{{ message.message }}
{{ button.text }}

Tussen hoop en verwachting#7

Afbeelding blog 'Tussen hoop en verwachting#7' Achtergrond blur afbeelding

Het is zaterdagavond en we gaan vroeg naar bed. Ik ga mijn laatste werkweek in en merk dat de laatste loodjes nog zwaarder zijn met een dreumes van 1,5.

Wanneer ik wakker word en naar de wc ga lijkt het er op dat ons kindje heel snel geboren gaat worden... We bellen de verloskundige en zij staat binnen 10 minuten op de stoep. Ik blijk 3 cm ontsluiting te hebben en er wordt overlegd of ik met de ambulance naar het ziekenhuis moet, eerst naar het streekziekenhuis ga of direct door naar het EMC. Ik voel echter niks. Het kindje beweegt en er zijn geen weeën. Met de ambulance wil ik echt niet.

Na wat heen en weer bellen wordt er besloten dat we met onze eigen auto naar Rotterdam mogen. De buren zullen op ons meisje passen en man lief gaat hen wakker maken. Normaal slaapt ons pukkie als een roosje maar nu wordt ze midden in de nacht wakker en vindt het allemaal beren interessant.

Ik probeer nog of ze weer in slaap wil vallen op ons bed maar mevrouwtje vindt het wel een leuk feestje met 2 vreemde vrouwen in de slaapkamer. De buurvrouw haalt haar op en daar gaat ze vervolgens heerlijk slapen. In dikke mist rijden wij naar Rotterdam. De spanning is goed merkbaar en ik weet niet goed wat ik nu moet verwachten.

In het ziekenhuis aangekomen gaan ze eerst een echo maken. Met het kindje gaat alles goed en vandaag gaan ze niks doen. Ze willen afwachten of de bevalling vanzelf doorzet. Eigenlijk zie ik het niet zitten om de hele dag opgesloten in een kamertje te zitten om te wachten tot de bevalling begint. De vorige keer duurde dat wachten 2 dagen en werd het een keizersnede. Nu wil ik er alles aan doen dat de bevalling wel goed gaat.

Als mijn man vraagt of we nu naar huis mogen ligt die keuze bij ons. Zodra ik wat voel moeten we wel direct komen omdat ze na een keizersnede bang zijn dat het litteken scheurt bij weeën.

Morgenochtend moeten we ons melden na het gesprek met de klinisch geneticus. Om half 10 zijn we weer thuis en ontbijten we bij de buren. Daarna nemen we ons meisje mee naar huis en hebben we een fijne dag met z'n drietjes. Wel een raar idee dat dit waarschijnlijk de laatste dag is dat ons kindje zal leven. Er is volop beweging en ik kan hier ook nog echt van genieten. 's Avonds hebben we Bijbelstudie met onze vriendengroep. Ik wil dit toch wel graag door laten gaan en ze komen allemaal naar ons toe.

We vertellen wat de situatie is en hebben een fijn gesprek. Met elkaar bidden we om kracht en Gods bewaring in alles wat komen gaat. We weten dat God een wonder kan doen maar dat dit ook op een andere manier kan zijn dan wij mensen graag willen. Zelf weet ik wel dat ik voor mezelf hoop dat ons kindje mag blijven leven maar voor hem hoef ik daar niet op te hopen. Als hij overlijdt mag hij voor altijd bij zijn Hemelse Vader zijn. De Bijbelstudie gaat over de tekst waarin het gaat over een geloof dat bergen kan verzetten. We kijken op tegen een heel grote berg maar geloven dat God ons helpt om die berg te verzetten.

Na een rustige nacht brengen we al vroeg ons meisje bij de buren. Ze kan heerlijk spelen met het buurjongetje en zo krijgt ze er zo min mogelijk van mee. De oma's zijn er toch veel meer emotioneel bij betrokken en we willen ook niet dat ons meisje in het ziekenhuis komt. Het afscheid nemen valt me zwaar. Eigenlijk weet ik gewoon niet wat me te wachten staat en hoe de situatie zal zijn voor ik ons meisje weer zal zien. Ook heeft de arts zondag een aantal keer gezegd dat de kans op een keizersnede groot is. Dit heeft mij heel onzeker gemaakt. Ik moet dan een aantal dagen in het ziekenhuis blijven wat ik helemaal niet wil. De vorige keer moest ik uiteindelijk onder narcose en wanneer dit nu gebeurt is ons kindje waarschijnlijk al overleden voor ik bijkom. Die gedachte vind ik vreselijk!

Bij de klinisch geneticus krijgen we te horen dat ons kindje het VCF-syndroom heeft. Ik heb hier nog nooit van gehoord maar het schijnt vaak voor te komen in allerlei gradaties. Er zijn kinderen die het hebben maar waarbij het nooit openbaar komt en kinderen die in het zo'n heftige mate hebben als ons kindje. Bij dit syndroom hoort ook een hartafwijking maar die hebben ze op de echo niet kunnen zien. Nu schijnt het zo te zijn dat ze veel hartafwijkingen nog niet kunnen zien met de echo. Wanneer we nog obductie laten uitvoeren is dit alleen voor de medici. Voor ons staat daardoor vast dat het genoeg is zo. We hebben veel echo's gehad en nu blijven ze van ons kindje af. Hij mag blijven zoals hij geboren wordt.

Wel vertelt ze ons dat bij dit syndroom ook afwijkingen in het gelaat horen. Doordat er geen vruchtwater meer is, zijn we daar al voor gewaarschuwd. Het kindje ligt in stuit met het gezichtje naar achteren dus dit hebben we al heel lang niet kunnen zien. Het zal dus pas na de geboorte duidelijk worden hoe hij er uit ziet. Dit heb ik al die tijd heel moeilijk gevonden. Ik wilde zo graag een mooie echofoto van z'n gezichtje net als bij ons dochtertje.
Na de uitslag krijg ik wel de vraag of ze bloedonderzoek mogen doen zodat ze kunnen kijken of dit syndroom misschien terug gevonden wordt in mijn bloed en ze dit dan ook via de nipt-test vast kunnen stellen. Hier wil ik wel aan meewerken omdat het voor vrouwen die een kindje met een afwijking verwachten een minder grote stap is om bloed te prikken dan een vruchtwaterpunctie te laten doen. Persoonlijk doe ik het echt uit dat oogpunt en niet zodat met een kindje met een afwijking kan laten aborteren. Achteraf denk ik dat het mij toch wel had geholpen als ik eerder had geweten wat er met ons kindje aan de hand zou zijn.

Wanneer we aankomen op de verlosafdeling worden we opgevangen door een heel vriendelijke verpleegkundige. We worden naar de achterste verloskamer gebracht waar we rust hebben. Na een tijdje komen de gynaecologen en vertellen dat er toch nog een keer vocht weggehaald moet worden om de kans op een normale bevalling zo groot mogelijk te laten zijn.

Spannend, maar ik weet nu wat me te wachten staat wat dit betreft. Er wordt weer ruim 600ml weggehaald en vervolgens wordt gestart met wee opwekkers. De bevalling gaat heel rustig en als ik op 5 cm zit is dit een wereld van verschil met de vorige keer. Toen was ik op en nu was ik voor mijn gevoel net begonnen. Dit gaf mij vertrouwen en eindelijk ging die keizersnede uit mijn hoofd. Aan het einde van de bevalling is de hartslag van het kindje kwijt. Op dat moment zakt de moed in mijn schoenen. Nu zal toch niet als nog op het laatste moment ons kindje zijn overleden? Het lijkt mij zo mooi dat we nog even ons kindje bij ons mogen hebben. Gelukkig zien we met de echo nog hartslag en eigenlijk mag ik dan ook gaan persen. Na een kwartier wordt ons mannetje geboren. Ruim 20 minuten mogen we hem bij ons hebben. Hij is heel rustig en er is geen teken dat hij lijdt.

Wanneer na een tijdje de verloskundige weer komt bevestigt zij dat ons mannetje is overleden.
We bellen onze ouders en broers en zussen. Onze ouders komen naar het ziekenhuis. Ook komt er zo'n 1,5 uur later een fotograaf van make a memory die prachtige foto's heeft gemaakt.

Wat was dat een bijzonder moment. Het leek wel of we net 'normaal' vader en moeder zijn geworden. Het resultaat is ook echt geweldig. Een dierbare herinnering in beeld maar ook zeker aan het moment in ons hart!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je