{{ message.message }}
{{ button.text }}

Weg roze wolk door die stomme GBS bacterie.

Mijn vliezen braken voordat ik aan de antibiotica lag die ervoor moest zorgen dat de GBS bacterie niet bij mijn kindje kon komen..

Afbeelding blog 'Weg roze wolk door die stomme GBS bacterie.'

In mijn vorige blog is te lezen dat ik erachter kwam dat ik de GBS bacterie bij me droeg.

Zijn er meer mensen die er ervaring mee hebben?

De ervaring over hoe daarmee omgegaan wordt is mij erg opgevallen in die periode.
Zeker omdat de gevolgen die de GBS bacterie kan brengen groot kunnen zijn, en ons helaas is overkomen.

Toen ik hoorde dat ik de bacterie bij me droeg en wat het kan veroorzaken heb ik de rest van mijn zwangerschap in angst gezeten. Gelukkig kon ik er thuis wel over praten , maar ik merkte dat er in mijn verdere omgeving niet echt belangstelling voor was : er is nu toch niks aan de hand , en met die antibiotica gebeurd er toch ook niks ?
Als ik dan vertelde dat de bacterie al snel bij mijn kindje konden komen wanneer ik nog niet aan het infuus lag als mijn vliezen braken, werd het maar een beetje weggewuifd ; dat zal wel goedkomen.

Met 39+6 weken braken s 'nachts om 3 uur mijn vliezen, net bij mij weer, waarom nou niet eerst weeën?
Ik belde gelijk de verloskundige, die heel lief zei dat ik nog wel even kon gaan slapen.
Toen ik mijn situatie uitlegde, werd ik toch gelijk naar het ziekenhuis gestuurd waar ik gelijk aan het infuus werd gelegd.
2 kuren van 4 uur moesten ervoor zorgen dat de bacterie werd uitgeschakeld.

Binnen 18 uur moest ik bevallen zijn....nou daar hebben ze wel voor gezorgd ;-)
Na een flinke dosis weeën opwekkers begonnen om 12 uur 's middags mijn weeën en beviel ik om half 3
van een prachtige dochter !

Helemaal verliefd werden we nog 24u geobserveerd in het ziekenhuis en mochten we de volgende dag lekker naar huis omdat er geen tekenen waren van afwijkingen.

Eigenlijk was het vanaf begin af aan al duidelijk dat onze dochter niet lekker in haar vel zat, ze bleef maar afvallen, veel huilen, slecht drinken en veel ondertemperatuur.
Maar wist ik veel , alles was goed toen we naar huis gingen dus het zal wel een moeilijke start zijn....

Een moeilijke start werd het zeker.
De 4e dag thuis vertelde de kraamhulp dat ze het toch allemaal niet vertrouwde, ze voldeed niet aan de punten waar een 5 dagen oud kindje aan moest voldoen.
De hielprik werd gedaan, en ze gaf weinig weerstand, normaal gesproken huilen ze toch wel een beetje.
Ze zag steeds geler, had geen platluiers meer en werd steeds futlozer.
De verloskundige kwam kijken en die stuurde ons gelijk naar de Spoedeisende Hulp.
Zou het toch die bacterie zijn?

Vanaf dat moment ging ik in de "moeder" modus. Alles voor mijn kindje.
Dat ik zelf eigenlijk nog moest herstellen maakte me niet meer uit.

In het ziekenhuis werd ze nagekeken door een geweldige arts.
Er werd bloed afgenomen en alle trucjes werden gedaan om te kijken wat het kon zijn.
Ze reageerde er slecht op en omdat de bloeduitslagen ook nog niet bekend waren moesten ze een nachtje ter observatie blijven.
Helaas was er geen plek meer in het ziekenhuis, en omdat ze inmiddels aan het infuus lag om toch wat suikers binnen te krijgen , ging ik met onze kleine meid in de ambulance naar het andere ziekenhuis.
Zoiets vergeet je nooit meer.....

Eenmaal in ziekenhuis nummer 2 werd ze van me overgenomen.
Onderweg naar het ziekenhuis waren de uitslagen bekend, en ineens werd ons verteld dat ze een week moest blijven i.v.m. verdenking van de GBS bacterie en werd ze die nacht uitvoerig onderzocht d.m.v. ruggenprikken etc.
Een grote schok ; ik wou morgen gewoon weer met haar naar huis !

S'nachts was de ruggenprik tot 2 keer toe mislukt ; nu was er nog steeds niet 100% duidelijk of ze een hersenvliesontsteking had.
Maar gezien mijn zwangerschap met GBS werd er gelijk gestart met sterke antibiotica.
Daar lag ons meisje dan, aan allerlei infuusjes, zuurstof en hartbewaking...

Nooit had ik gedacht dat het zover zou komen.
Wel was ik hier altijd bang voor geweest, en was mijn angst ondanks alle mensen die zeiden dat het wel mee zou vallen.
dus uitgekomen. Wat voelde ik mij schuldig.

2 dagen later was er weer plek in  het ziekenhuis in onze eigen woonplaats en werd ze teruggebracht.
Wat een reis had ze al gemaakt met 7 dagen oud .....
Ze knapte aanzienlijk op, haar kleur werd beter en de bloedwaardes gingen vooruit.
Na 5 loodzware dagen kwam de roze wolk weer een beetje terug :  ze mocht naar huis !

Hersenvliesontsteking was niet meer vast te stellen, maar gezien haar herstel was het  waarschijnlijk niet zover in haar hersenen gekomen. Wel is de bacterie in haar bloed terecht gekomen: neonatale sepsis.
Een bloedvergiftiging waar we mede dankzij onze geweldige kraamhulp, verloskundige en spoedeisende hulp arts
snel bij zijn geweest, en als het goed is dus de hersenen nog net niet bereikt had.
Ik moet er niet aan denken als we nog een paar dagen hadden gewacht...

Eenmaal thuis werden we toch wel weer even met de neus op de feiten gedrukt :
geen kraamhulp want daar hadden we geen recht meer op na 9 dagen...
Ook geen controles meer , iets waar ik achteraf nog wel boos om ben geweest : je word naar huis gestuurd, succes.
Alsof er niks gebeurd is.
Ouders van een eerste kindje die zo ziek is geweest, moeten we nog ergens op letten?

Een aantal weken na de opname was het nog steeds niet helemaal beter, wat vaak wel gedacht werd.
" ze is toch weer thuis, nu is alles toch goed?"
Hoe graag we dat ook wouden, ze bleef afvallen door het slecht drinken, zo kon ze maar niet op krachten komen.
Na veel onzekerheid ging het na 2 maanden eindelijk goed en leek de rust gekomen te zijn.

Toen pas konden we echt genieten van ons prachtige sterke , altijd vrolijke meisje , onze trots !

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Baby, #Gezond

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je