{{ message.message }}
{{ button.text }}

Bevallingsverhaal: Beenweeën en ruggenprik

Afbeelding blog 'Bevallingsverhaal: Beenweeën en ruggenprik' Achtergrond blur afbeelding

Woensdag 4 april 2018,
de dag dat ik mijn prachtige mannetje mocht verwelkomen op de wereld.

Ik begin met de zondag avond, toen begonnen de oefenweeën.
Dit vond ik erg fijn omdat ik kon voelen dat mijn lichaam zich goed aan het voorbereiden was en alvast kon inschatten hoe het zou voelen als de bevalling dan echt begon!

Helaas kon ik daardoor toch wel iets minder goed slapen en zette de oefenweeën zich maandag door.
In de middag had ik wat bloedverlies, hiervoor belde ik toch even de verloskundige op om twijfels weg te nemen; na overleg stelde zij me gerust en vertelde me dat het waarschijnlijk door het verweken van de baarmoederhals zou zijn en heel normaal is, sterker nog, dat het een teken was dat mijn lichaam goed op spoor was!

Dinsdag zette de weeën zich ook door en had ik toevallig ook mijn laatste controle staan bij de verloskundige; Heerlijke timing!
Alles zag er goed uit en ik had zelf het gevoel dat het ieder moment wel kon beginnen.

De eerste échte weeën begonnen ongeveer rond 22:00 uur ‘s avonds, deze kwamen zo tussen de 5-10 minuten en duurde ongeveer 30 sec tot een minuut.
Ze duurde geleidelijk steeds langer met minder tijd er tussen, zoals verwacht en hoort maar ik begon ze ook steeds heftiger in mijn rug en mijn benen te voelen.

Rond een uur of 3, toen ik inmiddels om de 3-4 minuten en ongeveer een minuut lang weeën had, belde ik de verloskundige op.
Zij had het erg druk met 2 andere bevallende maar kwam toch even langs voor een controle: 2 centimeter!
Volgens haar zou het nog wel even duren en “kon ik het nog wel even aan”.

Het plan was al om in het ziekenhuis te bevallen en mijn moeder zou bij de bevalling zijn.

Daarna heb ik nog een uur de weeën thuis opgevangen maar dit werd steeds zwaarder, de buik- en rugweeën kon ik aan maar de beenweeën, daar was ik niet op voorbereid en daar kon ik echt niks mee! M’n benen trilde van de pijn!

Ik belde de verloskundige op en zei dat ik graag naar het ziekenhuis wou gaan voor pijnstilling. 
Zij regelde de doorverwijzing en binnen een half uurtje gingen we naar het ziekenhuis met de vluchtkoffer en maxi cosi.

Rond een uurtje of 5 kwamen we daar aan.
We werden erg goed en vriendelijk opgevangen door het ziekenhuispersoneel waarmee we vervolgens onze opties hebben besproken.
Het werd een ruggenprik; ik ben nog nooit in mijn leven zo opgelucht geweest en ik zou het iedereen aanraden die de weeën niet kan opvangen, hemels was het!

Vervolgens ging alles fantastisch, om de 1-2 uur een centimeter ontsluiting erbij.
Ik voelde nog wel de druk van de weeën maar niet de pijn, hierdoor kon ik uitrusten en nog steeds goed naar mijn lichaam luisteren.

Rond 11:00 uur brak mijn water, alles zag er nog steeds goed uit en ik kon de kleine man ook goed voelen bewegen.
De volgende controle kwam rond een uur of 14:00, toen stelde de verloskundige voor om te beginnen met oxytocine omdat ze geen weeën meer konden monitoren en ik naast de druk ook niks kon voelen.
Hier vroeg ik haar mee te wachten omdat ik het gevoel had hij er bijna was, noem het instinct, ik voelde het gewoon! 

Om 15:00 uur kwamen ze met de dienstwisseling en werd er meteen nog een keer gecontroleerd; het hoofdje was er al!
Met 5 man aan mijn bed, mocht ik beginnen! Het pompje van de ruggenprik ging uit, ik kreeg een kleine dosis oxytocine toegediend om te helpen met de persweeën vanwege het verdoofd zijn, m’n benen in de lucht en na drie persen kwam mijn mannetje in zijn volle glorie met wat harde krijsen om 15:40 uur de wereld in! Wat een bos haar!!

Hij werd gelijk op mijn borst gelegd en ik kon kennis met hem maken terwijl de placenta er uitgewerkt werd.
Door de vlotte uitpersing moest ik wel gehecht worden.
Twee kleine hechtingen werden het, niks van gemerkt of gevoeld.

Mijn moeder kreeg de eer de navelstreng door te knippen, dat vond ze prachtig!

Ik had lichte verhoging opgelopen door de ruggenprik en na zijn controles door de co-assistente, bleek dat mijn zoontje ook verhoging had, er werd ons geadviseerd hem nog even niet aan te kleden zodat hij op temperatuur kon komen.

Hij werd vervolgens nog een keer gecontroleerd, door de verpleegkundige.
Dit keer was zijn temperatuur te laag en werd de kinderarts ingeschakeld.

De assistente van de kinderarts kwam hem nogmaals controleren, alweer z’n kleertjes uit en aan, aan hem porren en trekken, ik werd er best moe van maar het moest maar dacht ik.

Daarna kregen we te horen dat we naar een andere afdeling moesten verhuizen, het was erg druk, 3 inleidingen en een spontane bevalling.

Binnen 2 minuten dat ons werd verteld dat we naar een andere afdeling zouden gaan kwamen de verpleegkundigen ons verplaatsen.
Onderweg naar de kraamafdeling kwam een drukke, licht verstrooide verpleegkundige die ons niet eens aankeek of aansprak de andere verpleegkundigen vertellen dat we ergens anders heen moeten;
In de tussentijd stonden wij op de (koude) gang te wachten met een baby die een te lage temperatuur had. 
Hier begon ik geïrriteerd te raken en dit gaf ik ook gelijk aan, het leek mij immers niet zo verstandige op een koude gang te staan wachten gezien de omstandigheden.

Het werd neo-nataal. 
Toen we aankwamen op de afdeling was er nog helemaal geen informatie overgedragen dus mochten we het allemaal even samenvatten.
Toen volgde een gesprek met de assistente van de kinderarts die ons hun plan van aanpak kwamen vertellen, ze wou mijn zoontje nóg een keer uitkleden voor een controle en bloed bij hem prikken.
Op dat moment werd ik boos, we hadden sinds de bevalling geen 30 minuten stilgelegen, ik niet en mijn zoontje ook niet!
Ik vertelde haar dat ze het komende uur even helemaal niks ging doen, dat wij even een uurtje uit gingen rusten en dat daarna de kinderarts zelf mocht komen uitleggen wat er nou precies allemaal aan de hand was en waarom mijn zoontje voor de zoveelste keer gecontroleerd moest worden.

De kinderarts kwam een uur later met verhaal dat ze het vermoeden hadden dat mijn zoontje misschien een infectie had opgelopen en wilden dit uitsluiten, ik had er m’n twijfels bij maar was inmiddels zo uitgeput dat ik ermee akkoord ging. 
Het bloed afnemen ging erg moeizaam, verschrikkelijk om aan te zien bij je pasgeboren kleintje, pas toen ze overging naar een hielprik i.p.v. een infuus lukte het.

Even later kregen we de uitslag, zijn witte bloedcellen waren verhoogd en de bloedwaarden waren niet wat ze hoorde te zijn volgens de kinderarts dus moesten we een nachtje blijven ter observatie, alléén.

Ik vond het helemaal niks, ik wou gewoon naar huis met mijn kleintje, hij was inmiddels ook gewoon op temperatuur, dronk goed, sliep goed, plaste en poepte goed.
De uitleg van de kinderarts was maar vaag en het voelde alsof er iets niet helemaal klopte.

De volgende dag werd ik ontslagen door de verloskundige, met mij ging alles namelijk gewoon helemaal prima! Ik stond al op, ik liep door m’n kamer, ik voelde me goed.
Mijn zoontje was de hele nacht stabiel geweest en deed het ook allemaal goed.

De kinderartsen (dit keer 2 anderen) kwamen in de ochtend langs om te overleggen, zij wilden opnieuw een bloed afname wegens de uitslag van de avond ervoor, ik werd woedend.
Mijn kindje zag er niet ziek uit, hij was stabiel, hij dronk goed, alles was goed, waarom moesten ze hem nou opnieuw prikken?!
Dit is ook wat ik de artsen vertelde, ik gaf ook aan dat hij wel 4x uit en aan is gekleed, is verplaatst en hem dus eigenlijk geen moment rust was gegund na zijn geboorte, hierbij vroeg ik ook of verhoogde witte bloedcellen niet het gevolg konden zijn van stress en of dat allemaal als stress ervaren kon worden door een pasgeboren. Dit klonk heel reëel volgens de artsen, zij vertelden mij dat de eerdere uitslag hele “rare” waarden lieten zien, die niet gebruikelijk waren en dat er dus waarschijnlijk een fout in het lab was gemaakt.
Hier werd ik alleen maar nóg bozer door; wij moesten dus alleen in het ziekenhuis blijven omdat zij een fout hadden gemaakt in het lab?
Na nog wat overleg ging ik akkoord met nog een bloed afname, met als voorwaarde dat het met een hielprik zou zijn en ik zo spoedig mogelijk de uitslag zou krijgen.

Dit werd allemaal heel goed opgepakt, de hielprik ging perfect, duurde enkele minuten en ik hoorde mijn zoontje nauwelijks, zo kon het dus ook.
De uitslag kregen we met een uurtje: alles was perfect, het was een fout van het lab.

Ik bedankte de dames voor de goede zorg en er werd me gevraagd of ik suggesties had voor het ziekenhuis om in de toekomst dit soort problemen te voorkomen.
Ik stelde ze voor eens beter met elkaar en hun patiënten te communiceren, bedankte ze nogmaals en ging eindelijk naar huis.

Geen ingewikkelde verhalen meer, gewoon lekker naar huis en genieten van mijn kleine wondertje.

Het was me allemaal een gedoe maar toch kijk ik er positief naar terug, van de bevalling zelf heb ik namelijk enorm genoten en mijn mannetje is het me allemaal dubbel en dwars waard.

Ik wil met dit verhaal absoluut geen slecht beeld schetsen van ziekenhuispersoneel, we zijn onwijs goed geholpen door het personeel buiten de “spitsuur” om.
Het enige wat ik hiermee hoop mee te geven is dat je zelf wel durft vragen te stellen en het aan te geven als iets niet goed voelt!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je