{{ message.message }}
{{ button.text }}

10. De 10 maanden na het verlies.

Wij hadden afscheid moeten nemen van het meest belangrijkste waar we de afgelopen 9 maanden naar hadden uit gekeken. Maar om me heen leek iedereen wel zwanger.. Iedereen was blij, behalve wij.

Afbeelding blog '10. De 10 maanden na het verlies. '

In 2016 was ik met zoveel mensen tegelijk zwanger, een vruchtbaarjaar zeg maar hier in de omgeving. De mensen die in dezelfde maand moesten bevallen gingen langs mij heen. Onze wereld stond stil de maanden na het verlies terwijl iedereen door ging.

Helaas kun je het onderwerp kinderen en zwangeren niet even stop zetten. We probeerden al redelijk snel weer naar een ritme toe te gaan en na een week liepen we over het dorp om boodschappen te doen. Het leek wel of iedereen ineens zwanger was of net bevallen.. Wat voelde dat nog eens als een steek weer in je rug. Ik heb vaak ook gedacht waarom hun wel en ik niet??

In augustus dat jaar was er nog een hele lading die moest bevallen toen de derde in dat weekend een berichtje stuurde knapte er iets. Zoveel geluk en blijdschap van iedereen, echt ik gun het iedereen maar ook mezelf. En daar stond ik dan, met niks, alleen maar lege handen en een rugzak vol verdriet.

Langzaam proberen we alles op te pakken. Weer onder de mensen te komen, het verdriet een plaatsje te geven, een hoop bezoekjes bij de psycholoog en dan was er nog werk. In november begon ik weer met opbouwen, ik werkte ook nog eens op een kinderdagverblijf.. Dat maakte het terug komen niet veel makkelijker, überhaupt weer iedereen onder ogen komen.

In november leek het geestelijk iets beter te gaan maar ineens werd ik zo moe. Op controle bij de internist dit aangeven en bloed laten prikken. Daar kwam helaas uit dat ik ineens een traagwerkende schildklier heb. Het moment dat wij weer wat dachten aan een tweede kindje werd gelijk aan de kant gezet want ik mocht absoluut niet zwanger worden.

In de maanden na het verlies waren er veel ziekenhuis bezoeken, veel familie om ons heen. Proberen leuke dingen te doen, je leven weer op te pakken maar dat viel zeker niet mee. Vooral veel tranen, pijn, verdriet en boosheid. We zijn ook met de gynaecologen in gesprek geweest om verhaal te halen.

Helaas kwam daar niet uit wat we gehoopt hadden. Wij vinden dat ze het totaal verkeerd ingeschat hebben, uiteindelijk hebben ze dat ook wel gezegd maar helaas op papier niet.. Ze hebben zo grote marche op het einde op de groei echo’s maar blijft een feit dat ze beter naar mij hadden moeten kijken.. Helaas met alles wat gezegd wordt en gedaan wordt krijgen wij J niet terug..

Wat voelde die eerste feestdagen hard. We keken er zo naar uit dit als gezin te vieren maar daarin tegen waren het vooral dagen met tranen.

In maart kreeg ik dan eindelijk weer groen licht. Mijn schildklier waarde was goed!




*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je