{{ message.message }}
{{ button.text }}

Zwanger, en dan?

In navolging van mijn eerste 2 blogs over vruchtbaarheidsbehandelingen en dankbaarheid, vertel ik in deze blog over mijn eerste zwangerschap.

Afbeelding blog 'Zwanger, en dan?'

Ja, het moment is daar! Een eigen test, een test van MvM, ze geven aan dat ik zwanger ben. Maar het dringt niet echt door ofzo. De maandag na het testweekend bel ik naar de fertiliteitsafdeling van het ziekenhuis. Ik geef ze de uitslag en wordt uitbundig gefeliciteerd. En er wordt een datum geprikt voor de 1e echo. Over 3 weken mag u komen, mevrouw. Say what? Net 2 zenuwslopende wachtweken doorstaan en jij vertelt me doodleuk dat ik nóg 3 weken geduld moet hebben?? Natuurlijk wist ik dit vooruit, maar rationeel denken lukt me niet meer. Nemen de hormonen het nu al over?

Anyway, ik plan de 3 extra wachtweken, zoals ik ze liefkozend gedoopt heb, vol met leuke dingen en stiekem doe ik af en toe nog een testje. Ik heb die bevestiging nodig. De dagen kruipen, maar vliegen voorbij. Eindelijk wordt het 23 juni, ik ben de hele dag vrij en de echo staat halverwege de middag gepland. Ik tel de minuten af en ben me een partij nerveus! Het is maar een kwartier rijden naar het ziekenhuis, toch wil ik al ruim een uur vantevoren vertrekken, stel je voor dat het druk is #hellocontrolefreakinme! Doen we niet natuurlijk. We zitten in de wachtkamer, maar tien minuutjes te vroeg. Ze kruipen ...

En zoals altijd, gaat niks op tijd natuurlijk. Kleine kindjes en dikke buiken in de wachtkamer, maar ook hoopvolle gezichten (komen zij ook voor een eerste echo of wellicht voor een vruchtbaarheidsbehandeling, het is immers niet gescheiden in dit ziekenhuis). Eindelijk worden we naar binnen geroepen. Ik wil gelijk het omkleedhokje instappen (ben immers niet anders gewend na de vele inwendige echo's om follikels te meten etc.) maar wordt gesommeerd even te gaan zitten. Er worden honderd (voor mijn gevoel) vragen op me afgevuurd en dan mag ik eindelijk het hokkie in. Ik trek mijn broek en onderbroek uit en ga daarna op het bed liggen. Ik zeg nog net niet 'schiet nu maar op' als ze uitlegt hoe we te werk gaan. Ze brengt het echo-apparaat in en we zien het meteen. Ons ienieminimensje. Bam, de waterlanders. Ze blijven komen. De arts gaat op zoek naar het knipperlichtje en ja, hij doet het! Het hartje klopt. Het minimensje wordt opgemeten en ligt qua groei keurig op schema. We kijken nog even en dan mag ik me weer aankleden. Er wordt weer een afspraak gemaakt voor als we 10 weken zijn. Nog 1 keer bij de fertiliteitsartsen, als dan alles goed is, word ik overgedragen naar de gewone gyneacologie.

Met 10 weken al een heel ander beeld, het is best flink gegroeid, we zien al overduidelijk armpjes en beentjes en het maait alle kanten op. Hij/zij doet het super! En dus word ik inderdaad overgedragen naar gyneacologie. Ik mag ook kiezen voor een verloskundige, maar blijf liever bij gyneacologie onder controle ivm mijn ziekte van Crohn. Rond 12 weken mogen we komen voor de officiele termijnecho. Ondertussen krijgen we al informatie mee over de combinatietest. Eenmaal thuis besluiten we samen dit niet te willen. De chromosoomafwijkingen komen niet in onze familie's voor en daarnaast ben ik van mening dat er zoveel meer mis kan zijn / zou kunnen gaan dan hetgeen nu getest zou worden. Rond deze 10 weken heb ik trouwens al best een buikje en er wordt me voor het eerst door iemand die niet op de hoogte was van onze moeilijke reis, gevraagd of ik misschien zwanger ben. Woohoo, mensen zien het al aan me #mijlpaal!!

Met 12 weken weer op naar het ziekenhuis. Voor het eerst een uitwendige echo. Wow, wat groeit dat kleine ding hard! En nog altijd precies op schema. De officiele uitgerekende datum wordt nu op 2 februari 2016 gesteld, zoals we zelf ook al hadden berekent, maar dat terzijde. Een nieuwe afspraak volgt, met 16 weken. Pfff, 4 weken tot ik mijn mini weer kan zien. Vandaag delen wij ons nieuws op Facebook. De reacties zijn overweldigend. Vandaag hebben we het ook over namen, de meisjesnaam heb ik al een aantal jaren in mijn hoofd en mijn man is gelijk enthousiast. Snel besloten dus. Voor een jongen komen we er echter niet uit, daarin verschilt onze smaak gigantisch. We besluiten af te wachten tot we weten wat het geslacht is. Wordt het een meisje, dan hóeven we niet eens meer na te denken over een jongensnaam.

Ondertussen groeit mijn buik als een malle en op 14 weken en 6 dagen meen ik iets te voelen. Het gefladder (mijn darmen zijn het zeer zeker niet, door mijn Crohn ken ik die door en door) zoals andere vrouwen het beschrijven. De dagen erna ben ik alert, maar voel ik het niet meer. Op de dag dat ik exact 16 weken ben en mijn eerste, echte buikfoto maak en online plaats, voel ik ons kleintje weer. En dit keer weet ik het zeker! Wat een mooie dag. De echo is ook helemaal goed. Nu op naar de 20 weken echo op 17 september. Eindelijk weten we dan of het een hij of zij is.

De dag voor de 20 weken echo gaan we naar het gemeentehuis, met 2 getuigen en leggen we een geregistreerd partnerschap vast. Geen gedoe, pure formaliteit. Ik heb wel een mooi positiejurkje gescoord, want mijn buik is echt al huge en mag gezien worden. Verder doen we niets bijzonders. Handtekening en wegwezen. We eten een gebakje met de getuigen en dat was dat. Ik mag nu in ieder geval dezelfde achternaam dragen als de liefde van mijn leven en ons ongeboren kind.

Dan breekt 17 september aan, de 20 weken echo. Spannend. De echoscopiste is geduldig, legt alles netjes uit en ons kindje is 'gezond'. Tussen aanhalingstekens, want het geeft geen garantie, een goede 20 weken echo. En dan even gluren tussen de beentjes. Een meisje, ik zie het eigenlijk zelf al. Maar de echoscopiste bevestigt het. We verwachten een meisje. We zijn over the moon!

Er volgen nog wat controles en het derde en laatste trimester breekt aan. Mijn buik is gigantisch, en het begint best pittig te worden. Ik loop niet meer, ik waggel. Maar voel me goed! Tot de 33 weken. Ik ben ruim 20 kilo aangekomen, mijn buik is mega en de kleine meid is al volledig ingedaald en ondanks dat we in december zitten, krijg ik ontzettend last van vochtophopingen. De dagen worden lang, ik kan niet veel meer, kom door al het vocht nog eens 7 kilo aan, slaap bijzonder slecht en tel echt af. De controles zijn verder goed. De uitgerekende datum breekt aan, maar er gebeurt nog niet veel. Ik heb die dag nog een afspraak in het ziekenhuis en het kost me veel moeite mezelf van de bank af te krijgen. Er wordt afgesproken het nog een paar dagen de tijd te geven om uit zichzelf te starten. Er wordt wel vast een afspraak gepland voor 8 februari. Als ik die datum uitloop, zal inleiding 1 van de dagen erna ingezet worden. Ik heb al dagen last van voorweeën, maar het zet niet door. Zondag breekt aan, 7 februari. Ik verlies alle hoop en vrees dat het een bevalling dmv inleiding gaat worden. Maar 's avonds na het eten voel ik me raar. En even na achten starten de voorweeën weer. Mijn gevoel zegt me dat dít het moment is. Morgen, 8 februari is mijn man jarig, ik ga hem het mooiste cadeau ever geven! We besluiten niet naar bed te gaan en dat is maar goed ook. Want even na elven zetten de voorweeën door. Ik gebruik de box om op te leunen, ideaal! Er zit nog een aardige tijd tussen de weeën. Dus we kijken wat tv en af en toe sta ik tegen de box geplakt. Rond half twee in de nacht, komen ze steeds sneller op elkaar. We gaan timen, 7 minuten, 6 minuten, 5 minuten ...

Rond 3 uur komen ze om de 4 minuten en bellen we het ziekenhuis. We mogen meteen komen, het is begonnen ...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je