{{ message.message }}
{{ button.text }}

Van zwarte wolk naar zonnestraal

Afbeelding blog 'Van zwarte wolk naar zonnestraal' Achtergrond blur afbeelding

Mijn naam is Rosita en ik ben 27 jaar. Ik ben nu 3,5 jaar samen met mijn vriend Melvin. Wat een prachtig wonder, in mei 2019 raakte ik zwanger en mijn geluk kon niet op. Mijn leven lang had ik last van depressieve gevoelens die ik niet kon plaatsen. Nu ik zwanger was dacht ik dat dit een nieuw begin voor mij zou zijn. Mijn zwangerschap verliep super en ik genoot van het bijzondere leven in mij. Met 37 weken, op woensdagavond, verloor ik vocht en voelde ik mijn baby al 24 uur niet meer bewegen. Om zeker te weten of alles goed was werd ik nagekeken in het ziekenhuis. Alles was in orde en ik bleek vruchtwater te verliezen, de bevalling zou beginnen! Ik werd naar huis gestuurd en als het niet zelf zou doorzetten, werd ik zaterdagochtend ingeleid.

Donderdagmiddag zette het door en ging ik naar het ziekenhuis. Uiteindelijk werd ik vrijdagmiddag ingeleid omdat ik uitgeput was en niet meer kon wachten tot zaterdagochtend. Dit waren de ergste uren uit mijn leven, weer een verhaal apart, maar in de avond werd ons meisje Nova Grace geboren. Zaterdagmiddag mochten we naar huis en daar zat ik dan, in bed met onze baby. Wat was er toch allemaal gebeurd de afgelopen dagen. Ik kon alleen maar huilen. Ik herinner mij niet veel van de eerste weken, ik was ergens zo gelukkig maar ook zo van de kaart.

Nova begon steeds meer en heftiger te huilen en iedereen zei dat het erbij hoorde. Omdat dit ons eerste kindje was en wij verder geen idee hadden probeerden we van alles en dachten we even doorbijten. Een roze wolk was heel ver te zoeken, ik zat op een zwarte wolk. Lekker wandelen, lief in badje doen of alleen al rustig knuffelen zat er voor mij niet in. Het enige wat mijn kleine meisje kon doen was het uitschreeuwen en dat 20 uur per dag. We vielen van ellende soms even weg, zittend in bed of op de bank met een draagzak om. Maar in haar eigen bedje, kinderwagen of box was onmogelijk. De draagzak was een uitkomst, ze werd rustiger als ik rondjes bleef lopen in huis. Oke, niet stoppen met lopen want dan begon ze weer.

Nou was dat het dan? Hoeveel ik ook van mijn meisje hield, het was een hel. Drie maanden lang, elke dag was het overleven en ik kon het geluid niet meer horen. Ik kon niet kijken naar moeders die wel achter een kinderwagen liepen en op pad gingen, ik kon ze wel wat. Het woord “genieten” kotste ik uit.

We hebben vaak op het punt gestaan dat de opa’s en oma’s haar kwamen halen, maar puntje bij paaltje hielden we haar toch bij ons. Ik kon haar niet weggeven, ik wilde wel maar ik kon het gewoon niet. Elke keer de hoop dat dit gewoon haar laatste huilbui was en dat ik nog even moest doorzetten. Met 6 weken oud ging ze toch echt een nacht naar mijn ouders. Dit was een hele drempel, maar was zo nodig want we waren helemaal kapot.

Ik had inmiddels iedereen zijn advies al gehad en iedereen zei wat anders, ik werd er gek van! Niks hielp. We hadden al andere voedingen geprobeerd maar ook dat was het niet. Na vele huisarts, consultatiebureau en osteopaat bezoeken werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis en werd ze opgenomen op een afdeling speciaal voor huilbabies. Daar werd ze helemaal nagekeken en lichamelijk mankeerde ze gelukkig niks. Fijn om te horen, maar wat was het dan dat ze zo bleef huilen? Ik voelde mij totaal geen goede moeder, wat deed ik dan verkeerd? Het voelde zo dubbel, vreselijk om mijn meisje daar achter te laten, maar tegelijkertijd ook heerlijk naar huis te gaan, geen geluid te horen en eindelijk eens langer dan 2 uur te kunnen slapen.

In het ziekenhuis werkten ze met een troostmethode genaamd “Harvey Karp”. Nooit van gehoord, maar dit was een uitkomst! Inbakeren, haar in een bepaalde houding neerleggen op je benen, white noise geluid aanzetten en keihard sussen in haar oren. Door deze methode toe te passen kon ze rustig worden. Ze werd als het ware helemaal gereset, een strak schema met een standaard volgorde. Nova deed het steeds beter en we konden echt even alledrie uitrusten. Een paar uur per dag kwam ik langs om te oefenen met haar en weer zelfvertrouwen te krijgen. Het ziekenhuis adviseerde haar nog langer te laten blijven omdat het beter voor mij zou zijn. Uiteindelijk is ze daar een week geweest en ik kreeg een andere baby mee naar huis, eentje die ik zonder te huilen in een kinderwagen terug naar de auto kon lopen!?

De conclusie was een combinatie van 3 weken te vroeg geboren, een zeer alerte baby en door de bevalling had ze zoveel stress in haar lijfje waardoor ze zo onrustig was. Door haar als het ware te begrenzen met deze methode konden we haar echt rustig krijgen en eindelijk in haar eigen bedje laten slapen.

Het ging week na week gelukkig steeds beter met Nova maar slechter met mij. Ondanks dat ik nu wel op pad kon, durfde ik dat niet alleen. Uit angst dat ze zou gaan huilen. Ik was al mijn zelfvertrouwen kwijt. Deed ik het nu goed? Gaat ze niet toch straks weer beginnen? Het begin van een huiltje schoot al in mijn verkeerde keelgat en dat geluid ging door merg en been. Dit moest echt slijten en tot op de dag van vandaag heb ik er nog last van.

Ik ben uiteindelijk terechtgekomen bij Mama en Meer, een psycholoog in Utrecht. Deze vrouw heeft mij zo’n hoop geleerd, in laten zien en geholpen met mijzelf. Naast dat ik heb kunnen herstellen van deze donkere periode is het depressieve gevoel wat ik niet kon plaatsen ook omhoog gekomen. En misschien fijner nog, heb ik dat ook kunnen verwerken.

Moet je haar nu eens zien, 11 maanden verder en mijn kleine meisje is zo vrolijk. Ze lacht de hele dag en is nu zo makkelijk. Wie had dit ooit kunnen bedenken? Het is echt een zonnestraaltje geworden.

Liefs Rosita

Afbeelding blog 'Van zwarte wolk naar zonnestraal'

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je