{{ message.message }}
{{ button.text }}

Tussen hoop en verwachting #6

Afbeelding blog 'Tussen hoop en verwachting #6' Achtergrond blur afbeelding

In de kerstvakantie besluiten we toch om het wiegje neer te zetten en het kamertje aan te kleden. We zijn 30 minuten in de prenatal, ik zoek snel alles bij elkaar en wil gauw weer naar huis. De verkoopster komt vrolijk vragen of ik alles kan vinden en wijst ons op de leuke kortingsacties. Ik zeg maar niks, maar o wat heb ik een verdriet. De deur van het kamertje gaat dicht, niemand hoeft dit te zien. Toch geeft het me rust en ben ik blij dat het er zo mooi uit zien. Telkens blijft dat wonder in mijn hoofd zitten. Stel dat dit kindje het wel overleefd, moet het toch een plekje hebben?
Naast het inrichten van het kamertje hebben we ook een gesprek met de
begrafenisondernemer. We hebben hier lang mee gewacht maar nu zijn we er toch
echt wel aan toe. Hij vertelt wat er allemaal mogelijk is en dat het vooral is
wat wij zelf graag willen. Ik weet niet wat ik wil en kan er eigenlijk niet
over nadenken. Toch komen we met hem tot een globaal plan. We leggen niets
vast, maar het geeft ons wel een beeld.

Wanneer we half januari op controle komen, staat het er slecht voor. Het vocht is opnieuw toegenomen. Op een of andere manier kan 'dat ding' toch nog produceren. Hierdoor is de buikomvang van het kindje bij 33 weken zwangerschap al ruim boven de 42 weken. Dit geeft risico voor mij. Niet het leven van het kindje telt, maar ik ben de belangrijkste. Iets wat in mijn hoofd toch echt wel een plekje moet krijgen. De artsen hebben het zelfs al over een eventuele inleiding en hier ben ik nog helemaal niet klaar voor. De volgende dag is er een groot artsenoverleg waarin we besproken worden. Tot die avond zitten we in onzekerheid. Er moet iets gebeuren maar wat? Mijn 1e bevalling was een inleiding en die is geëindigd in een keizersnede. Dit is iets wat we nu ten allen tijde willen voorkomen omdat dit een heftige ingreep is en lang herstel vraagt.
In het overleg wordt besloten dat ze gaan proberen het vocht weg te halen. Hierdoor neemt de druk op mijn baarmoeder af en is daarmee de kans op scheuren van het litteken een stuk minder. Een inleiding lijkt ze gezien mijn geschiedenis niet verstandig. Wanneer het vocht weghalen goed verloopt willen ze eigenlijk wachten tot het kindje spontaan geboren wordt.
Een week later is het zo ver. Op dinsdagochtend worden we om 9.00 in het EMC verwacht. Ik ben heel zenuwachtig. Het idee dat ze met een naald in mij en ons kindje gaan prikken vind ik eng en het risico is groot dat het kindje komt te overlijden. Eigenlijk ben ik daar ook helemaal op ingesteld. Dit is al zo vaak gezegd dat het nu dan vast echt gaat gebeuren. Door het vocht is er grote druk op de organen en als die druk weg valt weten ze niet wat voor invloed dit heeft. Het duurt een poosje voor ze echt beginnen. Eerst wordt de juiste plek gezocht voor het aanprikken. Vervolgens moeten ze nog berekenen hoeveel vocht er ongeveer uit zal komen en komen ze tot de conclusie dat het materiaal niet geschikt is. De assistente gaat de gang op en zoekt naar juist materiaal. Wanneer alles gevonden is gaan ze beginnen. Na meer dan een half uur is er bijna een liter vocht weggehaald en mag ik even bijkomen in een ander kamertje. Daarna gaan we nog bloedprikken omdat ze het vocht gaan onderzoeken. Nu ze toch vocht weg moesten halen hebben we daar om gevraagd. Wie weet komt er iets uit of juist helemaal niets.
Na een controle bij de gynaecoloog mogen we naar huis. Ons kindje leeft nog steeds en lijkt het goed te doen. Hier ben ik eigenlijk helemaal van van slag. Er is al vanaf 20 weken gezegd dat ons kindje snel zal overlijden, maar hij leeft nog steeds... Ik moet 2 dagen rustig aan doen en ga die week niet werken. Ik hoef pas 6 februari weer op controle in het EMC.
Een week na de punctie heb ik een afspraak bij de verloskundige en ik ben wel heel benieuwd hoe het nu met ons kindje gaat. Met de echo kijken we en is zichtbaar dat er toch weer vocht in de bol zit. Verder lijkt het prima te gaan en mogen we weer naar huis. Wanneer ik behoefte heb mag ik bellen en evt. langs komen om het hartje te luisteren of even naar ukkie te spieken. Nog 2 weken werken en dan eindelijk verlof. Ik kijk er naar uit rust te krijgen maar zie ook wel op tegen het wachten. Ook denken we na over wat we gaan doen. Willen we wachten tot het kindje vanzelf komt of kiezen we toch voor inleiden. Bij 37 weken kan een kindje goed leven buiten de baarmoeder. Moeten we in deze situatie gaan wachten en het risico lopen dat het tot 42 weken duurt? Ik mag ook zeker aan mezelf denken maar vind dit heel moeilijk. Als ik kies voor inleiden weet ik ook dat ons kindje zal overlijden. Eigenlijk wil ik hem zo lang mogelijk bij me houden. Een week na de punctie krijgen we ook een telefoontje dat ze iets hebben gevonden in het vocht wat niet erfelijk is. We maken een afspraak voor maandag 6 februari als we toch op controle moeten. Het is een geruststelling dat we nu weten dat het iets is wat niet erfelijk is. Gewoon domme pech zoals de artsen het al telkens noemden.
Dat weekend genieten we als gezin. We gaan lekker pannenkoeken eten. Nadat het vocht is weggehaald voel ik me een stuk beter. Stiekem had ik toch best last van de druk die het vocht gaf op mijn baarmoeder maar ik dacht dat dit er gewoon bij hoorde. Nu kan ik weer veel beter lopen en heb een stuk minder pijn. Ik maak de rapporten af en doe nog allerlei klusjes voor school. Dat dit het laatste zal zijn wat ik voor school doe besef ik me dan nog helemaal niet...


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je