{{ message.message }}
{{ button.text }}

Van opname naar bevalling

Afbeelding blog 'Van opname naar bevalling'

Nadat alle buisjes werden geplaatst en ik aan alles ben gewent (zover dat het kon) moest ik proberen ontspannen. Om de 15 minuten kwam een verpleegkundige mijn hartslag en temperatuur meten. Na een tijdje heb ik wel gevraagd of de automatische bloeddruk meter uit kon omdat ik helemaal niet kon slapen. Ik was kapot, zoveel emoties, was helemaal uitgeput.gelukkig kwam mijn zusje de eerste dag mij afleiden. Donderdag hebben we de hele dag testjes gekregen. Op een geveven moment kwamen twee stagaires en die zeiden dat ik vrijdag naar huis mag. Ik helemaal opgelucht. Avond eten kwam en we hadden gegeten en opeens voelde ik me niet lekker. De aardappels proefde echt niet lekker. En was wrg duizelig en misselijk. Mijn vriens uit bezorgdheid heeft gelijk de verpleegkundige gebeld. Zij kwam binnen en heeft mijn bloeddruk gemeten. Zei verder niks en liep de deur uit. Mijn partner en ik waren allebei erg verward. We wisten niet wat er loos wqs behalve dat er wel wat loos was.
Niet lang daarna kwam de doctor binnen en zei dat ik ingeleid zou worden. Wat? Paar uur geleden werd me verteld dat ik morgen naar huis mocht en nu werd ik ingeleid.
Om 22.00 savonds werd er een ballon geplaatst. En kreeg als mededeling dat ik vrijdag on 10.00 ingeleid zou worden. Alle emoties kwamen weer over me heen. Heb gelijk mijn moeder en zussen gebeld. Mijn moeder die in het buitenland woont moest gelijk een vlucht boeken.
Was zo emotioneel. Alles ging anders. Kreeg nog een naald in mijn rechter hand voor de weeenopwekkers. Zat helemaal onder de naalden en buisjes.
De avond was stressvol. Had amper slaap. Elke keer dat ik bijna sliep hing of de bloeddrukmonitor af of een van mijn infusen was leeg. Twas erg vermoeiend.
10.00 vrijdag duurde erg lang. Uiteindelijk kwam de arts binnen en mijn benen moesten weer gespreid. Mij werd ook gevraagd of er een sticker geplaatst kon worden omdat de kleine te ver omlaag wad gegaan. Ze konden haar niet meer meten, dus wouden ze een sticker plaatsen om haar hartslag te meten. Wij toestemde mee. Dus eerst werd mijn water gebroken met een houten stokje. Ik noem het voor de lol een samurai zwaard. Zo vond ik het eruit zien. Al snel kwamen de weeën over me heen. Een van mijn zussen kwam binnen en hield me afgeleid. Mijn moeder was onderweg. Mijn partner liep af en toe naar buiten, hij had het zelf erg moeilijk. Af en toe stuurde ik mijn zusje achter hem aan. Was voor hem niet makkelijk. Hij kon zijn moeder niet bellen. Die was vorig jaar plosteling overleden en een vader heeft hij niet. Hij wist niet hoe hij mij kon helpen.
De weeen kwam snel om de 3 minuten en waren vrij pijnlijk. Mijn Zus en moeder waren aardig verbaasd over hoe snel en pijnlijk ze waren. Maar ik bleef maar op de 2cm. Uiteindelijk naar veel gehuil besloten om de ruggenprik te nemen. Was erg fijn, niet. Ze moeaten twee keer prikken omdat ze mijn wervel niet konden vinden. Na een tijdje begon het te werken. En wat was dat fijn. Doctors kwamen snel weer binnen dat ze de weeën opwekkers uit moesten zetten omdat de kleine gestrest erdoor raakte.
Toen ging het sneller. Om 17.00 was ik 3cm en hebben ze de weeën opwekkers uit gedaan. Om 22:00 voelde ik een aardige druk. Vriend belde de verpleegkundige, ze kwam binnen en zei dat we konden beginnen met oefenen op te pushen. Mijn vriend aan een kant en mijn zussen en moeder aan de ander.
Goh. De druk was erg. Maar de kleine wou maar niet komen. Ze werkte averechts. Toen kreeg ik de mededeling dat de ruggenprik uit moest omdat het haar gestrest maakte. Dus daar ging mijn pijnstiller. Toen kwam voor mij de erge pijn. Ik ging blijkbaar tijdens de weeën zingen en daar moest iedereen om lachen. Om 23.00 moest ik meer gaan drukken. Mijn vriend hield een been, en mijn zus de anders. Was zo vermoeid dat het me niet lukte om zelf ze vast te pakken. Ik moest zo veel standjes doen om te kijken ofzo wou komen. Maar alle standjes dat ik deed, raakte ze juist gestressed van. En twas niet makkelijk. Alle draadjes meesleuren. Uiteindelijk was ik zo moe dat ik vroeg of mijn vriend me naar huis kon brengen. Ik was kapot. Helemaal total loss. Of een gegeven moment was er een knop dat omsloeg em begon aardig te duwen ook zonder weeën. Ik wou mijn kleine meid vasthouden. op zaterdag 9 juni om 00.28 kwam ze eindelijk naar me toe. Gelijk poepen en plassen op mijn buik. Wat een mooi meisje dat ze is. Niet eens schreeuwen. Lekker rustig op mijn buik. Mijn

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Baby, #Bevalling

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je