{{ message.message }}
{{ button.text }}

We besluiten voor een tweede kindje te gaan

Onze dochter is anderhalf geweest, gezien onze geschiedenis kan het zo maar eens heel lang duren voor we een tweede kindje mogen verwachten, wanneer gaan we ervoor?

Afbeelding blog 'We besluiten voor een tweede kindje te gaan' Achtergrond blur afbeelding

Aan het begin van de zomer begint het aardig te kriebelen. Mijn dochter is in februari 1 geworden, om me heen veel zwangernieuws en eigenlijk wil ik ook gewoon weer. Vanwege vruchtbaarheidsproblemen (zie mijn eerdere blogs) zou het zomaar een tijdje kunnen duren voor ik weer zwanger ben. Ik gooi een balletje op bij mijn man. We proberen het eerst nog even 'zelf'. Maar besluiten om, als het niet vanzelf gaat, in september contact op te nemen met het ziekenhuis. We hebben nog 9 cryo's, dus we hoeven niet helemaal van vorenafaan te starten. Er gebeurt niks via de natuurlijke weg en september breekt aan. Als ik ongesteld word, bel ik het ziekenhuis. Destijds hebben ze gezegd dat dat voldoende is. Echter, nu blijkt dat er protocollen gewijzigd zijn en ik heb eerst een verwijzing van de huisarts nodig en er moet eerst een gesprek plaatsvinden met de fertiliteitsarts. Wat een domper! Deze maand kunnen we dus vergeten.

Ik bel de huisarts voor de verwijzing en de assistente zegt dat ik over 2 dagen terug mag bellen. Dan is het wel klaar en kan ik met het verwijzingsnummer een afspraak maken in het ziekenhuis. Ik dacht dat alles tegenwoordig digitaal ging en dat zo lang wachten op een verwijzing niet meer nodig was. Ik app een lotgenoot/vriendin over deze domper en ze belt me direct op. Ik huil even lekker uit en zij steekt me een hart onder de riem. Ik verman me en ga wat leuks doen met mijn dochter.

Aan het einde van de middag, diezelfde dag, krijg ik telefoon van het ziekenhuis. De verwijzing is binnen en de afspraak kan gepland worden. Toch nog sneller dan verwacht. En ik kan al over anderhalve week terecht. Wat fijn!!

Deze keer hebben we de familie niks verteld. We willen graag dat het een verrassing is, dat we onze dochter kunnen betrekken bij de bekendmaking. Wel heb ik het aan een paar vriendinnen vertelt en op mijn werk zijn ze ook op de hoogte ivm de niet te plannen afspraken waarvoor ik onverwachts vrij zal moeten krijgen.

De dag van de afspraak breekt aan en het is eigenlijk een helder verhaal. Ik kies voor een terugplaatsing in natuurlijke cyclus. Zonder hormonen, moet wel zelf mijn eisprong in de gaten houden dmv ovulatietesten. In het verleden heb ik ze eerder moeten gebruiken, dat pakte niet zo goed uit. Ik geef dat aan en indien nodig, mag ik een afspraak maken voor een echo, om zo te kijken wanneer mijn eisprong precies plaats vindt. Ik krijg nog een instructieformulier mee met wanneer wat te doen en dan is het wachten op mijn nieuwe cyclus. Het kan me niet snel genoeg gaan!

Op 3 oktober, in de middag, word ik ongesteld. De volgende dag meld ik me telefonisch aan voor een embryotransfer in natuurlijke cyclus. Omdat mijn cyclus varieert van 24 tot 29 dagen, mag ik op dag 8 starten met de ovutesten. En dat doe ik dus ook. Op dag 9 en 10 herhaal ik de testen en ze blijven een eenduidig streepje geven, te licht om positief te zijn. In de instructiebrief van het ziekenhuis staat dat er contact opgenomen dient te worden als de ovutest na 3 dagen nog niet positief is. Dus bel ik op vrijdag naar het ziekenhuis. Ik ben aan het werk, maar ik moet wel even langskomen voor een echo. Gelukkig mag ik even weg. Ik zeg niet lang weg te blijven.

De echo laat een follikel van 18 mm zien. Een ovutest zou vandaag toch echt positief moeten zijn. Ik heb vlak voor de afspraak nog geplast, maar probeer toch nog even zodat ik de ovutest nog in het ziekenhuis kan doen. Helaas, geen druppel. Tja, nu is het lastig. Ze vragen me voor 12 uur alsnog de test te doen, de uitslag door te bellen en dan eventueel 's middags Pregnyl op te halen. Ik zeg dat dat niet gaat, ik kan geen 2 keer van mijn werk weg. Hoewel het eigenlijk niet mag, krijg ik een recept voor Pregnyl mee dat ik gelijk op mag halen bij de ziekenhuisapotheek. Daar zit ik ruim drie kwartier, het is nogal druk mevrouw. Pffff ... Als ik de buit binnen heb, loop ik snel naar de bushalte. Wat een mazzel, er komt vrijwel meteen een bus. Maar bij de overstap richting het dorp waar ik werk, rijdt de aansluiting net voor mijn neus weg. Al met al ben ik nu al ruim 2 uur van mijn werk weg. Het is inmiddels 11 uur en ik heb nog een uur om de test te doen. En nog 20 minuten voor de bus komt. Ik bel mijn werk en leg de situatie uit. Gelukkig zijn ze begripvol. Áls ik maar terug kom. Ik koop een flesje koud water en dat helpt, ik moet plassen. In het toilet van het Turkse eethuisje op het station doe ik de test. Wéér hetzelfde onduidelijke streepje. Ik bel het ziekenhuis. Zij gaan contact opnemen met het andere ziekenhuis, waar onze cryo's opgeslagen liggen. Dan kan ik later een telefoontje vanuit dat ziekenhuis verwachten met hoe nu verder.

Ondertussen ben ik weer op het werk. Er komt net een klant die iets wil vragen als mijn telefoon gaat. Ik verontschuldig me en zeg dat het echt heel belangrijk is. Gelukkig is de man geduldig en begripvol. Ik neem het telefoontje aan en hoor dat ik die avond de Pregnyl mag prikken en dat de terugplaatsing wordt gepland op 20 oktober om 14.45 uur. Over een week ben ik weer 'zwanger tot het tegendeel bewezen is' flitst het door mijn hoofd. Ik sta de klant alsnog te woord en ga naar mijn leidinggevende om vrij te regelen voor de terugplaatsing.

De week vliegt voorbij en omdat ik op de 20e eigenlijk een middagdienst had, is de opvang voor dochterlief gewoon geregeld met oma. Omdat zij niet op de hoogte is, denkt ze dat ik gewoon ga werken. Even voel ik me 'slecht', want het is toch een beetje liegen. Maar wel voor een goed doel! Mijn dochter is al op tijd opgehaald zodat ze de boterhammetjes lekker bij oma kan eten, ik verf ondertussen mijn haar om de tijd de doden. En duik ook nog even de stad in ter afleiding. Rond kwart over 1 is manlief thuis, lunchen we samen en vervolgens vertrekken we. Het is een half uur rijden en in het ziekenhuis zeker een kwartier lopen naar de afdeling. Gek genoeg ken ik de weg nog op mijn duimpje. Ook al zijn we hier al ruim 2 jaar niet meer geweest. Wow, de afdeling is helemaal verbouwd. Wat een rust straalt het uit. En het is heerlijk rustig in de wachtkamer. We zijn tien minuten te vroeg. Stipt om 14.45 worden we naar binnen geroepen. Na het controleren van de geboortedatums en de huishoudelijke mededelingen, ze hebben maar 1 embryo hoeven ontdooien, deze heeft het gered en is van een perfecte A-kwaliteit, mag ik mijn broek en onderbroek uittrekken. Daarna neem ik plaats in de stoel, de eendenbek wordt ingebracht en de laborant wordt erbij geroepen met ons embryo. Op de echo kijken we mee. Terwijl we wachten op de laborant, wordt mijn slijmvlies gemeten, 17 mm. Perfect! De laborant meldt zich en het embryo wordt voorzichtig 'losgelaten' in mijn baarmoeder. Floep, daar ging het witte stipje. Ik mag me weer aankleden. We krijgen de foto van het embryo en een foto van de terugplaatsing mee en verder niks. Geen bolletjes dit keer, vanwege de natuurlijke cyclus. Mijn lichaam moet het dus echt zelf doen! Ik mag over 13 dagen, als ik nog niet ongesteld ben geworden, een testje doen. Ze doen niet meer aan het 'zwanger tot het tegendeel bewezen is' zinnetje. Dus zeg ik dat maar tegen mezelf. Hihi!!

De maandag na de terugplaatsing heb ik 's ochtends wat krampen. Innesteling? spookt het door mijn hoofd. Ik voel me goed en ben geen moment negatief. Mijn borsten zijn pijnlijk, mijn darmen rommelen en op vrijdag heb ik zo'n knetterende rugpijn. Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en besluit om de volgende morgen een testje te doen. Erg vroeg, dat besef ik wel. Maar ik heb bevestiging nodig van wat ik voel.

Zaterdagmorgen doe ik de test, ik moet turen, maar er is zeker een tweede streepje!!! Jaaaaaaa!!! Wauw, onze eerste cryopoging en meteen raak. Ik kan het niet geloven. Ik kruip terug in bed bij mijn man en maak hem wakker met dit nieuws. Ook hij kan het niet bevatten. 's Middags doe ik nog een testje, een iets gevoeligere, en die geeft een overduidelijk streepje. De volgende morgen test ik weer en ja hoor, ik hoef niet meer te turen. Op maandagmorgen (gisteren dus op moment van schrijven) doe ik nog een test. Nu al bijna net zo duidelijk als het controlestreepje. Het is dus echt zo, ik ben weer zwanger. Heel pril, maar het voelt goed!

Morgen (woensdag 1 november) doe ik nog een testje en daarna bel ik de uitslag door aan het ziekenhuis. En dan mogen we weer een week of 3 wachten op de 1e echo! #babynumber2inthemaking

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je