{{ message.message }}
{{ button.text }}

Rauw

Afbeelding blog 'Rauw' Achtergrond blur afbeelding

Lieve Jort,

Wat valt het me soms zwaar, dat rouwen. Het zal niet voor niets zijn dat de woorden rouw en rauw zo op elkaar lijken, want rouwen voelt heel rauw. Rauw en onvoorspelbaar. Het verdriet kan me af en toe overrompelen en overspoelen. Zo heftig dat het voelt alsof de klap pas net weer aankomt. Het komt en gaat echt in golven, zoals ik ooit ergens las. In pieken en dalen, nog steeds. Het kan me soms enorm overvallen; dat er geen aanwijsbare oorzaak is te noemen waarom jouw gemis me juist op dat moment zo aangrijpt. En dat vind ik moeilijk te accepteren, dat ik dit niet kan sturen. Dat ik mijn verdriet om jou niet aan en uit kan zetten wanneer het mij uitkomt. Zo ook vandaag, op mama's werk. Ik kon me niet concentreren, voelde dat ik vol zat met emoties, zo vol dat letterlijk mijn ademhaling hoog zat. Zo gek, hoe fysiek pijn soms kan zijn. Ik pakte het gedicht erbij dat Floortje Agema voor jou heeft geschreven:

jij
jij bent onze tweede zoon
met je intense ogen
en je ongelofelijke kracht
in die veel te korte tijd
is het eindeloze liefde
die jij in ons leven bracht
 
jij
wordt zo enorm gemist
je toekomst
al zo snel verloren
zo stil nu
maar zo aanwezig
jij blijft voor altijd bij ons horen

(...)

Die tekst kan me enorm raken, omdat het zo goed onze gevoelens omschrijft, Jort. Misschien dat ik daarom brak, vanochtend aan mijn bureau. Het is ook zo oneerlijk, lieve Jort! Ik had je willen knuffelen totdat je me van je af zou duwen zoals je broer inmiddels doet. Ik had je willen voorlezen, je eindeloos kusjes willen geven, je in slaap willen wiegen, je voor het eerst zien kruipen, je samen met je broer zien spelen... Zoveel dingen, een hele toekomst, die niet meer zal zijn. En daar word ik zo verdrietig van. Bovenal verdrietig voor jou, dat jou die toekomst is ontnomen. Een onschuldig, lief klein kereltje met een bos prachtig haar en een vechtersmentaliteit. Het is zo zonde voor jou en voor de wereld, dat jij jouw plekje hier op aarde niet zal kunnen innemen. Die pijn, dat verdriet, is heel rauw. Nog steeds, en ik denk dat het ook nooit veel minder pijn zal gaan doen. Misschien wil ik dat ook wel niet, want zolang ik die pijn voel, voel ik jou. Voel ik de keerzijde van mijn liefde voor jou. Ben je nog een beetje bij ons, ben je tastbaar aanwezig.

Er zijn gelukkig ook echt wel momenten dat ik weer gelukkig ben, maar er zijn ook momenten van diep verdriet. Om niets, om alles. Zoals vandaag. Zo'n dag worstel ik door, gelukkig lang niet altijd alleen maar vaak met hulp van lieve mensen om mij heen. En schrijf ik; zoveel ik maar kan en zo nauwkeurig als ik maar kan. En heb ik hoop. Dat morgen een betere dag zal zijn. Want lieve Jort,

jij
blijft met ons
voor altijd
wij

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je