{{ message.message }}
{{ button.text }}

Vandaag de dag

Hoe het ervoor staat,vandaag de dag. En wat ik vandaag wilde delen.

Afbeelding blog 'Vandaag de dag'

Ik zal beginnen ons voor te stellen: Mama van 3 kindjes, tweeling jongens van 7 en een meisje van nu 6 maanden. Ikzelf werk momenteel niet wegensomstandigheden waarvoor ik binnenkort in therapie kom. Trauma therapie. Dit is ook gelijk de reden waarom ik niet mijn eigen naam gebruik.
Ik wil graag weer bloggen om van me af te schrijven en wellicht tips te vinden.

Zoals nu: voor de zoveelste keer is mijn lieve meisje weer wakker. vanaf 6 uur vanmorgen (en 2 en 4 uur..) en nu is het 9 uur. ze heeft een half uurtje geslapen en vanmorgen met moeite 1 eetlepel fruit met voeding binnen gekregen. Ze eet namelijk sinds 3 dagen nauwelijks... en het ging ze goed!! 5 flessen op een dag, fruit, avondmaal,liga tussendoor en in de middag een half broodje. Maar nu, plots, wil ze bijna niets meer!tot extremehonger te wachten om uiteindelijk een paar slokjes water uit een tuitbeker in der mondje te druppelen en een fruithapje gemengt met haar voeding. Ook een liga wilde er gister wel in dus het is niet dat ze geen honger heeft. Geen harde buik,geen oorontsteking, geen andere gekke dingen behalve dat haar ontlasting nu natuurlijk nauwelijks wat is en steeds harder word. nauwelijks plasluiers.... Volgens de huisarts is het wachten op haar. beter eten of signalen van uitdroging, onwel worden of andere enge dingen... Wat een advies maar we gaan er vanuit dat de huisarts het wel weet.

Daarnaast dit weekend weer zonder de jongens. Zij zijn bij hun vader (andere dan de papa van C.) . Nu misschien wel even een opluchting kwa bezigheid. Maar ik had het zo graag anders gezien. gewoon een compleet gezin met de papa die we nu in ons gezin hebben. Uiteindelijk is het niet zo, de realiteit blijft en daar moeten we het mee doen. Hun eigen vader is niet slecht maar heeft door beperking niet altijd door wat zijn 'beste bedoelingen' veroorzaken als ze eenmaal thuis zijn. Verwent raken, frustratie, serieuze gesprekken die zij opvangen daar en zo nog wel wat meer. Allemaal niet echt handig als je bedenkt dat de 2 heren allebei niet altijd te makkelijkste zijn. W heeft een ontwikkelingsachterstand van zo'n 2 a 3 jaar en komt nèt mee in groep 4, we neigen naar laag iq wat getest is maar wellicht ook autisme. Dan J. wie op een randje van adhd en periodes van odd gedrag ligt. wel normaal begaafd maar zijn gedrag maakt het er niet makkelijker op. Hoe dan ook, ze zijn mijn schatjes, mijn liefdes voor mijn leven, mijn kindjes!

En dan ikzelf nog; Ptss en een randje adhd. De drukte in mijn hoofd is soms niet te overzien. In extreme dagen lijkt het of mijn vriend (beste versie adhd) alles op zich moet nemen. In de slechtste dagen gaan mijn gedachten van huidige situaties naar het verleden. Ik weet altijd waar ik ben maar dit uit zich in irrationele angsten, nachtmerries, wakkernachten, extreem piekeren en analyseren. 10 jaar geleden werd er gediagnostiseerd als asperger, adhd en een stukje borderline& ptss. Toen zat ik in een zwaar fisiek en geestelijk mishandelende relatie. Nu zou ik moeten genieten van mijn vrijheid, mijn leven en mijzelf maar door alles in het verleden, en wellicht de combinatie met wie is ben en hoe ik het op pak, is dat soms zo moeilijk!! Nu weten we wel beter en is de diagnose 'alleen' Complex Ptss. En daar moet je het dan mee doen... Ik sta op de wachtlijst om traumaverwerking aan te pakken, tot die tijd sta je er alleen voor. Oke, bijna dan, ik heb wekelijks een maatschappelijk hulp waar ik me kan kletsen e.d. ook heb ik natuurlijk mijn vriend. Maardat haalt nooit het gevoel weg hier alleen in te staan want alleen ik, en niemand anders, zal ooit weten wat er in mijn leven precies is gebeurt, wat er precies in mijn hoofd afspeelt. Ik weet dat ik niet de enige met ptss ben, toch blijft het gevoel van er alleen voor staan nog altijd bestaan. Dit alles speelt voor mij al vanaf de basisschooltijd af, door meerdere trauma's tussen toen en 2 jaar geleden, is het er niet beter op geworden.

Ondanks alles: ptss, een kleine meid die niet eet, een zoon die nadrukkelijk aanwezig is, een zoon wie nèt wat meer ondersteuning vraagt, een partner met adhd die het ook niet allemaal altijd zo in de gaten heeft en de dagelijkse dingen.
Alles komt goed! dat heeft mijn leven mij geleerd!! alles is uiteindelijk op te lossen of met de tijd word het beter. In dat opzicht heb ik wel van het leven leren houden want daar wil ik nooit mee stoppen: Geniet van wat er wel goed gaat!


Tot de volgende blog! anders blijf ik maar typen ;-)

xx

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je