{{ message.message }}
{{ button.text }}

Tussen hoop en verwachting #5

Na een lange tijd weer een nieuwe blog

Afbeelding blog 'Tussen hoop en verwachting #5' Achtergrond blur afbeelding

Het is al even geleden dat ik een blog heb geplaatst. Vandaag weer een stukje verder met ons verhaal.

De dagen na de echo in het EMC zijn emotioneel, heftig en ergens beleef ik ze in een roes. Het kindje beweegt volop en stiekem we hebben vertrouwen dat God een wonder kan doen. Misschien hebben ze het wel verkeerd gezien. Iets wat zo snel is ontstaan, kan toch ook weer verdwijnen? Op woensdag hebben we een gesprek met de huisarts. De vruchtwaterpunctie hebben we afgebeld en daar waren ze niet zo blij mee. Voor ons voelt dit goed maar we willen er toch nog even met de huisarts over praten. Het is een heel fijn gesprek en hij is het helemaal met ons eens. Als een onderzoek het kindje zou helpen, dan zeker doen maar nu ze zo duidelijk hebben gezegd hier niets aan te kunnen doen is deze beslissing ook prima. Fijn om zo te merken dat een arts ook achter je keuzes kan staan. De toevoeging die hij gaf heeft mij veel steun gegeven:'God kan een kindje laten groeien, zou het voor Hem dan een groter wonder zijn dit kindje te genezen?' Met die gedachte gaan we daar weg en proberen we de draad weer op te pakken. Ik zou deze week eigenlijk gaan beginnen met het vervangen tijdens een zwangerschapsverlof wat precies loopt tot mijn verlof. Ga ik dit wel doen, of toch niet? Later in de week beslissen we toch dat ik ga werken. Om tot het einde van de zwangerschap thuis te gaan zitten helpt ook niet en een andere vervanger is ook niet zo makkelijk te vinden. We zien wel hoe lang ik het vol houd.
Na dat verschillende mensen ons hebben gewezen op het ziekenhuis in Leiden zijn we daar voor een second opinion geweest. In Leiden zijn ze gespecialiseerd in vocht problemen. De arts daar is echter heel duidelijk. Bij ons kindje kan dit niet. De situatie moet optimaal zijn, er mag maar 1 afwijking zijn en er moet eerst genetisch materiaal zijn getest. Deze behandeling is risicovol voor het kindje en het is altijd afwachten of dit helpt. Omdat er meerdere zichtbare afwijkingen zijn is dit volkomen uitgesloten en krijgen we daar opnieuw de bevestiging dat dit kindje niet levensvatbaar is.
In mijn hoofd is er continue een gevecht. Ik voel ons kindje, dit roept gevoelens op, maar ik wil me er niet aan hechten. De liefde wint deze strijd en langzaam kan ik er van genieten. Als ons meisje ligt te slapen 's middags neem ik de tijd om te genieten van het getrappel in mijn buik. Nu kan ik dit kindje alle liefde geven die ik in me heb en dat probeer ik ook.
Mensen tegen komen is moeilijk. Sommige dagen zou ik het liefst weg kruipen zodat niemand mij ziet. Toch lukt het ook om weer te genieten. Even een rondje wandelen en wat leuks doen met ons dochtertje. Vragen zijn lastig. Mensen begrijpen niet wat je voelt en al helemaal niet dat ik mij in deze situatie kan berusten. Ook krijgen we vaak de vraag of er dan echt niets mogelijk is. Wanneer je er niet mee te maken hebt lijkt het of men al heel ver is in het behandelen van baby's voor de geboorte. In de praktijk komt dit vooral nog neer op het opereren van een open ruggetje in een vroege fase van onderzoek.
De beslissing om te gaan werken is heel goed geweest. Ik haal er mijn voldoening uit en krijg er ook echt weer energie van. Voor de klas kan ik niet denken aan al mijn zorgen en verdriet maar word ik opgeslokt door de kinderen. Ook stellen zij geen lastige vragen en ben ik voor hen niet die vrouw die een kindje draagt wat niet kan leven. Voor hen ben ik gewoon JUF!
Een paar weken voor de 20 weken echo zijn we begonnen een kamertje op te ruimen wat we in wilden richten als babykamer. Nu wil ik dat helemaal niet. Alles wat ik niet neer zet hoeven we ook niet op te ruimen. Mijn hormonen willen echter iets anders. Ga toch die spullen van zolder halen en maak een plekje klaar voor dit kindje fluisteren ze telkens in mijn hoofd. Ik wil dit niet en stop dat stemmetje ver weg. Ook het kopen van andere kleding wil ik niet en eigenlijk draag ik vooral dingen die goed meerekken. Ik wil niet geconfronteerd worden met positiekleding in een winkel en met een verkoopster die gaat vertellen dat het mooi staat. Mijn buik groeit flink en is moeilijk te verbergen. Gelukkig wordt het winter en valt het daardoor minder op. Allerlei dingen probeer ik te vermijden zodat mensen niet te weten komen dat ik zwanger ben.
In deze periode hebben we intensief contact met onze verloskundige. Een hele fijne praktijk met 3 geweldige meiden. Ze staan altijd voor ons klaar. Regelmatig een telefoontje en ook de controles bij hen gaan gewoon door. Fijn om daar even te kletsen en ons verhaal kwijt te kunnen. In het ziekenhuis is het toch anders en die zijn ook veel minder dichtbij. De afspraak is ook als ik geen leven meer voel dat we eerst naar de verloskundige gaan voor we naar Rotterdam crossen.
Na 2 weken hebben we weer een echo. De hoop is groot dat de bol met vocht kleiner is geworden en er meer vruchtwater is. Wanneer dit niet zo blijkt te zijn komt de klap hard aan. Ook doet het pijn dat ik mij opnieuw moet verdedigen dit kindje te willen houden. Dat de zorgen groot zijn snappen we helemaal maar zo lang dit kindje in mij is, is het veilig. Het vruchtwater is vrijwel op en opnieuw worden we bevestigd: Dit kindje kan niet leven. Toeleven naar de volgende echo komt het besef dat er echt geen hoop is voor ons mannetje. Medisch gezien is hij op gegeven. Toch blijft die hoop op een wonder groot en we weten dat er vele mensen met ons mee bidden.
De feestdagen komen er aan en dat valt niet mee. Wat gaan we doen met oud en nieuw? Andere jaren waren we met vrienden en nu? We weten het niet en denken er veel over na. In deze periode vertellen ook 2 vrienden dat zij een kindje verwachten. Voor hen zijn we heel blij en we kunnen er ook best goed mee omgaan.
Na 4 weken mogen we weer terug komen en is de situatie onveranderd. Voor mij voelen die controles zo nutteloos. Weer gaan ze alles van top tot teen opmeten en krijgen we te horen dat ze sommige dingen niet meer kunnen meten omdat er geen vruchtwater is. De situatie is onveranderd en de bol wordt toch langzaam nog groter.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je