{{ message.message }}
{{ button.text }}

Postnatale depressie en weer zwanger. 7

Afbeelding blog 'Postnatale depressie en weer zwanger. 7' Achtergrond blur afbeelding

Ik ben zwanger, jullie wisten het al, Maar ik ben het echt. Er staan nu 18 weken op de teller en mijn buikje word langzaam een klein rondje. Ik heb heel de dag zin in ijskoffie, mozzarella en iets wat ik nog niet gevonden heb. Maar even serieus 18 weken, bij B voelde ik me pas zwanger met 28 weken. Toen kreeg ik een klein mini buikje. En daar bleef het ook bij.

Wat een verschil kunnen zwangerschappen hebben zeg. En al hoor je dat overal, stiekem ging ik ervan uit dat het zo werd als bij B. Nog meer moeders die deze verbazing hadden?

Maar daar bleef het deze week niet bij. In mijn naaste omgeving is iemand ook iemand zwanger. En al had ik nog niet veel met diegene, samen zwanger betekend dan toch, samen lunchen.

"Heb je een idee wat het word" vraagt inge. "Nee helemaal niet jij?" Vraag ik beleefd terug. "Nee, Maar het moet een meisje worden. Ik kan niks met een jongen" zegt ze koud. Ik kijk naar B. "Oh maar jongens zijn ook super leuk, kijk maar naar b" zeg ik, als b net zijn doosje krentjes over de vloer schud. "Nee het moet echt een meisje zijn" zegt ze als ze het tafereel heeft aanschouwd.

Mijn jongens moeder hart breekt. Tuurlijk nu ik de 2de verwacht zou ik het leuk vinden als het een meisje is, Maar meer dan "leuk" ook niet. En iedereen heeft natuurlijk wel een lichte voorkeur maar echt MOET, heb ik niet.

Dan is het zover. De geslacht echo. Inge heeft haar echo de dag nadat wij hem hebben. We sturen iedereen een happy foto met "it's a girl". "Ohnee dat betekend toch niet dat wij een jongen krijgen" stuurt Inge terug.

Dan is het bij hun zover. Ik zit op het puntje van mijn stoel als ik een foto ontvang met een grote zwarte ballon. Daarna blijft het stil. "Kom op vertel!" Stuur ik in de groepsapp.

Daar is hij dan een filmpje. De ballon wordt doorgeprikt en er vliegt een regen van confetti door het beeld. BLAUWE confetti wel ter verstaan. Inge is zichtbaar aangeslagen en kan na een aantal seconde nog iets in de vorm van "jeej" roepen terwijl haar zusje haar innig omhelst. Als de knuffel loslaat staat daar een verloren rood aangelopen hertje, verbijsterd aan het kijken naar de confetti. Ik kan hier niet naar kijken, mijn moeder hart breekt.

Hadden jullie een voorkeur?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je