{{ message.message }}
{{ button.text }}

2/2 Het ontstaan van een wondertje genaamd Mick

Een horror van een bevalling. En een wolk van een zoon! Een natuurlijke bevalling loopt uit op een spoed sectio.

Afbeelding blog '2/2 Het ontstaan van een wondertje genaamd Mick' Achtergrond blur afbeelding

2/2 

De volgende dag maak ik een afsprak bij de collega van mijn huisarts. Zij feliciteerde mij met mijn zwangerschap. Ik vraag haar wat ik verder moet doen: afspraak maken bij de verloskundige.

Ondertussen hebben we het mijn moeder, zusjes, oma, schoonouders, zwager en goede vrienden verteld dat we een kindje verwachten. Mijn (Indische) oma reageerde met: 'Niet waar! Ik geloof je niet hoor!' (Natuurlijk hebben we HET bewijs mee!) Later reageerde ze met: "De kleine van je nichtje ga ik nog meemaken. Die van je zusje denk ik nog net. Maar die van jou en Jim ga ik niet meer meemaken.' Ik vond dit zo niet leuk te horen. Mijn oma gaat gewoon ons kindje wél meemaken! Dit jaar wordt ze 98 jaar!!! Ik hou zoveel van haar. Mijn Indische roos.

De eerste twee bezoekjes breng ik bij de verloskundige. Via twee echo's wordt vastgesteld dat ik 18 december 2015 ben uitgerekend. Ik word doorverwezen naar de gynaecoloog ivm mijn gbp en medicatiegebruik.

Hele zwangerschap gaat eigenlijk okay. Er waren momenten dat ik bang was om Mick te verliezen. Mijn moeder heeft in haar zwangerschap (37 weken en 5 dagen) mijn broertje Leroy verloren. Ik was toen tien jaar en heb dit heel bewust meegemaakt. En er heel veel verdriet van gehad. Ik had zo graag een broertje willen hebben... hij was zo gaaf en zo mooi.

Ergens eind augustus 2015 krijg ik een uwi (urineweginfectie) en moest mijn urine op kweek worden gezet. Uiteindelijk krijg ik hiervoor een kuurtje. Ik kreeg ook last van mijn bekken, maar dit scheen erbij te horen. De aambeien vond ik toch wel wat minder... (Btw: gaan deze ooit nog weg??? Ook ruim 10 maanden na een bevalling??? Anyone? Echt niet zo tof, dit...)

Begin november 2015, toen ik 33-34 weken zwanger was, kreeg ik pijn bij het plassen, pijn in m'n onderrug, vaak en weinig plassen... Ik vermoedde weer een urineweginfectie. Alleen voelde deze heftiger dan de vorige.

In week 35 breng ik mijn urine naar de doktersassistente. Zij komt terug met de boodschap dat het schoon was. Ik keek verbaasd en vroeg of er geen kweek gemaakt moest worden, net als de vorige keer. Ze kijkt me aan en zegt 'nee'. Mocht ik het nu niet vertrouwen dan moest ik weer urine inleveren. Beetje overrompeld loop ik daar weg. Wat zou het dan kunnen zijn? Indalingspijn???

Ik hou bij via een notitie in m'n telefoon hoe vaak ik naar het toilet ga. Aardig wat, kan ik je zeggen. En dan die zeurderige pijn... Ik bel een paar dagen later de dokter en krijg weer dezelfde assistente aan de lijn. Ze wist ook niet wat het was.

Ik ben veel water en sap gaan drinken. Mocht het misschien wel een urineweginfectie zijn, dan zou dit ook 1 van de zelfzorgadviezen zijn die je dan krijgt.

Zo sukkel ik verder tot week 38. En in deze week gebeurde er iets zo ergs; mijn allerliefste oma kwam te overlijden. Mijn lieve, kleine, tengere Indo oma. Mijn nenek. Ik was bij haar toen ze over ging. Ik heb er nog steeds moeite mee om hierover te praten.

Oma is in september 2015 naar een verzorgingstehuis gebracht omdat ze te veel zorg nodig zou hebben voor alleen thuis. De thuiszorg kon dit niet meer aan... Als wij als familie hadden geweten dat ze nog maar 3 maanden zou leven, hadden we haar thuisgehouden. Oma was zo ongelukkig daar in dat nare tehuis.

Op zondag 6 december word ik door mijn moeder gebeld dat oma slecht eraan toe is. Ze wil al een tijd niks meer eten. En dat is niet goed in combi met suikerziekte.

Ik ga naar oma en ik besloot die zondag om alleen (nou ja, alleen... Mick zat in mijn buik) over oma te waken. Oma was zo waardevol en ik hield zoveel van haar dat ik niet wilde dat ze alleen zou zijn als ze zou sterven. In mijn bijzijn gaat ze heen. Ik streel door haar haren. Geef haar kusjes. Draai haar muziek. Ik huil. Dat ze gelijk had dat ze Mick niet zou meemaken. Kon ze alsjeblieft nog twee jaar leven zodat ze 100 jaar werd en ons kindje zou zien en meemaken? Oma is op maandag 7 december 2015 ergens tussen 06:14 en 06:19 overgegaan.

Oma wordt op vrijdag 11 december gecremeerd als ik 39 weken zwanger ben. Ik hou een toespraak. Ik mis haar zo. Alles voelt zo leeg. We krijgen vandaag of morgen een kindje en ik kan mijn vreugde niet met haar delen. Eigenlijk met niemand op dit ogenblik. Ik heb de afgelopen dagen alleen maar gehuild. Met mijn handen en armen over mijn buik en gehuild. Ik moest het uiten. Ik ben geen binnenvetter.

Diezelfde dag heb ik een afspraak bij de gynaecoloog. Ik vertel haar dat ik nog steeds last heb van mijn blaas, dat ik hiervoor bij de dokter ben geweest etc. Maar dat er niks uit de test is uitgekomen. En ik wilde mijn urine inleveren maar dit ging niet mee lukken omdat het al 16:15 was en ik niet voor 17:00u bij mijn dokterspraktijk kon zijn. (Mijn afspraak liep weer behoorlijk uit.) Ze besluit mijn urine ter plekke na te kijken. En ik moest diezelfde avond de afdeling bellen voor de uitslag.

Wat een gedoe om in zo'n potje te plassen... 's Avonds bel ik voor de uitslag: niks. De dienstdoende verloskundige zegt dat niet alle bacteriën die een urineweginfectie veroorzaken meteen kan worden opgespoord. Iets met nitriet in je urine. Het zou ook andere soort bacteriën kunnen zijn. En dat weet je pas zeker als je urine op kweek wordt gezet. Of ik zaterdagmorgen (de volgende dag dus) mijn urine wilde komen brengen. Dan wordt deze op kweek gezet. En dan weer 5 werkdagen wachten op de uitslag.

Okay, wat ze daarna vertelde wist ik ook niet: dat een blaasontsteking weeën kan opwekken. Daarom kreeg ik met 24 weken zwangerschap natuurlijk uit voorzorg een kuurtje! Konden ze dit nu ook niet doen dan? Want het voelde als een #MF urineweginfectie!!! Nee. Dat konden ze niet. Ik zat toch al in mijn laatste trimester...dus als de weeën zouden komen... Ik wou dat ik hier nooit akkoord mee was gegaan!!!!

De dag erna, zaterdagmorgen, gaan Jim en ik naar het ziekenhuis en ik lever mijn potje urine in. As vrijdag, als ik precies 40 weken zwanger ben, zou ik de uitslag krijgen. We gaan vanuit het ziekenhuis naar een vriendin. Daar blijf ik de hele dag, want Jim heeft een kerstborrel op zijn werk en ik wilde niet alleen zijn.

Daar, bij mijn vriendin, lig ik op de bank in de huiskamer. Ik verrek van de pijn. Ik moet zo vaak plassen en er komt bijna niks uit. Ik slik voor de pijn twee paracetamol tabletten. Het lijkt wel of mijn blaas zowat op springen staat!

Op dinsdag 15 en woensdag 16 december raak ik mijn slijmprop in stukjes kwijt. Zou dit het teken zijn?

De hele week gaat het op en af. Op donderdag als ik 39 weken en 6 dagen ben, voel ik dat Mick minder beweegt. Ik ben zo ontzettend moe. Mijn onderrug doet pijn en ik weet hierdoor niet hoe ik 's nachts moet liggen. Slapen gaat sinds week 34-35 al ontzettend slecht. Ik ben zo ontzettend moe. Ik lijk wel stoned.

Vrijdag, als ik dan precies 40 weken zwanger ben, gaan we naar het ziekenhuis voor controle en daar spreek ik een verloskundige (die ik nog niet eerder heb ontmoet). Ze zegt dat ze nog even moet overleggen met de gynaecoloog; er was wel wat gevonden. Maar ze wist niet wat de gynaecoloog wou: kuurtje of geen kuurtje.

Na telefonisch overleg tussen de verloskundige en de gynaecoloog, wordt er besloten dat ik aan een kuurtje moet. Ze vraagt of ik mee wil doen aan een onderzoek; de ene groep laten ze wachten tot de natuurlijke bevalling zich aandient (tot 42 weken) en de andere groep leiden ze ergens tussen week 41-42 in. Ik vind alles best, zolang ik maar van de pijn af ben in m'n blaas én of ik alsjeblieft 8 uurtjes achtereen mag slapen. Ik meld ook dat ik Mick minder voel bewegen en dat ik me hierom zorgen maak. Ik word doorverwezen naar boven voor een CTG.

Zo'n drie kwartier hang ik aan de CTG en alles blijkt okay. We gaan weer naar huis... De volgende morgen om 08:00 moet ik weer terug komen voor een tweede CTG, dat schijnt volgens protocol te zijn.

's Avonds rond 19:15 krijg ik een raar gevoel in m'n buik. Het is in een flits weer weg. Een kwartier later weer... Het gebeurt in totaal een keer of 4. Zou ik gaan bevallen deze nacht? Aan de ene kant hoopte ik het zo: Ik was het niet goed en kort slapen zo zat. En aan de andere kant hoopte ik van niet, want die urineweginfectie was nog steeds behoorlijk aanwezig.

We gaan slapen totdat ik rond 03:05 naar het toilet moet om te...plassen. Alweer, ja. Ik werd er gestoord van. MAAR tijdens het afvegen lijkt het wel of ik er iets uitrek... Een behoorlijk taai stuk slijm... Zou dit mijn hele slijmprop zijn? Ik maak er een foto van... Just in case. Ik stuur de foto door naar M. Zij is verloskundige en moeder en ik heb het vermoeden dat zij wel weet hoe een slijmprop eruit ziet. M. antwoordt met: "... Dit ziet er wel echt als slijmprop uit trouwens." Ik ga weer liggen en probeer verder te slapen. Maak Jim wakker en laat de foto zien en zeg dat ik mijn slijmprop ben verloren. Hij mompelt wat en snurkt verder. Het enige wat ik me kan bedenken was: ja, jij wel!!!

Een paar tellen later kwam er een pijnlijk golfje aan... 11 min later nog 1. Dit gaat zo twee uur lang door. Dit zijn weeën. Ik weet het zeker nu. Ik krijg ze tussen de 4 en 11 min. Heel onregelmatig en ik kan ze makkelijk wegpuffen. Van horen zeggen en van wat ik gelezen heb, komen de nasty ones er binnenkort ook aan... Rond 05:25 maak ik Jim wakker en zeg dat ik weeën heb. Hij zegt "Okay, is goed", en gaat weer slapen. Vol verbazing kijk ik naar hem.

Mijn blaas begon na elke wee een beetje raar te voelen. Pijnlijk raar.

Het is 07:00 en ik bel het ziekenhuis op om te vragen of er een CTG vrij is en om te melden dat ik vanaf ongeveer 03:10 onregelmatige weeën heb. En dat ze nu gemiddeld om de 7 min komen en duren ongeveer 1 min 8 sec en 1 min en 43 sec. Krijg ik als antwoord dat het 'zeer hectisch is', 'oh dus de weeën komen gemiddeld om de 7 minuten' en 'ja, u zou bellen voor een afspraak CTG vandaag' tot 'komt u maar rond 08:00u. Kan zijn dat u nog even moet wachten want het is hectisch hier.'

Heb nooit ijsklomp als voetjes gehad en nu wel.

Goed. Ik hang aan de CTG en probeer de kleine pijnlijke weeën op te vangen. Na 80 min wordt ik los gekoppeld en toucheert de verloskundige mij van onder. 1 cm ontsluiting en mijn baarmoedermond is verweekt.

Omdat deze weeën niet 'echt' zijn, maar worden veroorzaakt door mijn urineweginfectie, word ik naar huis gestuurd. Ik mag terug komen als ik vanavond nog weeën had. Als ik nog steeds 1 cm ontsluiting zou hebben dan zou ik een slaaptablet krijgen om in ieder geval een paar uur achter elkaar te slapen om zo wat energie op te doen voor de bevalling. Had ik 3 cm of meer ontsluiting, dan moest ik blijven.

Omdat ik dit allemaal een raar verhaal vind, app ik M. weer. Zij is een kennisvriendin & zelf moeder en verloskundige. Ik vraag haar om advies. Zij bericht mij met dit: "En ja, een blaasontsteking kan baarmoeder krampen veroorzaken die lijken op weeën maar geen ontsluiting veroorzaken. Maar een blaasontsteking kan ook de bevalling op gang brengen als de baarmoeder er toch al klaar voor was. Dus ik vind het heeeeeel knap om te zeggen dat dit geen echte weeën zijn. Want als je straks terug gaat en wel 3 cm hebt waren het dus wèl echte weeën."

Ik lees dit met enorme verbazing. Door haar voelde ik me gehoord, gezien en boven alles begrepen. Daar in het ziekenhuis was ik toch maar een nummertje. Ik huilde niet van de pijn maar van ellende.

Thuisgekomen gaat Jim boodschappen doen. Een paar pakken appelsap voor mij. Ik moest maar veel sinaasappel- of appelsap drinken, want dan zou mijn urineweginfectie sneller weggaan. Ik stap onder de douche om de weeën op te vangen. Ze zijn heftiger en ik word ontzettend misselijk. Ik droog me af en probeer wat te drinken. Na een minuut gooi ik er alles weer uit. Ik herken m'n eigen lichaam niet meer. Na elke wee doet mijn blaas ontiegelijk pijn, het trekt pijnlijk samen, ik ben kots- en kotsmisselijk, mijn onderrug en zijkant doen pijn en ik heb rillingen. Dit had ik zo niet zien aankomen. Ik mis mijn vader en mijn oma ook zo heel erg. En nu moet ik blij zijn omdat ik ga bevallen. Wat een kutmoment.

Vanwege mijn gastric bypass moet ik minimaal anderhalve liter vocht (water) per dag drinken. De eerste 250 ml spuug ik er steeds weer uit. Gaat heel aangenaam zo. Not. Ik bel het ziekenhuis over m'n toeren op en ik mag langskomen.

Rond 12:50 komen we aan in het ziekenhuis. Alle spullen hadden we de eerste keer al meegenomen in de auto. Dus als de bevalling wél was begonnen, dan hoefde Jim alleen maar even naar de auto toe. ;-)

Strompelend loop ik over het zebrapad en tussendoor ben ik puffend de weeën aan het opvangen. Aangekomen op de afdeling vraagt de verpleegkundige aan mij of de pijn erger was. Ik kijk haar bijna demonisch aan en zeg 'Zie je dat niet dan???!'' In gedachten gaf ik haar een klap in haar gezicht. Mijn blaas scheurde na elke wee uit elkaar, leek het wel. De verpleegster zegt dat we dan naar een andere kamer gaan, en we lopen de CTG kamer voorbij en stoppen bij een verloskamer. Nummer 2. Die met witte-bloemen-behang die we met de open dag hadden gezien. Ik ga daar op bed liggen en doe m'n ding.

Omdat het erg hectisch is, komt de verloskundige een uurtje later. Ze gaat mij weer toucheren en zegt dat ik 2 cm ontsluiting heb en dat de bevalling begonnen was. 'Gefeliciteerd. Als alles volgens planning gaat, zijn jullie rond 22-23u vanavond mama en papa.' Niet eerder dan? Mijn blaas gaat op deze manier kapot. En ik ben bang dat dat nooit meer goed gaat komen! Ik vraag de verloskundige om een ruggenprik. Fuck this shit. Alles doet pijn en na elke wee doet mijn blaas nog meer pijn. Ik moet ook plassen, maar er komt niks uit. Ik ga maar wat douchen om de weeën op te vangen. Er staat Zwitsal wasgel in de cabine.... Ach wat, ruik ik ook meteen naar baby.

Rond 16u doet niet alleen mijn buik pijn van de weeën, maar ook mijn rug! Een wee rolt via mijn buik door naar mijn rug en weer weg. Jim masseert met z'n vuisten in m'n onderrug/billen na elke wee tot aan de bevalling.

Ik krijg een ruggenprik vanaf 3 cm. Eindelijk om 17u heb ik dan 3 cm. Ze gaan mijn vliezen breken, maar dat lukt niet zomaar. De verloskundige die die avond dienst heeft, vraagt mij of mijn vliezen al gebroken zijn. 'Nee, dat zou ik toch wel moeten merken, niet?!?' Met veel gepiel prikt ze dan mijn vliezen door. Er komt echt maar een klein straaltje vruchtwater... Hoezo zo weinig??? Ik moet hierna echt plassen en die CTG zit me in de weg. Met alle draden en hulp kom ik aan op het toilet. Natuurlijk heb ik aandrang maar er komt niks uit... Vervolgens word ik met een noodvaart naar het bed geduwd en getrokken. Mick vind het niet leuk en tijdens een wee daalt zijn hartslag naar een heel naar getal. Ik word bang... Ik moet van m'n ene zij op mijn andere zij liggen. De weeën zijn vele malen pijnlijker dan voor het breken van m'n vliezen. Op mijn rechterzijde komt Mick tot rust en stijgt zijn hartslag weer. Dit gebeurt nog een aantal keer. Ze merken dat ik de computer in de gaten hou om de hartslag van Mick in de gaten te houden. Ze besluiten om deze weg te draaien voor mij weg en zetten het geluid ook uit... Ik ben eigenlijk in alle staten. Tijdens een zeer pijnlijke wee, waar Mick z'n hartslag weer daalde en er een stuk of 3 man de kamer binnen stormde, werd mijn buik raar en groot. Alsof Mick is gaan draaien... Wist niet dat mijn buik zo groot kon worden... Omdat de CTG er steeds werd afgeschopt, kreeg Mick zo'n metertje op zijn hoofdje geprikt. Blijkbaar toch gevoelig bij het zetten, want hij was het er niet mee eens.

Het is rond 18u als ze bij mij een katheter inbrengen. Schijnt nogal moeite te kosten, want Mick z'n hoofdje ligt tegen m'n blaas. De gel die ze in je plasbuis spuiten moet de boel verdoven zodat ze de katheter in kunnen brengen. No no. Ik voelde alles. Inclusief het agressief-door-duwen-van-de-katheter-mijn-plasbuis-in. Als deze er eenmaal in zit, stroomt er wat urine met aardig wat bloed door het slangetje het zakje in. Ik kijk er wat bedroefd naar.

Ik word door twee verpleegsters gehaald voor een ruggenprik. Jim gaat mee. De afdeling komt me bekend voor; hier werd ik ook naartoe gebracht toen ik het jaar ervoor geopereerd werd en een gastric bypass kreeg... De steriele geur maakt me zenuwachtig en het lijkt of de weeën minder komen en minder pijnlijk zijn... Het zal toch niet stagneren? De anesthesist zet de ruggenprik (wat een beetje voelde alsof er een brandende sigaret tegen m'n onderrug kwam) en ik voelde bijna niks meer. Nou ja, een beetje, maar geen scherp randje meer.

Terug op de verloskamer kon ik eindelijk even bijkomen en bijtanken. Bijna elk uur komen ze bij mij kijken en ik blijf hangen op 3 cm ontsluiting. Mijn ruggenprik heeft uiteindelijk maar anderhalf uur geholpen. Rond 19:50 zit ik als een gek mijn weeën weg te puffen en zijn ze veel pijnlijker als voorheen.

21:04 nog steeds 3 cm ontsluiting... Als ik om 22u nog steeds 3 cm heb, gaan ze een middel toedienen om de weeën op te wekken en te verstevigen.

Ik lig hier te verkrampen van de pijn van de weeën en van de pijn in mijn blaas! Ondertussen loop ik ze weg te puffen, wat ik op yoga geleerd heb. De verpleegster puft mee. In. Mijn. Gezicht. En haar adem ruikt naar lange tijd niet gedronken en niet gegeten te hebben. Dit gaat even anders en ik vraag haar de andere kant op te puffen want haar ademt stinkt. Neeeeeeeeeee! Zeg ik dit nou echt?! Ik kijk Jim aan en hij schaamt zich kapot. Ik kan er echt niets aan doen. Het floepte er echt zo uit!!!

22:15 5 cm ontsluiting. Ze hebben de dosering verhoogd van de ruggenprik, maar deze helpt niet meer. De verloskundige vraagt of ik weet dat de baby als sterrenkijker ligt. Ik schrik en denk meteen dat dit er ook nog wel eens bij kan. 'Nee.' Hij lag tot voor kort gewoon in achterhoofdsligging... Ik word bang want een sterrenkijker wordt toch geboren via een keizersnede? Ik ben totaal niet bang voor een sectio, maar wel voor een natuurlijke bevalling van een sterrenkijker! Dit zou écht wel het einde kunnen zijn van mijn #lovetunnel. Ik wilde mijn twee uitgangen daar beneden toch écht wel gescheiden houden hoor. Ik vraag om een sectio. Want ik ben nauw, daar beneden. Is mij verteld door de doktersassistente die mij hielp met een uitstrijkje. Ik krijg te horen dat een sectio alleen wordt gedaan als er gevaar voor moeder en/of kindje is. In stilte bid ik voor een sectio. Want ik trek dit niet meer.

22:30 Mijn moeder en zusje komen de verloskamer ingelopen met iets te eten voor Jim. De verpleegster is bang dat ik ook ga eten, en dat ik dan straks tijdens het uitdrijven alles eruit gooi. Ze had geen zin om spuug op te ruimen. Alsof ik trek in eten heb... Ik heb te veel pijn en wil alleen met Jim zijn. En verzoek mijn moeder en zusje te wachten in de koffiekamer. Wat ik achteraf heel erg vond, want ik wilde hun er heel graag bij hebben. Maar ik kon m'n focus niet op mezelf houden als ze erbij hadden gezeten...

23:34 6 cm ontsluiting. Ik ben kapot. Verder dan kapot, eigenlijk.

01:18 8 cm bijna 9 cm ontsluiting. Heel raar, maar ik ben in slaap gevallen en puf zo de weeën weg. Ik kan niet meer. Laat mij maar zo.

01:42 De verloskundige voelt 10 cm ontsluiten en besluit haar hand in mijn vagina te houden tijdens een wee. Om de een of andere reden lijken mijn weeën wel minder vaak te komen en minder krachtig... Uiteindelijk krijg ik toch een wee en zie ik haar gezicht ernstig worden. Okay, wat is dit?! Ze zegt dat ze eerst 10 cm ontsluiting voelt en dat dit 8-9 cm wordt na een wee... en dit hoort niet.

02:25 De verloskundige heeft overlegd met de gynaecoloog. Ik krijg geen verdere ontsluitingen. De gynaecoloog komt zo zelf polshoogte nemen en gaat dan ook overleggen met de kinderarts. Van wat ik begreep sturen ze aan op een spoed sectio, gezien de lengte van de bevalling en de vorderingen. Ik slaap by the way. Dit alles gaat aan mij voorbij. In mijn droom ben ik met mijn oma bezig. En mijn vader. Dat ik ze zo mis en zo graag bij me had op dit moment.

02:40 Ook de gynaecoloog moet daar beneden toucheren... Hij maakt mij wakker en vraagt mij hoe ik me voel. 'Raar, heel moe en pijn in mijn blaas', zeg ik.

02:45 Kogel is door de kerk: het wordt een spoed sectio en het hele OK-team wordt opgetrommeld.

Ik word alleen naar boven gebracht. Tijdens de rit horen mijn moeder, zussen en schoonouders mij nog een aantal weeën weg puffen en kreunen. Jim blijft achter. Hij krijgt OK-kleding om aan te trekken.

Er was geen tijd meer om mij een ander soort ruggenprik te geven, dus kreeg ik verdoving in mijn huidige ruggenprik ingespoten.

Ik ben zo moe. Weet niet meer of ik nu wakker ben of aan het slapen ben. Ik krijg allerlei toeters en bellen op en aan mij. Jim komt achter mij zitten. (Mijn steun en toeverlaat. Hij, die elke wee mij in mijn onderrug/bil aan het wegmasseren was. Hij, die mij positief bleef toespreken. Wat hou ik van hem!) Ik begin wazig te wauwelen...

(Fyi: mijn zusje was twee maanden ervoor bevallen via een gentle sectio. Aan haar werd gevraagd of ze wilde zien hoe haar kleine meid uit haar buik werd gehaald.)

De gynaecoloog is met mij bezig en op een gegeven moment voel ik geruk en getrek aan mijn lichaam. Ik ben weer een beetje in slaap gevallen. Ook ben ik aan het trillen. Heel erg aan het trillen en heb ik het ontzettend koud. Schijnt normaal te zijn... Op een gegeven moment hoor ik de gyneacoloog wat vragen. Ik versta het niet goed, maar het klonk alsof hij vroeg of ik mijn zoon wilde zien. Uit mijn buik getild?!? Nee, dat kon ik er nu niet meer bij hebben. Ik werd raar aangekeken. Wat heb ik verkeerd gezegd? Ik wist het echt niet meer.

(Achteraf bleek dus dat de gynaecoloog vroeg of ik mijn zoon wilde zien. En dat ik 'Nee' zei, de aanwezige mensen dit niet begrepen. Ik heb zitten huilen! Natuurlijk wilde ik mijn zoon zien! Ik was gewoon echt van het padje. Later bij de controles heb ik dit uitgesproken. Hij herinnerde zich inderdaad dat ik 'nee' had gezegd, en dat hij dit heel raar vond. Maar wel blij was dat ik dit nu vertelde. Met de hele voorgeschiedenis.)

Om 03:44 hoor ik een baby huilen! Ons kind! Onze zoon Mickey! Hij wordt meteen overgedragen aan de kinderarts, en Jim gaat met Mick mee ("Jim, als ik ooit ga bevallen via een spoed sectio, dan ga jij heen waar Mick is!!! Je laat hem geen seconde uit je zicht!!!) Waarom krijg ik mijn zoontje niet te zien??? Hallo??? Ik moet bijna huilen. Er wordt me gezegd dat de kinderarts Mick aan het nakijken is.

Eindelijk na zo'n 10 minuten krijg ik Mick op mijn borst. Hij kijkt mij aan. Wat een magisch moment. Sliep ik? Wat is hij mooi. Ik zeg tegen Mick: 'Welkom op de wereld, lieve Mick. Gefeliciteerd met je geboorte. Wat ben je mooi.' Hij kijkt mij aan alsof hij iets aan het inprenten is. Alsof ook hij dit mooie moment wilt onthouden. 

Nu zijn we een gezinnetje. 

Ik ben mama geworden! Wat ben ik trots! Papa, je hebt een kleinzoon gekregen! Mick Lodewijk Timotheus Bram. Mick is vernoemd naar mijn vader, zwager en mijn opa (van Indo oma). 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je