{{ message.message }}
{{ button.text }}

Van roze wolk naar donderwolk (3)

Gelieve niet op Facebook plaatsen

Afbeelding blog 'Van roze wolk naar donderwolk (3)'

De bult op het hoofd van onze baby is enorm. Ik zie het nu pas.
Huilen, huilen.....wat heb ik gedaan. Dit zijn de enige woorden die ik steeds herhaal. Welke moeder laat zijn pasgeboren zoon nou vallen?!
De verpleegkundige zegt nog dat ze een melding moeten maken bij 'Veilig thuis'. Prima, alles is prima. Als ik mijn kindje maar straks mee naar huis kan nemen.
De neuroloog vertrouwt het niet en besluit tot een CT-scan.
Achteraf hoorde ik van hem, dat hij dit nog nooit eerder had gedaan bij een kindje van slechts 5 dagen oud.
En dan is het wachten........wachten op de uitslag.
Ik mag de baby niet op tillen. Zoveel mogelijk gerust stellen. Troosten. Rust houden. Dat is het beste voor zijn hoofdje. Ik fluister zachtjes tegen hem.
Hoe bijzonder is het....hij wordt rustig van mijn stem.
'Ik kan niet zonder hem', zeg ik tegen mijn man. Nog maar 5 dagen oud en hij hoort al zo bij ons gezin...

Afhankelijk van de uitslag wordt hij sowieso een nacht opgenomen op de kinderafdeling.
En dan is het wachten....wachten op de uitslag...die maar niet komt.
Het valt me op, hoe rustig alle mensen zijn die binnen worden gebracht op de spoedeisende hulp. Jeetje, je komt hier niet voor niets.

In mijn hoofd vraag ik aan zijn engelen broertje of hij er alsjeblieft voor kan zorgen dat alles goed komt. Ik bid tot mijn opa, die een jaar daar voor is overleden, laat alles goed komen. De tranen blijven rollen.

Waar blijft toch die neuroloog. Hoe langer het duurt, hoe minder goed het voelt. En dan na 2 uren wachten komt de neuroloog met een ernstig gezicht binnen.

Hebben jullie het al gehoord? Nee....
'Het is ernstig, zeer ernstig', zijn de woorden.
'Jullie baby heeft een schedelbreuk en daaronder zien we een bloeding'. 'Verder heeft hij nog 3 kleine bloedinkjes in zijn hersenen'.
'De ambulance uit Groningen is al gebeld en onderweg'. 'Jullie vertrekken zo naar het UMCG en de baby wordt opgenomen op de Intensive Care'.

En dan stel ik de vraag: 'Kan hij hier aan dood gaan?'
Als de bloeding toe neemt, kan dat gebeuren. Het ziet er zeer ernstig uit.

Mijn maag draait om. Ik roep tegen mijn man: 'Ik heb ons kind vermoord'.
Ik voel me vreselijk. Ik kan niet meer stoppen met huilen.
De kinderarts komt een infuus prikken maar dat lukte niet. Na een half uur zit het infuusje en gaan we met spoed naar het UMCG.

Mijn moederhart is gebroken......

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je