{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wie en wat is Gender Balance (deel 4)

Afbeelding blog 'Wie en wat is Gender Balance (deel 4)' Achtergrond blur afbeelding

Dit is het vierde en zeker niet het laatste deel van deze reeks. Eerder vertelde ik dat ik erg ziek was geweest en helaas draag ik de gevolgen nog dagelijks met mij mee. Door de trombose zijn er bloedproppen in mijn longen gekomen. Een deel van mijn longen is afgestorven en zoiets geneest niet. Kapot is kapot. Dus ik ben snel benauwd en vermoeid. Maar hey ik leef nog! Dat is een wonder op zich.

Deel 2 en 3 gingen over mijn eerste zwangerschap en het verlies van onze dochter. In vorige blogs schreef ik al wat over de kinderen die ik later nog mocht krijgen. Twee knappe blonde knullen!

De zwangerschappen waren op z'n zachtst gezegd zwaar. Elke dag mezelf prikken in de hoop dat deze kindjes gezond ter wereld mochten komen was niet makkelijk. Ook omdat er geen garanties waren. Niet alleen was ik misselijk tot na de bevalling, mijn bekken besloot om ermee om te houden en heb ik per kind 18 maanden in een rolstoel gezeten en rechtop geslapen. Liggen was onmogelijk door de pijn, dus ik zakte ik een zittende houding weg in dromen over doodgeboorte en wc's die niet geschikt waren voor gebruik (gelukkig maar want anders zou je mooi in bed plassen bij een goed gemikte baby kick!) Een half jaar na de geboorte van onze jongste, kwam dan eindelijk een antwoord op de ongebruikelijke bekkenpijn: de ziekte van Bechterew. Dit is ontstekingsreuma dat zich in de gewrichten vast zet en deze laat verstijven. Dat kon er ook nog wel bij natuurlijk!

De geboorte van de jongens was heftig maar zo mooi. Niet compleet maar wel weer liefde en een reden om door te gaan. Maar met 9 pond en 57 cm aan baby was herstellen niet simpel.

Helaas hebben zij ook hun eigen problematiek, waardoor ik het ouderschap soms behoorlijk pittig vind. Autisme icm ADHD is niet voor slappelingen zullen we maar zeggen 😉 en hoewel ik soms echt wel kan zwelgen in zelfmedelijden (waarom ihihik?!) heb ik weinig keus. Je gaat gewoon door. Voor die mooie kinderen die we wel mochten houden.

En niet alleen heb ik mijn armen eindelijk vol, ik heb ook veel van hen geleerd. Geduld bijvoorbeeld. Echt niet mijn sterkste kant. Maar je zal wel moeten als je kind zich niet ontwikkeld volgens verwachting. Bovendien is er altijd een gemis gebleven. Van wat we hadden moeten hebben maar ons is afgenomen. Een zoon is oh zo mooi. Ik ben trots wanneer ze voor mij uit fietsen (ook al sta ik doodsangsten uit! Kijk uit voor die auto! Hou afstand! Overstekend wild!) en elke avond bij het slapen gaan kijk ik naar hun lief slapende lijfjes en voel mij zo rijk. Afgemat maar rijk. En toch, er mist iemand. En haar kunnen wij nooit vervangen. Dat zou ik niet eens willen. Maar een zusje erbij zou het af maken. Zodat we kunnen zien hoe een dochter van ons eruit ziet. Hoe een dochter van ons zich gedraagt. Een druktemaker, ongetwijfeld. Blonde haren ook. Lange benen net als de rest van de familie. Klein dopneusje. Maar vooral helemaal uniek en zichzelf.

Dus begon ik aan een zoektocht: kun je het geslacht van je kindje beïnvloeden en zo ja, hoe? Daarover volgende keer meer ♥️

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je