{{ message.message }}
{{ button.text }}

Zwangerschapsdementie

Afbeelding blog 'Zwangerschapsdementie'

Zwangerschapsdementie

Shit verslapen!! Snel uit bed, tanden poetsen, borstel door mijn haren. Ontbijt slaan we over.... kinderen met tegenzin uit bed trekken (letterlijk trekken). Ik loop mijn slaapkamer in en zie mijn man nog in bed liggen. Lichtelijk geïrriteerd schreeuw ik dat hij wakker moet worden en moet opschieten. Ik krijg een boze “ waar ben je mee bezig mafkees, het is zaterdag” naar mijn hoofd geslingerd.
“Kuttttttttt”!!!
Ach ja ik ben nu toch al wakker. Kinderen voor de tv en ik snel met de auto heen en weer naar de bakker. Verse warme broodjes als goedmakertje. Na tien minuten zoeken naar de autosleutels kan ik eindelijk vertrekken. Aan het einde van de straat kon ik weer omkeren, portemonnee vergeten, pfffff.
Nou nou, uiteindelijk bij de bakker. Het is druk!! Terwijl ik sta te wachten kijken mensen me zichtbaar vermakelijk aan. Twee kinderen dwingen hun ouders naar mij te kijken, al wijzend naar mijn voeten. Ze lachen uitbundig. “ Wat is er in godsna.... of fuck!!” Ik sta hier in mijn harige gorilla pantoffels. 
Eenmaal thuis heeft manlief de tafel gedekt. Wat fijn!! Ik wil de broodjes pakken,maar hé.... hmmm ze liggen niet op het aanrecht. De auto dan?! Nee ook niet.. ah bah!! Nog bij de bakker. Hele gezin in rep en roer want ze hebben honger. Ik terug naar de bakker. “Sorry mevrouw, hier is niks blijven liggen”.. ik snap er niks meer van. Met nieuwe broodjes weer op weg naar huis. Bij thuiskomst houd mijn man mij de zak met broodjes voor, “kijk eens wat ik in de wasmand vond!” De dag is net begonnen, maar ik ben er alweer klaar mee. Het is ondertussen 10 uur. Shit!! Sofie heeft om 11 uur generale repetitie. Ik zeg me dochter dat ze me best even had mogen helpen herinneren.. generale repetitie was zeker drie kwartier rijden, met dit weer kun je er rustig een half uur bij rekenen. Teleurgesteld en met het schaamrood op mijn kaken bel ik haar trainer om Sofie af te melden voor vandaag. Sofie staat te tieren op de achtergrond. Tijdens het gesprek met de trainer krijg ik te horen dat ik me vergis. De training is aankomende zaterdag pas.

Ik laat de boel de boel, ga lekker een uur lang in bad liggen en trek daarna mijn huispak aan. Vervolgens lig ik beneden op de bank met mijn favoriete the walking dead trui, een joggingbroek met een minuscuul toch zichtbaar gat bij mijn kruis en mijn haar ongekamd in een slordige knot. Mijn man is naar de garage en mijn kinderen zijn boven. God mag weten wat ze aan het doen zijn. Dan gaat de bel.... me hart slaat een toon over. Verwachtte ik iemand? Had ik een afspraak? Misschien Jehovagetuigen... onee die komen alleen op zondag, of niet....

Bij het openen van de deur sta ik oog in oog met een klant (ik ben gastouder) en met hoge uitzondering zou ik vandaag blijkbaar haar twee kinderen opvangen. Straal vergeten!! Ik stammel en brabbel.... het beste is toegeven dat ik het vergeten was en mijn excuses aanbieden.
De twee kinderen lekker aan het spelen met de duplo en hun moeder net vertrokken als mijn telefoon gaat. Mijn kapper vraagt waar ik blijf?! 
Shit, een dubbele afspraak en beide vergeten. 

De dag vliegt voorbij, huishouden loopt als een speer. Kindjes opgehaald en ik plof neer op de bank. Even tv kijken. Nergens is de afstandsbediening te vinden. Zoeken, zoeken, iedereen zoekt mee. “Mammmmm!!” Roept Quinten, mijn oudste zoon. “De wasmachine bonkt”.
Mijn god!! Ik ren naar boven, zet het ding uit en open het deurtje... jahoor! Nou je raad het al, de afstandbediening... helemaal doorweekt. 

Mijn dag kan niet erger, ben te moe om ook nog maar iets te doen dus hebben we eten besteld. Een half uur later gaat de bel. Heerlijk!! Lekker eten. Ik ben de bezorger 25,50 verschuldigd en pakt mijn portemonnee. Shit!! Leeg..... ook mijn man heeft geen contant geld. We hebben niks in huis. We zijn vaste klant en de bezorger zou het verrekenen. De schat!!

Wat een dag!! Om half 9 plof ik in bed. 

Pfff en dan te bedenken dat ik niet eens zwanger ben!! Wat moeten zwangere vrouwen dan wel niet doormaken!!

Zwangerschapsdementie is dat niet gewoon vrouwelijke vergetelachtigheid..
Want zwanger of niet, bovenstaande is toch gewoon dagelijkse kost voor elke vrouw?

  

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je