{{ message.message }}
{{ button.text }}

#32: daar is ze dan!

Het was heftig, maar ze is het meer dan waard!

Afbeelding blog '#32: daar is ze dan!' Achtergrond blur afbeelding

Met 40+5 heeft de verloskundige me gestript, zonder al te veel succes. In de paar uurtjes direct na de poging heeft het wel een beetje gerommeld, maar dat zette niet door. Met 41 weken precies moesten we ons melden bij de gyneacoloog voor controles, een ctg en een echo. Om 10 uur werden we verwacht. Zoals gebruikelijk waren we veel te vroeg (we zijn al honderd keer in het ziekenhuis en altijd rekenen we drie kwartier om er te komen, terwijl het maar 10 minuten rijden is). Half 10 reden we de parkeergarage in en met het openen van de slagboom, kreeg ik mijn eerste wee. Op de ctg die volgde waren deze weeën ook te zien. Ze waren licht en nog heel onregelmatig.

De ctg was verder goed. Uit de echo bleek dat ze wat weinig vruchtwater had. Omdat de bevalling toch begonnen leek te zijn mochten we naar huis. Als ze vandaag nog zou komen was het goed en anders moesten we ons de volgende dag melden voor het inleiden van de bevalling.

Dat wilde ik graag voorkomen. Met de verloskundige had ik afgesproken te zullen bellen als we het ziekenhuis uit kwamen. Zij gaf aan nog wel een strippoging te willen doen en dat we daarvoor gelijk konden komen. Nou... dat heb ik geweten.

Om 12 uur waren we thuis, gestript en wel. In de auto begonnen de weeën al heftiger te worden. Het ritje langs de supermarkt heb ik dan ook overgeslagen. De wederhelft heeft nog even snel een lunch gehaald en heeft zelfs nog eventjes gewerkt. De weeën kwamen op dat moment ongeveer al elke 5 minuten. Om 1 uur ben ik naar boven gegaan om de weeën te timen, terwijl manlief nog even een Skype-gesprek voerde met zijn collega's. Dat gesprek heb ik om kwart voor 2 afgebroken. De weeën volgden elkaar heel snel op, soms binnen de 2 minuten, en om kwart over 2 was de verloskundige er. Bij controle bleek ik op de 5 cm te zitten en we vertrokken naar het ziekenhuis.

Bij aankomst in het ziekenhuis bleken er geen rolstoelen te zijn en moest ik het stuk naar de verloskamers grotendeels te voet afleggen. Wat een hel! De weeën waren heftig en vooral in mijn rug te voelen. Probeer die maar eens staand in een lift op te vangen!

Zodra we op de kamer waren ben ik onder de douche gedoken. Daar heb ik het ongeveer een half uurtje volgehouden. In de tussentijd kwam ook de kraamverzorgster in het ziekenhuis aan. De weeën waren heftig en voor mijn gevoel ging het veel te snel. Ik ben tegen half 4 op bed gaan liggen en zat toen op de 7 cm. Tien minuten later vroeg ik de verloskundige nog maar eens te checken want ik voelde persdrang. En ja hoor, 10 cm was bereikt. Om kwart voor 4 mocht ik gaan persen. En toen brak de hel los...

Het hoofdje werd geboren, maar de rest bleef achter. Mijn baarmoeder besloot dat het geboren hoofdje genoeg was en stopte ermee. Er volgden geen persweeen meer. Ze bleek met haar schouder vast te zitten en de verloskundige kreeg haar zo snel niet los. Om 2 minuten voor 4 werd de noodknop ingedrukt en stormde de ziekenhuisstaf binnen. Tot drie keer toe hebben ze geprobeerd haar te verlossen. Twee minuten later (al voelde het als twee uur), om precies 4 uur in de middag, werd ons prachtige meisje geboren. Ondanks dat ze tijdens de bevalling blauw was aangelopen, was ze perfect. Ze heeft een beetje zuurstof gehad en daarna was het oke. Ik verloor echter heel veel bloed. Bij het verlossen is mijn cervix gescheurd, met 2,5 liter bloedverlies tot gevolg.

Dat moest gefixt worden en normaal gesproken doen ze dat op de ok en onder narcose. Daar was alleen geen tijd voor. Die ingreep heb ik dus in de verloskamer ondergaan zonder verdoving en dat was zelfs voor mijn hoge pijngrens to much. Manlief kon me niet bijstaan, die was druk met ons meisje. Godzijdank bleef mijn eigen verloskundige én de kraamverzorgster steeds bij me. Zij hebben mijn hand vastgehouden en me steeds bemoedigend toegesproken. Om kwart over 5 zat het er eindelijk op. Ik was gehecht, ik kreeg vocht, antibiotica en iets om mijn baarmoeder te laten samentrekken, er was een ballon ingebracht om het bloeden te stoppen en een katheter om te plassen, en ik kon weer een klein beetje ademhalen, maar ik besefte nog niet wat er nu precies was gebeurd. Dat besef komt pas later (weet ik nu). Daarover later meer.

PS: spelfouten voorbehouden, dit is de eerste blog vanaf mijn telefoon en de autocorrect maakt daar een uitdaging van:)


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je