{{ message.message }}
{{ button.text }}

Tussen hoop en verwachting #10

Verdriet, rouw, pijn en opnieuw verwachten.

Afbeelding blog 'Tussen hoop en verwachting #10' Achtergrond blur afbeelding

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een blog heb geplaatst en als ik hem wil publiceren ontdek ik dat er dingen in staan die ik al eerder heb beschreven in blog 8 en 9. Toch wil ik dit met jullie delen omdat het mij ontzettend helpt op dit moment om alles van me af te schrijven. Als ik nu, ruim een jaar later, terug kijk, kijk ik terug op bijzondere, intense, verdrietige en mooie momenten. Wat was hij prachtig en compleet!

Na een nachtje in het ziekenhuis te zijn gebleven omdat ik het te laat vond om nog naar huis te gaan, mochten we de volgende dag naar huis.
Het voelt telkens als een stapje verder. Al heel snel wordt voor mij duidelijk waarom rouw een proces is. Maandagavond laat gaan we van de kamer waar ons ukkie is geboren naar een andere kamer. Slik! Ik moet letterlijk en figuurlijk een drempel over. Hier heeft ons mannetje nog geleefd. Hier leerde wij hem kennen en hier kom ik nooit meer terug! Wat een moeilijk en pijnlijk moment was dat. Dat was ook de reden dat ik maandagavond niet meer naar huis wilde. Het ging te snel. Niet nu al afsluiten en weg, nee rustig aan tot het moment dat ik er aan toe was. Ons meisje had het prima naar haar zin bij de oppas dus hoefde ik mij geen zorgen te maken. Die nacht toch wel iets kunnen slapen maar ook heftige emoties. De ene nacht een trappelend kindje en de volgende nacht een lege buik en een stil kindje... Die ochtend komen de artsen en verpleegkundigen van de vorige dag nog langs. Dit is fijn en doet ons goed. Mijn man wil graag naar huis maar eerst moeten alle papieren geregeld. Ik vind dat allemaal wel prima. Rustig aan!

Als ik eenmaal in de auto zit met ons kindje naast me komt er weer een klap. Weer een stap en veel tranen. Hoe kom ik deze tijd ooit door? De begrafenisondernemer wil vanmiddag komen praten over de begrafenis. Ik kan het niet! Ik wil niet nadenken over afscheid nemen van ons kindje wat nog een 24 uur oud is! Thuis zetten we het wiegje naast ons bed. Eerst zou hij op zijn eigen kamertje liggen maar ik kan het niet. Morgen misschien denk ik op dat moment, maar niet nu! Als ons meisje wakker is halen we haar op en al in een kwartier kan ze zijn naam zeggen en noemt ze ons kindje broertje. Het voelt even zo compleet! Ook wordt de kraamzorg opgestart en krijgen we een lieve vrouw die voor ons komt zorgen. Wat is het bijzonder dat je in zo'n korte tijd een band met iemand op kan bouwen en zulke intense dingen kunt delen. Ik had haar niet willen missen die week! Iedere ochtend was er tijd ruim de tijd voor een praatje en ze dacht ook mee als wij daar om vroegen.

Die dag komen onze broers en zussen langs. Het praten over de begrafenis mag gelukkig ook woensdagochtend. Als ik die dag wakker word, merk ik ook dat ik daar klaar voor ben. Weer een stapje in het proces van afscheid nemen. Een drukke dag volgt maar het is goed. We besluiten dat we ook onze vrienden de kans willen geven om onze zoon te zien. Er is al zoveel gedeeld de afgelopen tijd en dan hebben ze ook een beeld erbij als wij over hem praten.
Op donderdag ben ik helemaal klaar met visite. Ik wil niemand meer. Het gevoel dat je zo in een trein zit waar je niet uit komt en eigenlijk niet eens aan je gezin toe komt... Ik heb die nacht zo slecht geslapen en zo veel gehuild dat ik helemaal op ben. Verdriet kan echt pijn doen tot in je tenen! Zaterdag zal het afscheid al zijn en we willen tijd met elkaar. Nu zijn we nog 'compleet'. We besluiten dat familie op vrijdagmorgen afscheid mag nemen en verder willen we die dag rust. We maken nog foto's en hebben het fijn als gezin. In de avond maken we alles in huis gereed voor de volgende dag en doen de kaartjes in de envelopjes. Ik ben er trots op dat het mooi is geworden!

Die avond begint het te sneeuwen. Alles krijgt een prachtige witte deken. Wat bijzonder! Als we die zaterdag al vroeg wakker zijn ligt het er nog steeds. Heel de winter geen sneeuw en op de dag van het afscheid is alles betoverend wit. Voor ons een teken dat het goed is. Witter dan sneeuw, van God een teken dat ons kindje onbevlekt als sneeuw mag zijn.

Het definitieve afscheid, het sluiten van het mandje is zwaar. Nooit meer dat mooie gezichtje zien. Nooit meer een kus of een streling, nooit meer die mooie donkere haartjes zien. Nooit meer... Wachtend op die grote dag dat alles nieuw mag zijn.
Er volgt een afscheidsdienst waarna we de gang maken naar de begraafplaats. Door de sneeuw heeft deze plaats iets 'moois'. Het doet mij denken aan de nieuwe hemel en de nieuwe aarde waar geen verdriet, geen pijn en geen rouw meer zal zijn. Wat verlang ik daar naar op dat moment! Met elkaar zingen we een lied.
Daarboven juicht een grote schaar'
van kind'ren voor gods troon,
verlost van zond' en van gevaar tot eer van's vaders zoon.
Nu klinkt het lied:"de Heer zij prijs, die aan het kruishout stierf
en in het hemels paradijs een plaats voor ons verwierf!

Hoe kwamen z'in in dat heerlijk oord?
Zij hoorden Jezus' stem, geloofden in zijn dierbaar woord en gaven 't hart aan Hem.
Nu klinkt het lied: “de Heer zij prijs, die aan het kruishout stierf
en in het hemels paradijs een plaats voor ons verwierf!

Wij wensen ook daarheen te gaan,
naar 't oord van vreugd en vree,
o, lieve Heiland, neem ons aan, dan zingen w’eenmaal mee.
Dan klinkt ons lied:"de Heer zij prijs, die aan het kruishout stierf
en in het hemels paradijs een plaats voor ons verwierf:' 

Na nog samen dar gestaan te hebben is het tijd om echt te gaan. Ergens voel ik opluchting. Er was toch veel spanning voor die dag en nu is het klaar. Thuis zijn we nog even samen met familie en geven we iedereen een kaartje. Ook bedanken we een ieder persoonlijk en daarna hoop ik dat iedereen snel vertrekt. Ik ben op! 6 dagen na de geboorte heb ik afscheid genomen en ook lichamelijk een flinke inspanning van mezelf gevraagd. Naar boven durf ik niet. De confrontatie met een leeg bedje kan ik niet aan. Toch ga ik in de loop van de middag als de kraamzorg boven is ineens wel en dan valt het alles mee. Het doet me eigenlijk helemaal niets. Zo zullen er nog heel wat momenten gaan volgen. Ergens tegenop zien wat vervolgens niets voorstelt, maar ook er van uit gaan dat het wel mee zal vallen en een flinke klap krijgen. Nu ruim een jaar later is dat nog steeds. Vaak is het zo'n terugval die er voor zorgt dat ik ook weer heel bewust denk aan de tijd dat ons mannetje bij ons was en ook echt de pijn voel die het doet om zonder hem verder te moeten. Terwijl ik deze blog typ ben ik bijna 24 weken zwanger van ons 3e kindje. Ook al zo iets. Ben je op een feestje, krijg je de vraag of het je 1e kindje is. Nee, de derde. 'O dat kan ook nog.' 'O dat is pittig!' Soms zeg ik ook dat het mijn 2e kindje is om me vervolgens heel schuldig te voelen. Ik wil 'normaal' zijn en niet altijd mijn verhaal hoeven te doen. Soms is het ook dat ik een fijne dag heb en niet wil dat ik weer verdrietig word. Toch heb ik ontdekt dat het beide verdriet op levert en ik moet leren hier mee om te gaan. Zal dit nu echt mijn hele leven zo blijven?

We zijn dankbaar dat we opnieuw een kindje mogen krijgen. Tot nu toe ziet alles er goed uit en toch is er telkens weer angst en onzekerheid. Na dat ons kindje is begraven zijn er nog 3 kindjes begraven waarvan 2 kindjes gezond waren. Het kindje wat voor hem ligt was 5 jaar eerder. Dit te zien, telkens weer doet pijn en geeft onzekerheid.
Ik wil genieten van de zwangerschap en iedereen zegt ook dat ik dit moet doen maar het is zo moeilijk! Ik durf ook niet, bang voor wat komen zal. Zijn er mensen die dit herkennen?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je