{{ message.message }}
{{ button.text }}
Afbeelding blog 'Bang voor de reacties op mijn zwangerschap' Achtergrond blur afbeelding
Zwanger zijn is iets moois, magisch en bijzonder. Waarschijnlijk delen wij allemaal dezelfde mening als ik zeg dat zwanger zijn het mooiste is wat er bestaat. Toch? Maar liefst 4 keer mocht ik dit meemaken. De eerste keer kwam "onverwachts". Noem dat maar onverwachts als je toch met je benen wijd hebt gelegen. Maar goed, je snapt wat ik bedoel. Diep geschokt maar toch ontzettend blij dat er een mini mensje in mij aan het groeien was. In November testte ik positief en in December hebben wij dit blije nieuwe gedeeld met de buitenwereld. Reacties waren verschillend maar ze waren allemaal oke en zelfs met een heleboel tranen. 3 maanden na mijn bevalling was ik alweer zwanger, dat was niet helemaal de bedoeling maar eigen schuld dikke bult. Evengoed was ik meer dan blij en de 2 kinders zat wat betreft leeftijd heel dicht op elkaar. ZO LEUK! Ook nu besloten wij om het heel snel te vertellen, gewoon omdat we erg happy waren met dit mooie nieuws. Wederom werd er goed op gereageerd. "wat snel" heb ik vaker gehoord haha. Ik mocht 10+3 weken zwanger zijn. Kennelijk zat er toch iets niet helemaal goed. Ik wou niet snel weer zwanger worden, omdat dit toch een enorm grote impact had. Ik ging aan de pil. (Daar heb ik trouwens ook een blog over geschreven hier op Mamaplaats) Mijn eierstokken bleven niet stil liggen. Het bleef kriebelen en na een fijn gesprek met zijn tweetjes, let's do this! EN zo geschiede. Ik werd zwanger. Super onzeker en niet wetende wanneer we dit bekend moesten maken. We besloten te wachten tot sowieso na de 10 weken echo. Ik was 12 weken en toen mocht iedereen het weten. In die tussentijd keek ik video's op Youtube naar al die leuke bekendmakingen en de reacties hierop. Dit wou ik ook! Die uitbundige reacties. Dit leek een utopie, ha! Maar ik gaf het niet op..... juist niet. En bij mijn laatste zwangerschap moest dit anders had ik bedacht. Gewoon om later terug te kunnen kijken op geweldige reacties. 

Vanaf het moment dat ik wist weer zwanger te zijn ben ik non stop bezig geweest wat iedereen zou zeggen. Bang voor de reacties die gingen komen. Ik ben inderdaad zo een type die zichzelf hier ontzettend druk om kan maken. Nu niet meer, ik heb mijn lesje wel geleerd. Maar dat is een ander verhaal. Er ging geen dag voorbij dat ik hier niet mee bezig was en dan nog maar te zwijgen over het moment dat je het toch moet gaan vertellen, want: het buikje kan niet meer verstopt worden onder een oversized t-shirt van de wederhelft. Ik zie mezelf nog zitten bij de verloskundige, bijna jankend. Ik vertelde haar dat ik doodsbang was om de mensen om ons heen te vertellen dat we nog een kindje verwachte. Waarop de verloskundige een fenomenale tip gaf. "Wij houden gewoon van neuken". EN dat jongens is de beste tip die je van iemand kunt krijgen! Dat laatste denk ik nu. Toen moest ik er knoeperdje hard om lachen. 

Hoe vaak ik niet tegen mijn wederhelft heb gezegd, "we houden gewoon ons mond". Misselijkheid en diarree gingen er aan vooraf en nog was ik er niet klaar voor. Inmiddels was ik 11 weken zwanger en werd het toch tijd om uit de school te klappen. Nu wil je natuurlijk weten, hoe waren die reacties? Lang verhaal kort: Het was niet zo erg als ik dacht. Maar of het tegenviel? Ja! Dit was mijn laatste zwangerschap en dit kon ik niet nog een keer overdoen. Ik maakte mijzelf helemaal gek om bezig te zijn met wat andere vonden van mijn zwangerschap. Reacties als "Jullie gaan voor een elftal?", "alweer?" of "hierna moeten jullie stoppen" passeerde de revue. Man man man wat heb ik mijzelf dit aangetrokken. Zo erg dat ik niet durfde te genieten van deze laatste zwangerschap. Terwijl dit laatste zo enorm belangrijk is want, je krijgt spijt als je niet geniet! En in dat stadium zit ik nu. Spijt dat ik niet heb genoten van alles wat er gebeurde, mijn buik die groeide, de prachtige echo's, de heerlijke schopjes (in het begin haha), het hebben van een buik en er trots op zijn. 

Nu 8 maanden na mijn bevalling kan er om janken, keihard! Wat bezielde mij om mijzelf zo intens bezig te houden met wat andere mensen vonden en dachten? I don't know. Dat heeft mij het genieten ontnomen. Een stukje schuldgevoel komt erbij... snap je? Nu durf ik hardop te zeggen wat ik toen dacht - Een dikke middelvinger naar een ieder die het er niet mee eens was. Laten we niet vergeten dat wij, wederhelft en ik alles samen doen. Geen oppas en 1 van ons die werkt vanuit huis + 3 kids.. tsja dat is een prettige pittige opgave, maar ik zou het voor niets willen ruilen. We doen het maar ff. Er bestaat voor ons niet iets als even samen bijtanken. Al is het maar door simpelweg de boel de boel laten en ergens een hapje te eten. Nope! En dat geeft niets. Maar dat geeft een ieder die het niet eens is met een zwangerschap en de hoeveelheid kinderen die je maakt niet het recht om hierover te oordelen. Zitten pa en moe nou 4 keer in de week in de kroeg dan zeg jaha, je hebt zo gelijk! Maar niet in deze. Al zou ik 6 kinderen willen....

Toch ben ik trots op deze foto waarmee wij de rest van de wereld lieten weten, nog een klein spruitje te mogen verwelkomen in ons leven. Het kersje op ons gezin ♥ 

Laat je niet in een hoekje drukken waar je helemaal niet in wil staan. Geniet! iedere dag! 

Tjuus ♥ 
Kim

www.kimmichaelis.nl






Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je