{{ message.message }}
{{ button.text }}

Uit de oude doos!

Tot en met 2017 Blogde ik ergens anders. Echter mijn PND zorgde ervoor dat ik ermee stopte. Ik heb de BLOGS verwijderd, maar wel bewaard. Ik had gewoonweg geen energie. Ik vind het wel leuk om zo- nu en dan een oude BLOG met jullie te delen. Zelf zie ik dat ik in de loop der jaren heel anders ben gaan denken over een heleboel dingen. 1 daarvan is geboorte en pijn bestrijding en zwanger zijn. Ik neem je graag mee in een BLOG van 19 mei 2016. Ik was op dat moment 10 dagen moeder. (op de foto ben ik 38 weken zwanger (links) + 5 dagen moeder (rechts)

Afbeelding blog 'Uit de oude doos!' Achtergrond blur afbeelding

19 mei 2016

Het heeft even geduurd, maar ik ben er weer. Ik heb week 40 niet gehaald en daar ben ik blij om. Ons kleintje heeft bedacht om zich op Moederdag aan te dienen en zo gebeurde het dat ik na een super leuke Moederdag-boottrip op een sloep met mijn schoonfamilie om 22.00 uur in bed lag met buikkrampen. Ik ben ze al snel gaan timen en rond een uur of 4.00 lag ik in het ziekenhuis en om 07.25 uur op 9 mei 2016 is onze zoon Matthew geboren. 1 week te vroeg, zoals ik zelf al voorspeld had (samen met mijn schoonmoeder en een vriend van me). Ik ben blij dat ik week 40 niet meer hoefde uit te dragen, ik was en ben echt klaar voor het moederschap, dat zwanger zijn had ik ook wel gezien. 

Ik dacht ergens in week 30 dat ik zwanger zijn zou gaan missen, maar dat is gewoon echt niet zo. Naar mate de weken vorderde dacht ik alleen maar: dit ga ik echt niet missen, niet dat het niet leuk was, maar ik vond mijn buik echt in de weg zitten en verlangde gewoon erg terug naar mijn eigen lijf. Ik heb de zaterdag voor mijn bevalling nog een enorm stuk gefietst (1 dag voordat mijn weeën begonnen dus) en dat was heerlijk, maar hoe heerlijk is het als ik straks weer op de fiets stap zonder die dikke buik. Ik kijk er erg naar uit. Ik las ook dat er vrouwen zijn die het gerommel van hun darmen na de zwangerschap verwarren met het bewegen van de baby. Daar kan ik me echt helemaal niets bij voorstellen. 

Maargoed mijn bevalling was snel en hoe mooi is het als er zo'n mini mensje op je buik ligt, dat je man glundert van trots. Het is echt zo ontzettend mooi en hoe ik de bevalling heb ervaren hou ik voor mezelf. Ik ben namelijk van mening dat het voor iedereen anders voelt. Als ik nu ga zeggen dat het allemaal wel meeviel dan zijn er altijd vrouwen die dan hoop krijgen dat het zo gepiept is en als ik zeg dat het horror was dan zijn er vrouwen die dit lezen en daar angst van krijgen, het heeft totaal geen toegevoegde waarde om een bevallingsverhaal te delen op social media. Ik zelf heb er dan ook geen gelezen tijdens mijn zwangerschap, gewoon omdat ik zelf weet dat ik me er toch door laat beïnvloeden. Uiteraard heb ik er wel veel gehoord, dat gebeurt gewoon (vaak ongevraagd). Wat mij vaak opviel was dat vrouwen altijd zeiden geen verdoving of iets dergelijks te willen hebben tijdens de bevalling en als ik naar de reden vroeg, dan was het antwoord meestal dat ze zo dicht mogelijk bij de natuur wilden blijven. Ik vond dat toch altijd een beetje gek en dacht er dan meestal bij: 'je hebt gisteren vast gewoon gekookt aan het gasfornuis, met groenten en vlees van de supermarkt of groenteman/slager en daar heb je als toevoeging vast gevriesdroogde kruiden bij gedaan. Hoezo, je wil dicht bij de natuur blijven? Ik had een morfinepomp, het was heerlijk. Het haalt de scherpe randjes eraf en je bent er helemaal bij, jammer genoeg werd het uitgezet bij de persweeën, maar hoe dan ook, ik gun iedereen pijnbestrijding tijdens de bevalling. 

Waar ik wel mee bezig ben in mijn hoofd is: 'hoe snel ben ik weer op de been' en daarvoor ging ik toch even googelen. Gewoon om te kijken en te lezen wat nu gangbaar is. En zo kwam ik weer in het land der fora over zwangerschappen en wat ik eigenlijk zag was dat het leek alsof de ene vrouw nog stoerder wilde overkomen dan de andere. Ik was zo verbaasd. De 1 stond na 1 dag alweer de ramen te lappen en te koken en de andere reed bij wijze van spreken zelf het ziekenhuis uit met de auto direct na de bevalling, maar waarom eigenlijk? We hebben toch niet voor niets een kraamzorg via de ziektekostenverzekering, dus waarom niet gewoon echt genieten van je kraamtijd, je kunt het maar 1 keer doen en daarnaast je lijf heeft echt een flinke optater gekregen. Misschien voelt het niet altijd zo, maar als we even de feiten erop naslaan is dat toch echt zo. Er is een baby uit je gekomen, je hebt een wond aan je baarmoeder door het loslaten van de placenta en misschien ben je gehecht aan de onderkant. Dan nog maar niet te spreken over de stoot hormonen die je lichaam verlaat na de bevalling met alle klachten van dien. Ik moet je zeggen dat ik echt heel erg fit ben geweest tijdens mijn zwangerschap, maar dat ik toch wel echt serieus geluisterd heb naar wat verstandig is in je kraamweek.  Dus geen gegoogle meer op internet, ik doe gewoon wat mij goed dunkt.

Ik had een super leuke kraamweek. Ik was wat nerveus over de kraamhulp die zou komen. Ik had allerlei (weer) horror verhalen gehoord over kraamhulpen die zichzelf profileerden als een kenau, waarbij de kraamvrouw op gezette tijden brood naar binnen gepropt kreeg en er geen ruimte was voor overleg. Uiteindelijk bleek dat helemaal niet waar te zijn. Ik had gekozen voor de kraamhulp van KraamZus. Ze waren voor mij op basis van de folder de meest aantrekkelijke. De folder ziet er hip en gezellig uit en bij de intake had ik een heel erg gezellig gesprek, met uiteraard ook de nodige informatie. 

Op 9 mei jl. stond Jorieke voor de deur om ons voor 8 dagen lang te helpen. We deden alles in overleg en Jorieke zag meteen dat Maurice en ik van alles goed op de hoogte waren. Relaxte mensen zijn en vooral rustig konden blijven en dat soort complimenten zijn heerlijk, want hoe goed Maurice en ik het 'vak' ouderschap ook al verstonden, het is natuurlijk altijd fijn als men bevestigd dat het goed gaat. We hadden eigenlijk helemaal niet zoveel uren nodig, maar eerlijk is eerlijk het was wel erg fijn dat er iemand in de buurt was, waar je wat aan kon vragen of als ik even wilde slapen dat er dan iemand was om kleine man op te vangen.

16 mei was haar laatste dag, ik was er ook echt wel aan toe om het nu alleen te gaan doen (Maurice naar zijn werk). En ook hier gold weer dat wat anderen zeiden voor mij niet opging. Ik vond het helemaal niet eng om zonder kraamzorg verder te gaan. Van Jorieke lag er 2 dagen later een heel lief kaartje in de bus voor onze kleine man. Ik vind het erg jammer dat ik niets kan terugsturen dus ik hoop dat ze mijn BLOG leest. Lieve Jorieke ik wil je nogmaals bedanken en ik geloof er echt in dat mensen elkaars pad kruisen om een reden, dus deze keer ook. 

En mijn advies aan de rest is: laat je niet gek maken door verhalen van anderen, luister naar je eigen hart en gevoel en hou het advies en de ervaringsverhalen gewoon (ergens ver) in je achterhoofd. Ik heb het ook gedaan (heel ver in mijn achterhoofd) en het bleek gewoon in mijn geval allemaal niet zo te zijn. 

En o ja: wat vind ik van het moederschap? Het is zo ontzettend leuk en Matt is zo ontzettend schattig. Ik ben nog verliefder geworden om mijn liefde en heb er nu nog iemand bij om liefde aan te geven. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je