{{ message.message }}
{{ button.text }}

Bevallen voor een controlfreak (deel 2/2)

De niet geplande, geplande bevalling

Afbeelding blog 'Bevallen voor een controlfreak (deel 2/2)'

In mijn vorige blog vertel ik de 'start' van mijn bevalling. Met een nachtje ziekenhuis, de vraag wel/niet inleiden en de controle los moeten laten. In deze blog lees je mijn bevallingsverhaal.

Op donderdag mocht ik mij na een telefoontje om 6.45 uur melden in het ziekenhuis. Best raar om van huis gaan met de kleine in mijn buik, met daarbij de weet terug te komen met de kleine in de autostoel.

Mijn man ging natuurlijk met mij mee naar het ziekenhuis. Rond 7.30u werd ik aan het CTG gelegd en de ontsluiting gemeten, nog geen enkele centimeter/ verweking o.i.d., dus er werd een tablet ingebracht en moest nogmaals een halfuur aan het CTG. Daarna mocht ik naar mijn kraamsuite en 3 uur later mij te melden, om nogmaals een CTG te maken. Mijn man en ik hebben in de tussentijd een film gekeken. Rond de middag werd er weer een CTG afgenomen en ontsluiting gemeten. Dit was nog steeds te weinig om mijn vliezen te kunnen breken. De verloskundige en de verpleegkundige waren wat oudere dames, niets mis mee, maar ik kreeg de indruk dat ze het allemaal somber inzagen, dit deed mij geen goed.
Er werd nogmaals een tablet ingebracht een CTG afgenomen. Daarbij kreeg ik op een snauwende manier te horen dat het nog wel een paar dagen zou duren.

We zijn gaan lunchen, een wandeling maken (let wel 36 graden buiten), een ijsje gaan eten, de trap op gelopen naar de afdeling (let wel 4 hoog) want ja je weet maar nooit of het werk en nog even verder een film kijken. Ook heb ik nog even mijn ogen dicht gedaan. Ik kreeg wel lichte krampjes, maar hier zat totaal geen regelmaat in.

De verloskundige keek mij aan en zei: Zoals je merkt moet ik wel heel diep.

Rond 16.00u mocht ik mij weer melden op de verloskamer, voor een CTG. Mijn man en ik hadden al besloten, als er weer een tablet ingebracht moest worden, hij naar huis zou gaan om te eten, douchen etc. hij was het wachten toch wel zat.
Na de CTG kwam een andere verloskundige en verpleegkundige binnen. Dit waren redelijk jonge en opgewekte dames. Ik werd weer getoucheerd, ik vertelde dat ik wel hoopte dat het nu genoeg zou zijn om mijn vliezen te breken. De verloskundige keek mij aan en zei: “Zoals je merkt moet ik wel heel diep”, ik dacht gelijk ‘O, nee dat wordt weer een tablet inbrengen’. Maar al snel werd ik verlost met de woorden: “Ik ga je vliezen breken”. WoW wat was ik daar blij mee en had het totaal niet verwacht.
Om 16.45 u werden mijn vliezen gebroken, had ik 3cm ontsluiting en kreeg de kleine een draadje in het hoofdje, zo kon de hartslag in de gaten gehouden worden en kon ik alle kanten op bewegen.
De verloskundige wilde even wachten met weeënopwekkers om eerst te kijken wat mijn eigen lichaam zou doen, ook kreeg ik te horen dat ik nog wel even goed moest eten, want het zou waarschijnlijk een lange nacht worden.
Nog geen kwartier later begonnen de weeën in alle hevigheid (lees: een weeënstorm), toen ik even naar het toilet ging en het eten op de gang rook ging ik bijna over mijn nek (sorry). Toen ik terugkwam in de kamer zei ik tegen mijn man dat ik toch echt geen eten meer hoefde. Hij adviseerde mij toch wel goed te eten. 
Het eten kwam, maar mijn man zag aan mij dat ik toch echt niet meer ging eten. Terwijl ik kokkend boven het bed stond (excuus hiervoor) was mijn man zijn kip, rijst en sperziebonen vol smaak aan het eten. Hij mocht wel opschieten van mij, want wat werd ik misselijk van die lucht.

Al snel daarna vroeg ik of mijn man op de bel wilde drukken, omdat ik toch pijnbestrijding wilde, wat eigenlijk tegen mijn gevoel inging want ik wilde bevallen zonder pijnmedicatie, maar omdat de weeën in alle hevigheid aanwezig waren trok ik het niet meer. Er zaten nauwelijks pauzes tussen de weeën om even bij te komen. (eigenlijk best raar dat je je gaat verantwoorden) De verloskundige heeft mij eerst getoucheerd, ik had toen 6 cm ontsluiting en was pas een uurtje bezig. Daarna werd er een pompje aangebracht met de Remifentanil, pijnmedicatie.

Rond 19.00uur kwam de verloskundige vragen of te pijnbestrijding hielp. Ik gaf aan dat ik wel het gevoel had dat de weeën iets korter waren, mijn man gaf nog even feilloos aan dat dit niet zo was en ze in alle hevigheid doorgingen. De pijnmedicatie hielp dus…
De verloskundige zou gaan eten en hierna weer langskomen. Na ongeveer een half uur kreeg ik een ander gevoel, ik dacht dat dit persdrang was. Mijn man drukte op de bel, een andere verpleegkundige kwam terug en gaf aan dat wel een beetje mocht mee persen. 
Iets na 20.00uur kwam de verloskundige weer toucheren, ik had bijna volledige ontsluiting, door wat mee te persen kreeg ik dit laatste randje weg. De verloskundige en verpleegkundige gingen alles klaarleggen. Hierbij vertelde ze mij dat het nog wel even kon duren, omdat het mijn eerste kindje was. Ik moest rekening houden met zo'n twee uur.

Wat is hij glibberig en glad, maar ZO MOOI!.

Om 20.12uur mocht in beginnen met persen, dit ging eerst niet van harte. Door de warmte (buiten 36 graden dus binnen ook tegen de 30 graden) lukte mij het niet om volledig te persen. Tussendoor moest ik even wapperen met een blaadje, om wat op adem te komen. Na tweemaal persen vroeg de verloskundige of ik het wilde bekijken met een spiegel, wat ik toen zag had ik totaal niet verwacht. De kleine was al te zien, dit gaf mij zoveel innerlijke kracht dat ik bij de volgende wee voor elkaar kreeg dat het hoofdje stond.
Het wachten hierna duurde zo lang voor mijn gevoel en het brandde verschrikkelijke van onder. Het enige wat ik uit kon brengen was: Auw, Auw, Auw. Gelukkig kwam daarna weer een wee en kon ik mijn kleine zelf aanpakken. Na totale bevalling van 3,5 uur, waarvan 14 minuten persen kwam mijn prachtige zoon ter wereld. Het eerste wat ik dacht: “Wat is hij glibberig en glad, maar ZO MOOI!”. De kleine man heeft geen tijd gehad om ‘geboorteschade’ op te lopen, zijn hoofdje was gelijk mooi rond en zijn gezichtje niet echt gefromfraaid. 

Afbeelding blog 'Bevallen voor een controlfreak (deel 2/2)'

De verloskundige moest snel naar een bevalling de kamer naast mij, de verpleegkundige zou de placenta geboren laten worden. Er werden wat weeënopwekker toegediend, want mijn weeën waren gelijk gestopt. Op het moment dat er een wee kwam trok de verpleegkundige aan de navelstreng, deze klapte, met bloed op de muren (wat was ik toen blij dat ik in het ziekenhuis was en niet thuis). 
Ze schaamde zich kapot, ik was heel rustig ‘Ach kan gebeuren’, de verloskundige kwam en gaf aan dat ze een aantal dingen kon proberen, als dit niet zou lukken moest ik onder het mes. De kleine man werd ingepakt en aan mijn man gegeven, ik kreeg een katheter ingebracht om mijn blaas te legen en moest verschillende posities aannemen. Gelukkig bij de laatste positie kwam mijn placenta in stukken los. 
Ik kreeg nog 3 hechtingen, omdat ik wat schaafwondjes had en ze bang waren dat dit anders aan elkaar zou groeien. Hierna heeft mijn man de naaste familie gebeld. Wat vond ik het een speciaal moment toen hij mijn ouders belde.
Al snel stonden mijn ouders, schoonouders, zus en schoonzus in de kamer om het kleine mannetje te bewonderen.

Na dit alles heb ik gedoucht en ben ik naar bed gegaan. Ik moest samen met de kleine man een nachtje blijven, omdat mijn bloeddruk tijdens de bevalling te hoog was en omdat mijn kleine man de volgende ochtend nog even gecontroleerd moest worden door de kinderarts.
Er was geconstateerd dat hij een doorlopende en verwijde schedelnaad had, gelukkig was dit niets ernstigs. Na deze controle mochten wij de volgende dag naar huis, hier hebben wij genoten van een heerlijk ontspannen kraamweek. Ik was al snel redelijk de oude, lag weinig in bed en kon door het mooie weer al snel naar buiten.

Ik kijk terug op een ‘droom’ bevalling, van mijn geboorteplan was weinig terecht gekomen, maar ik zou het zo nog een keer doen!

Liefs

Edit: Nu dat ik een tweede kind heb mogen krijgen, besef ik wat ik heb gemist in deze bevalling... Dit zal ik in mijn latere blog beschrijven.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je