{{ message.message }}
{{ button.text }}

Plus one?

Mijn wens voor een derde kindje,

Afbeelding blog 'Plus one?' Achtergrond blur afbeelding

Ons gezinnetje bestaat uit een papa, een mama een dochter van drie en een zoon van bijna één. Trots ben ik op mijn kinderen, zo blij met ze en ik houd meer van ze dan van het leven zelf. Ze zijn gezond, vrolijk, over het algemeen heel gemakkelijk en voor ze zorgen en het opvoeden vind ik echt genieten. 

Mijn vriend is vaak weg: of hij werkt, of hij is druk bezig met zijn hobby. Natuurlijk is hij ook blij en trots. Maar hij is tevreden, voor hem is het af, klaar. Hij heeft niets meer te wensen, het hele zwangerschapsgebeuren is niet aan hem besteed (de heerlijke newborn periode en het eerste jaar ook niet). Hij vindt het niet interessant en ging eigenlijk ook nooit mee naar afspraken en echo's. 

Heerlijk had ik het gevonden, een man die trots zou zijn op mij en mijn zwangere buik en stiekem had ik het ook wel fijn gevonden als hij mij een beetje verwend had. Je kent de mannen wel: deuren openhouden, misschien zelfs een massage af en toe, boodschappen doen en tillen, zware huishoudelijke taken overnemen af en toe een cadeautje meenemen voor de baby. Hier werd er gedaan alsof het niets voorstelde, soms best vervelend, maar goed, het stopte mij niet van het genieten. 

Gelukkig heb ik veel enthousiaste mensen in mijn omgeving. Ik bedoel maar, mijn moeder stuiterde beide keren van geluk en mijn beste vriendin is er altijd voor mij en ging met alle liefde mee voor de 20 weken echo. Maar nu komt het, ik kijk naar mijn dochter en zoon en ik ben ontzettend gelukkig, en ik weet dat gezonde kinderen niet vanzelfsprekend zijn, dat een zwangerschap risico's met zich meebrengt. Ik ben inmiddels 30 en mijn gewicht gaat ook niet zo snel naar beneden. Drie kinderen zou betekenen: een extra slaapkamer, een oneven aantal en er regelmatig alleen voor staan met drie kinderen, terwijl ik maar twee handen heb. Zo kan ik nog wel even doorgaan, de lijst met redenen om het niet te doen is lang en logisch, de lijst om het wel te doen is kort, en puur een gevoel, alles in mij zegt dat ik nog niet klaar ben. 

Misschien is het puur een gevoel waar ik overheen groei, zijn het nog de hormonen, misschien is het omdat ik de vorige zwangerschappen het gevoel had dat het mij niet gegund werd door mijn vriend en ook voornamelijk zijn moeder (oh, de dingen die zij gezegd en gedaan heeft) dat ik heel egoïstisch toch nog de kans wil om het af te sluiten met een goede zwangerschap waar ik veel bewuster mee bezig zou zijn? Ik weet niet waar het vandaan komt, ik weet wel dat mijn vriend niet wil en er ook absoluut niet over wil praten, einde discussie. Het is voor mij lastig, want hoe geef ik dit een plekje? Hoe kom ik over mijn gevoel en mijn wens heen? 

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je