We hebben een controle in het ziekenhuis, omdat ik bijna 41 weken zwanger ben, en ik eigenlijk niet verder zwanger wil zijn dan 41 weken + wij “verwachten” een grote baby. We krijgen een gesprek met een verloskundige van het ziekenhuis, ze maakt een echo en gaat mij onderzoeken. Ik heb gelukkig al 3 cm ontsluiting en de baarmoeder is er ook helemaal klaar voor. We gaan je morgen inleiden krijg ik te horen. Na wat heen en weer geven van informatie mogen wij naar huis. Morgen worden wij voor het eerst papa en mama. Ik duik nog snel de stad in want nu kan het tenminste nog ff snel alleen. En wij genieten nog van ons laatste avondje met z’n tweetjes.

27 juni 2014 – Om half 8 moesten wij ons melden in het ziekenhuis, omdat ik al 3 cm ontsluiting heb gaan ze mij gelijk de vliezen breken. Wat een naar en apart gevoel is dat zeg. Na een paar uurtjes is het nog niet echt op gang gekomen, ze gaan mij wee op wekkers toevoegen via het infuus. Dit doet gelijk zijn werk en de verpleegkundige zet ‘m steeds ietsjes hoger, alles loopt voorspoedig. Later in de middag krijg ik nog het fantastische middeltje Remyfentanyl toegediend via het infuus, hemels was het, ok, mits ik op het goede moment op het knopje drukte.

Mijn moeder was vanaf het begin mee, en later kwam mijn schoonmoeder ook nog binnen. ’s Middags zag ik mijn zusje en mijn vader nog even binnen wandelen maar ik was zo druk bezig met de weeën opvangen dat ik eigenlijk wel een beetje in mijn eigen coconnetje zat. Mijn vader is van ellende weggegaan omdat hij het niet aan kon zien dat zijn dochter zoveel pijn had. Tot nu toe verliep nog steeds alles voorspoedig. Rond 2 uur ’s middags krijg ik een inwendige onderzoek en zat op 6 cm ontsluiting, wow dat ging snel. En tegen 4 uur ’s middags 8 cm ontsluiting. Oke dacht ik, dit doe ik wel ff. De weeën doen pijn en ik ben blij als ze weg zijn, ondertussen heeft vriendlief de regie overgenomen van het remifentanyl knopje. 

Op gegeven moment krijg ik het idee dat er wel heeeeeel veel neerwaartse druk op begint te zetten. Probeer het nog maar even weg te puffen krijg ik het advies, euh ja ik doe mijn best. Tot ik op gegeven moment zei, ik kan dit niet meer weg puffen ik moet mee doen. Het is ondertussen half 6 tot de verlossende woorden kwamen u heeft 10 centimeter ontsluiting, u mag mee persen. Mijn benen werden in de beugels gezet (wat een vreselijk iets was dat zeg, durfde niks te zeggen want dacht dat het zo hoorde), en ik mocht mee persen. Ik dacht toen nog, dit gaat goed. Binnen een paar uurtjes heb ik mijn zoon op mij liggen.

Nadat we zo’n kleine 1,5 uur verder waren en nog geen steek verder waren dan 1,5 uur geleden werd de gynaecoloog erbij geroepen, de vacuümpomp werd er bij gepakt. Serieus. WHO THE F*CK heeft dit bedacht, ze zette nog net geen voet op het bed om zich af te zetten. Na een verdoving in mijn doos en 2 pogingen met de vacuümpomp verder (lees: 2x van zijn hoofd getrokken) nog geen baby. Toen gingen ze over in snelle modus. Mevrouw u krijgt NU een keizersnede en we gaan NU naar de OK voor operatie. Want bij elke perswee die ik kreeg daalde de hartslag van Daley in mijn buik.

Ik had totaal geen moment van schakelen of wennen aan het idee dat ik niet zelf mijn kind op de wereld kon brengen. In no time lag ik naakt op bed en kreeg ik een blauwe schort om. Ik had ineens een helder moment en riep naar mijn vriend NEEM DE CAMERA MEE, nee zei hij ik heb wel wat anders aan mijn hoofd. Tot de verpleegkundige zei, NEEM DE CAMERA MEE! Oh en mevrouw, u hoeft niet meer te persen. Euh, ik wil jou wel eens horen als ze zeggen pers maar niet meer mee, middenin de persweeën, ik pers mee. Lekker puh!

Het ging zo mega snel, binnen een kwartier was ik operatie-ready zeg maar, ze hebben mij moeten overtuigen om een ruggenprik te nemen want anders zag ik mijn eigen kind niet geboren worden en mocht mijn vriend niet mee de operatiekamer in. Ik ben totaal niet bang voor naalden, maar wel voor de plek waar de naald in gaat. Kwartier later zat ik in de operatiekamer, wachten op de anesthesist die ruggenprik zou zetten. Die ging goed, een hele opluchting voor mijzelf en ik voelde me wederom heerlijk, geen gevoel meer, geen weeën meer, ik kwam helemaal tot rust.

Mijn vriend is ondertussen naast mij komen zitten. En ik vroeg nog zijn jullie al begonnen, nou mevrouw hij is er al bijna, oh dat ging best wel snel. En binnen 5 minuten hoorde wij de mooiste huil ever. Daley is geboren om 20.11 uur na een bevalling van dik 12 uur. Daley kwam boven de welbekende doek en het eerste wat ik dacht, ja vind je het gek dat het niet past. Wat een joekel.

Hij werd nagekeken door de arts en kwam daarna bij mij liggen, hooguit 10 minuten en werd daarna bij mij weggehaald en is met mijn vriend mee gegaan naar de kamer om gewogen, gemeten en aangekleed te worden. Iets waar ik nu bijna 5 jaar later nog zoveel moeite mee heb. Lig je dan in de OK, net een kwartier mama, dubbele bevalling, man weg en kind weg. Enige troost was dat man en kind wel bij elkaar waren. In de uitslaapkamer kwamen ze na een uur pas bij mij. Daley werd gewogen met een gewicht van 4205 gram en gemeten met een lengte van 54 cm.

Ik was kapot, moe, verbaasd, beduusd en zat in een overlevingsmodus. Want hoe kon ik dit in godsnaam verwerken, foto’s van de bevalling heb ik na een tijdje pas kunnen kijken zonder in huilen uit te barsten. Ik heb hier zo’n tik van gehad achteraf gezien, of ik een postnatale depressie heb gehad of er tegen aan zat. Weet ik niet zeker. Maar last had ik er wel van. 

Het niet zelf op de wereld zetten van je kind, er niet bij zijn bij het wegen, meten en de kleertjes aan doen, de borstvoeding wat totaal niet lukte, de eerste uren die zo belangrijk zijn voor het binden met je pasgeboren baby, daarbij het herstellen van de keizersnede en de dagen in het ziekenhuis speelden allemaal mee. Ik herstelde vrij snel van de keizersnede en was al snel pijnvrij (hoesten, lachen en niezen daarbuiten gelaten), langzaam kon ik genieten van mijn rol als mama en was ik dolgelukkig met mijn kleine mannetje.

Pas later vertelden ze mij dat Daley nooit in het geboortekanaal is gekomen en dat hij daar niet tussen paste. Ik had hem nooit of te nimmer op een “normale” manier op de wereld kunnen zetten. En ben ik zo ontzettend dankbaar dat de mogelijkheid tot het krijgen van een keizersnede er is. Ik had niet willen weten hoe het dan was afgelopen. 

Liefs en tot snel,

Desléy.

Bevallen, dacht dit doe ik wel "ff"

Afbeelding blog 'Bevallingsverhaal Daley. Dacht, dit doe ik wel "ff".'
Afbeelding blog 'Bevallingsverhaal Daley. Dacht, dit doe ik wel "ff".'
Afbeelding blog 'Bevallingsverhaal Daley. Dacht, dit doe ik wel "ff".'
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je