{{ message.message }}
{{ button.text }}

#5 Zeventien

Afbeelding blog '#5 Zeventien'

Mijn zwangerschap zelf verliep tot ongeveer de 6,5 maand vrij vlekkeloos. Ons zoontje groeide goed, hij deed het helemaal perfect en D en ik zaten regelmatig lachend naar mijn buik te kijken als je hem weer heen en weer zag schudden van alle salto's die in mijn buik werden gedaan. Maar mijn vermoeidheid was er nog steeds. Sterker nog, het werd steeds heftiger. Mijn dagen begonnen meer te bestaan uit slapen dan wakker zijn. Ik was al zeker 20 kg aangekomen, en met de warme zomer waren mijn voeten absurd erg opgezwollen. Ik kon amper lopen van de pijn, en ook mijn gezicht en handen waren erg gezwollen. Van alles probeerde ik met adviezen van de verloskundige om normaal te functioneren, maar het had allemaal geen nut. Ik begon hoofdpijnen te krijgen, sterretjes te zien, en mijn gevoel zij dat het niet goed was. Ik bezocht de verloskundige en mijn bloeddruk was hoog. Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis, waar ik aan de apparatuur werd gelegd en een hele middag op een bed heb gelegen. Uiteindelijk mocht ik weer naar huis, mijn bloeddruk was weer wat gedaald. Dit gebeurde nog zo'n 3 keer in 2 weken, en met 30 weken zwangerschap werd ik opgenomen. Ik had zwangerschapsvergiftiging.

De tijd in het ziekenhuis ging langzaam. Ik mocht mijn bed niet uit want ze waren bang dat ik als bijwerking epileptische aanvallen zou krijgen. Maar ondanks alles had ik niet het gevoel dat ik ernstig ziek was. Ik heb de eerste paar dagen veel gehuild. Ik voelde me opgesloten. Ik wilde naar buiten. Mijn moeder en D probeerden om het voor mij zo gemakkelijk mogelijk te maken. Ik werd behandeld als een prinses, ze hadden mijn leptop voor me meegebracht met tijdschriften en puzzelboekjes, en om en om wisselden ze van 'wacht'. D mocht bij mij op de kamer blijven slapen tijdens mijn verblijf, omdat ik dagelijks verdrietig was en het er moeilijk mee had om alleen te zijn. Hier was ik erg blij mee. Zowel mijn moeder als D deden erg hun best om mij niet alleen te laten. D werkte op dit moment niet, hij zou 2 weken later via een uitzendbureau aan de slag mogen. Mijn moeder nam voor mij eten mee van thuis, waar ik erg gelukkig van werd. Mijn schoonouders kwamen ook langs met een dagboekje, zodat ik alles bij kon houden, en nog meer tijdschriften. Ik vond dat toch wel erg lief. Maar ik voelde me met hen na alles best ongemakkelijk en was toch wel opgelucht als ze weer weg waren. Ook mijn broers en vrienden kwamen langs, en ondanks de onzekerheid en de spanning in wat er komen zou, wist iedereen me op te vrolijken.

Wel had ik het een en ander aan irritaties. Ik had het gevoel alsof er door het ziekenhuis niet geluisterd werd naar me. Zo had ik een infuus in mijn hand en mijn hand was zo erg opgezwollen dat het net een Mickey Mous hand leek. Meerdere malen gaf ik het aan bij de verpleging, ook mijn vriend ging er achter aan, maar de verpleegkundigen zeiden dat het niet erg was en normaal. Tijdens een nachtelijke checkup, vroeg een verpleegkundige of ik geen last had van mijn hand want hij was wel erg opgezwollen en misschien zat het infuus niet goed (ehm, dit heb ik al eerder duidelijk proberen te maken maar niemand wil luisteren?) Het infuus werd opnieuw geprikt. Na meerdere pogingen omdat het niet lukte door de zwelling, en ik huilend smeekte om te stoppen, besloten ze mijn andere hand te proberen, die in 1 keer goed ging. Tevens merkte D op een gegeven moment op dat de infuus flessen met vocht en magnesium tijdens het vervangen verkeerd waren terug gezet en nu dus op elkaar plek zaten (en dus de verkeerde hoeveelheden af gaven). Eerst werd er opgemerkt dat hij het fout had, want hij was toch geen verpleegkundige? Bij een andere verpleegkundige hebben we het ook maar gemeld, en die gaf aan dat mijn vriend gelijk had en verwisselde direct de flessen. Ook probeerde ik al een tijdje met een arts in contact te komen omdat ik maar niet wist wat me nu allemaal te wachten stond. Pas na 2 dagen kon de arts me te woord staan nadat ik alleen maar aan het huilen was.

Met 31+6 werd er besloten dat ik ingeleid zou worden dmv een ballonnetje. Ondanks dat het te vroeg was, voelde het ook als een opluchting. Ik werd voorbereid, mocht op de neonatologie een kijkje nemen (met bed en al werd ik er heen gerold) en mijn vragen werden rustig beantwoord door de arts en verpleging. Ik kreeg longrijpers (oh, wat een hellse prikken zijn dat!) en mijn vriend belde het uitzendbureau dat ik op bevallen lag en hij niet kon komen. Dit was 1 dag voor hij bij een bedrijf mocht starten. Maar inplaats van "veel succes! We zien je over een paar dagen" was het: "Dan hoef je niet meer te komen". Het uitzendbureau was al lang op de hoogte van mijn zwangerschap, en deze reactie vonden wij onmenselijk. We probeerden om de woede achter ons te laten, om onze energie te steken in wat er komen ging. Nog even kwam iedereen langs, maar mijn vader was nog steeds niet langs geweest. Hij had het er moeilijk mee, dat zijn dochter in het ziekenhuis lag. En hoewel ik eerst dacht dat hij boos was, dat ik in zijn ogen een mislukking was, kwam mijn moeder met een cadeau aan van mijn vader. Uit hout had hij een hart gesneden. In het hart, zaten 2 abstracte figuren: een moeder die haar kind vast houd. Het hart was afgelakt met een glanzende lak en hij had er zichtbaar veel tijd en liefde in gestoken. Dit was voor mij een teken dat ik toch in zijn gedachte zat, en dat deed me goed.

's Ochtends rond 10 uur de volgende dag, werd het ballonnetje geplaatst. En nu begon het wachten tot hij er uit zou vallen. Dit gebeurde de volgende ochtend. De arts kwam langs om bij mij te komen kijken. Ik was zo blij dat ik een 'normale' bevalling zou hebben! Ze hadden me van te voren verteld dat de kans groot was dat ik een keizersnede zou krijgen, maar uiteindelijk mocht het dus toch op deze manier. De arts controlleerde de baby, maar zijn hartslag daalde telkens. Ook tijdens het voelen, merkte ze op dat zijn navelstreng onder hem door liep. Nadat ze dit vertelde, liep ze even de kamer uit en in no time stond er een heel team om mijn bed heen. Het werd een spoed keizersnede. Het ging niet goed en hij kon niet op de natuurlijke manier geboren worden. Voor ik het wist, werd mijn bed naar de OK gereden. Ik was helemaal in shock en lag te trillen en te huilen. Ik voelde me doodsbenauwd. Mijn vriend moest zich omkleden in een ruimte naast de OK zodat hij bij me mocht zijn. Op de OK probeerden ze me een ruggenprik te geven. Maar door de stress, pijn in mijn buik, verdriet en angst was ik zo aan het trillen en kon ik mijn rug niet bol maken. Het werd dus een algehele narcose, en voor ik het wist was ik al weg.

Ik werd wakker op de uitslaapkamer, en mijn vriend zat naast me. Hij hield vol trots een foto van onze zoon voor mijn gezicht. Ik kon de foto niet goed zien omdat ik dubbel zag van de narcose. Uiteindelijk werd ik met mijn bed naar de neonatologie gereden, waar onze zoon lag. Ik bleef maar wegvallen omdat ik doodmoe was door de narcose. Onderweg zijn we mijn ouders en schoonouders schijnbaar nog tegen gekomen. Dit kan ik me niet meer herinneren. Ook het voor het eerst zien van onze zoon is compleet uit mijn geheugen gewist. En dat doet me nog steeds enorm veel pijn. Ik kan mijn zoon nooit vertellen wat mijn eerste gedachten, of gevoelens, waren toen ik hem voor het eerst zag. Het enige wat ik me kan herinneren is dat ik hem vast mocht houden, maar na een aantal minuten begon ik zo erg weg te vallen dat ik hem terug in de couveuse wilde.

Op het moment dat ik op mijn kamer kwam, kwamen er continu mensen binnen. Maatschappelijk werk (omdat ik net 18 was, nog bij mijn ouders woonde en we geen inkomen hadden vonden ze dat we hulp nodig hadden), onderzoekers die de placenta wilden hebben voor onderzoeken naar zwangerschapsvergiftiging, en nog het een en ander wat ik me niet meer kan herinneren. Na 5 verschillende onbekende mensen in mijn kamer te hebben gehad trok ik het niet meer. Elke keer als ik net begon te slapen, kwam er wéér iemand me wakker maken. Ik vroeg aan de verpleegkundige of alles geweerd kon worden, behalve familie. Ik wilde gewoon even rust! Ik had gewoon nergens behoefte aan en wilde alleen maar slapen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je